ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

New Europe: «Μελέτη δικαιώνει την κυβέρνηση Κ.Καραμανλή» - Καταρρίπτει την προπαγάνδα και δείχνει τους υπεύθυνους της κρίσης

Με τον τίτλο «Μελέτη δικαιώνει τον Καραμανλή», η εφημερίδα "New Europe" που εκδίδεται στις Βρυξέλλες αφιερώνει το κύριο άρθρο της στη συλλογική μελέτη γνωστών οικονομολόγων «Η Ελληνική πολιτική οικονομία 2000-2010. Από την ΟΝΕ στον Μηχανισμό Στήριξης».
 Η μελέτη αναλύει εξονυχιστικά την πορεία της ελληνικής οικονομίας, κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, και ρίχνει φως στα αίτια και τους υπεύθυνους για την ελληνική κρίση. Παρά το γεγονός ότι πολλοί έχουν αναζητήσει τα αίτια στη διακυβέρνηση Καραμανλή, των ετών 2004-2009, η σύγκριση μεταξύ όλων των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας, μέχρι το 2010, δείχνει μάλλον το αντίθετο, σύμφωνα με τη μελέτη.
Όλα τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι η διακυβέρνηση Καραμανλή δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για την κρίση στην Ελλάδα και ότι δεν ήταν εκείνη που οδήγησε καθοριστικά στη δημιουργία υπερβολικών ελλειμμάτων και χρέους.

Ειδικότερα, το άρθρο επισημαίνει ότι συχνά παραγνωρίζεται από τους σχολιαστές μία σειρά από πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία, μεταξύ των οποίων το επίπεδο του χρέους πριν από το 2004, αλλά κυρίως το αυξημένο επίπεδο των τόκων, τοκοχρεολυσίων και των ήδη ανειλημμένων υποχρεώσεων που κλήθηκε να αποπληρώσει η κυβέρνηση Καραμανλή μετά το 2004 καθώς και τις πληρωμές για στρατιωτικές δαπάνες που είχαν κληροδοτηθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση.
Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει και η διαπίστωση σε σχέση με τη διόγκωση του δημόσιου τομέα, για την οποία κατηγορήθηκε η κυβέρνηση Καραμανλή.
Πρόσφατα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών αποδεικνύουν ότι, το 2009, ο αριθμός των απασχολούμενων στον δημόσιο τομέα παρέμεινε στα επίπεδα του 2004, επίπεδα χαμηλότερα ή ίδια με εκείνα του μέσου όρου της ΕΕ και του ΟΟΣΑ!

Καταρρέουν τα ψεύδη του «Ποταμιού» – Το Protagon ανήκει στον Θεοδωράκη

ΕΙΚΟΝΙΚΗ Η ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ Ή ΞΕΠΛΥΜΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ;

Ο Σταύρος Θεοδωράκης λοιπόν, μέσω της επίσημης ανακοίνωσης του Ποταμιού, υποστήριξε ότι από την Άνοιξη του 2014 έχει εκχωρήσει το Protagon. Σύμφωνα με το επίσημο έγγραφο της ΕΕΤΤ όμως, ο Σταύρος Θεοδωράκης παραμένει ο ιδιοκτήτης του Protagon δια το νόμο. Δεν είναι τυχαίο ότι παρά τους ψευδείς ισχυρισμούς ο Θεοδωράκης ουδέποτε επέδειξε έγγραφο που να πιστοποιεί την καταβολή του αναλογούντως φόρου από την «μεταβίβαση» των μετοχών ή το ανάλογο πιστοποιητικό τροποποίησης από την δημόσια αρχή.
Εδώ καθίσταται επιτακτική η παρέμβαση του εισαγγελέα βάσει του νόμου περί χρηματοδότησης των κομμάτων, ωστε να διερευνήσει:

Πως δικαιολογείται η τεράστια δαπάνη που κατέβαλε το μόρφωμα Θεοδωράκη προκειμένου να συμμετάσχει σε Ευρωεκλογές – εκλογές.
Να διερευνηθεί από κόμμα και κανάλια ο τηλεοπτικός χρόνος που απέλαβε με την μορφή συμμετοχής στελεχών, ο οποίος ηταν ανάλογος με αυτόν της Νέας Δημοκρατίας, η οποία όμως ηταν κυβερνηση ενώ το κόμμα Θεοδωράκη μόλις είχε ιδρυθεί.
Ο επαγγελματίας δημοσιογράφος του Protagon, υποστήριξε επίσης ότι η ιστοσελίδα δεν ανήκει στον Θεοδωράκη. Ας αποκαλύψει λοιπόν ποιός τον πλήρωνε και με ποιά ιδιότητα.
Να ανοίξουν οι λογαριασμοί του ιδίου, των εκπροσώπων του και του κόμματος ώστε να ελεγχθεί η ροή χρήματος. Κανείς άλλωστε δεν λέει ένα τόσο χονδροειδές ψέμμα χωρίς σκοτεινό κίνητρο.
Εάν η δικαιοσυνη ατονήσει, υπάρχουν οι καινούριοι θεσμοί που οφείλουν να κάνουν αισθητή την ύπαρξη τους.

Οι υπόδικοι και οι αοριστολόγοι



Χρήστος Γιανναράς

Ασκηση κριτικής σκέψης: Γιατί ο πολύς κ. Σόιμπλε (και ό,τι αυτό το όνομα συμβολικά εκπροσωπεί) να εκφράσει τόσο απροσχημάτιστα την εύνοιά του για τις παρελθούσες γαλαζοπράσινες κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την οργισμένη απαρέσκειά του για τη σημερινή κυβέρνηση; (θυμηθείτε τη δήλωσή του ότι «η νέα ελληνική κυβέρνηση κατέστρεψε όλη την εμπιστοσύνη που είχε επιτευχθεί με την προηγούμενη κυβέρνηση» – «Κ» 17.3.2015).

Είναι αυτονόητο η ολοκληρωτική εξάρτηση μιας χώρας από τους δανειστές της να καθιστά προσχηματικές τις λειτουργίες τής δημοκρατίας σε αυτή τη χώρα. Αποφασίζουν σχεδόν για όλα οι «θεσμοί» που ορίστηκαν από τους δανειστές να επιτροπεύουν τη χώρα – η κυβέρνηση είναι στοιχείο περίπου διακοσμητικό και οι εκλογές για να αναδειχθεί κυβέρνηση, περίπου παντομίμα. Ομως, αφού οι δανειστές επιτρέπουν (ακόμα) την παντομίμα της δημοκρατίας, γιατί ενοχλούνται και εξοργίζονται με την τήρηση των προσχημάτων, γιατί δεν τα καταργούν;

Η κριτική λειτουργία της λογικής δύο αιτίες για τη συντήρηση των προσχημάτων δημοκρατικής αυτοδιαχείρισης μιας υπερχρεωμένης χώρας μπορεί να υποθέσει: Πρώτη αιτία, ότι τα προσχήματα καμουφλάρουν και παρηγορούν με ψευδαισθήσεις τις πολύ οδυνηρές για τον πληθυσμό επιπτώσεις της χρεοκοπίας: την ανεργία, για πολλούς την πείνα, τη μεγιστοποίηση της κοινωνικής αδικίας, την άθικτη αναξιοκρατία, τον δραστικό περιορισμό του κράτους-πρόνοιας. Δεύτερη αιτία είναι, ότι τα προσχήματα συντηρούν φαντασιωσικά υποκατάστατα «αντίστασης» στην επιτρόπευση, κυρίως συντηρούν την παραισθησιογόνο «αριστερή» ρητορεία.

Οι ελλαδικές κυβερνήσεις που εισέπραξαν τον απροσχημάτιστο έπαινο του κ. Σόιμπλε, οι γαλαζοπράσινες, ήταν φυσικά αδύνατο να διαπραγματευτούν «κόκκινες γραμμές» στοιχειώδους κοινωνικής - ανθρωπιστικής άμυνας απέναντι στις στυγνές αξιώσεις των δανειστών. Για τον απλούστατο λόγο ότι τα ίδια αυτά κόμματα που τις συγκροτούσαν είχαν υπογράψει εν ψυχρώ τον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας, ήταν οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος – αποκλειστικά και μόνο για να τραφεί ο Μινώταυρος του πελατειακού κράτους (ο εγγυητής της εξουσίας τους). Ηταν οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν π.χ. «παραλάβει» υπουργείο και πεπραγμένα από τον Τσοχατζόπουλο, «χωρίς να αντιληφθούν» τη συντελεσμένη κακουργηματική καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος. Ή είχαν παραλάβει «ιεροκρυφίως» την παραποιημένη «λίστα Λαγκάρντ» και τη «φύλαγαν» στο γραφείο τους «ξεχασμένη». Ουσιαστικά υπόδικοι λοιπόν οι ίδιοι, πώς να υπερασπίσουν τον λαό από τις συνέπειες των δικών τους κακουργημάτων ή παραλείψεων;

Ομως η κριτική σκέψη δοκιμάζεται και από τη σκανδαλώδη εμμονή της Αριστεράς στα προσχήματα. Γιατί να συμβιβάζεται και η Αριστερά με μία δήθεν αυτοδιαχείριση της επιτροπευόμενης χώρας μας, γιατί να κλείνει τα μάτια μπροστά στις πραγματικές αιτίες του υπερδανεισμού και της χρεοκοπίας; Ισως επειδή στα τελευταία σαράντα χρόνια η Αριστερά ξέμαθε να παλεύει για στόχους κοινωνικούς, ξέρει πια μόνο να ρητορεύει. Το είδος της Αριστεράς που έφτασε σήμερα να σχηματίσει κυβέρνηση προσχηματική, δεν γεννήθηκε από την ανάγκη να υπηρετήσει κοινωνικές ανάγκες, γεννήθηκε για να διεκδικήσει καταναλωτικές απαιτήσεις. Δεν γέννησε τη σημερινή Αριστερά η λαχτάρα για κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοκρατία, η ανάγκη να εξαλειφθεί το «πελατειακό κράτος», η διαπλοκή και η διαφθορά, να πρωτεύσει η δίψα για την ποιότητα ζωής που χαρίζει η καλλιέργεια, η αυστηρών απαιτήσεων εκπαίδευση.

Η Αριστερά που μας κυβερνάει σήμερα γεννήθηκε ταυτισμένη με την τυφλή καταναλωτική διεκδίκηση, τη συνδικαλιστική εκβιαστική αυθαιρεσία, τις απεργίες «κοινωνικού κόστους». Ταυτίστηκε σαράντα ολόκληρα χρόνια η Αριστερά με τον βασανισμό του λαϊκού σώματος από την απληστία διεκδικήσεων των συνδικαλισμένων «ρετιρέ», την υπεράσπιση των παρασιτικά διορισμένων εκλεκτών του πελατειακού κράτους. Κάλυψε πολιτικά και πρόσφερε την ετικέτα της η Αριστερά σε εγκλήματα αντικοινωνικής, χυδαία εγωκεντρικής κακοήθειας: επιδόματα πλαστογραφημένης αναπηρίας, συμπαράταξη με τους αετονύχηδες συνταξιοδοτημένους από τα πενήντα ή και τα σαράντα-τόσα τους χρόνια. Και αυτή την αντίφαση αριστερής ετικέτας και κτηνώδους εγωκεντρισμού ή καταστροφικής υστερίας τη γεφύρωνε πάντοτε μια μεγαλόστομη ξύλινη ρητορεία.

Η Αριστερά που μας κυβερνάει σήμερα είναι εκ γενετής ρητορική – οι θεωρητικοί της, καθόλου τυχαία, είχαν ορμητήριο τα μπιστρό της πλατείας Κολωνακίου. Στις διαπραγματεύσεις τους σήμερα με τους δανειστές μας προτάσσουν ρητορεύματα που τα βαφτίζουν «πολιτικές προτάσεις διαπραγμάτευσης», ενώ οι σκληροπυρηνικοί καπιταλιστές συνομιλητές τους, ασύγκριτα συνεπέστεροι στον Ιστορικό Υλισμό από τους μαρξιστές, απαιτούν «νούμερα»: από ποιες περικοπές θα εξοικονομήσετε πόσα χρήματα.

Ενα από τα οδυνηρότερα δείγματα «αριστερής» (τάχα μου) ρητορείας, που θέλει να εξωραΐσει την πολιτική ανοχή αντικοινωνικών - αντιλαϊκών εγκλημάτων, ήταν και η δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Γιάννη Πανούση, με αφορμή την ανεμπόδιστη δήωση και καταστροφή του κτιρίου της Νομικής από κουκουλοφόρους «καταληψίες»: «Η αστυνομία δεν είναι αρμόδια να επεμβαίνει στα ενδοοικογενειακά των πανεπιστημίων»! Αποψη λογική μιας «Αριστεράς» που θυσιάζει, με τέλειο αμοραλισμό, την κοινωνιοκεντρική της ταυτότητα στον βωμό του πολιτικού τυχοδιωκτισμού.

Ο κ. Τσίπρας πήρε εντολή από την ελλαδική κοινωνία να ξαναστήσει τη λειτουργία της ζωής στη ρημαγμένη από φαύλους και ανίκανους πολιτικούς χώρα. Θεμελιώδης προϋπόθεση για να ανταποκριθεί σε αυτή την εντολή, είναι να «γεννήσει» πολιτικά μιαν όντως ριζοσπαστική, καινούργια Αριστερά. Καίρια πρόκληση, που θα την ζήλευε κάθε προικισμένος με «τσαγανό» πολιτικός. Καινούργια θα πει: μια Αριστερά ελευθερωμένη από τη δουλεία στον οικονομισμό, από τη σύνθλιψη της ζωής και των ελπίδων στα γρανάζια, τα ανθρωποφάγα, της εκβιαστικής διεκδίκησης. Κοινωνιοκεντρική Αριστερά, ελευθερωμένη από τη νοθεία, την παραποίηση, τον βαρβαρικό ατομοκεντρισμό, που κουβαλάει από γεννησιμιού του ο ελλαδικός πολιτικός μεταπρατισμός.

Παρελάσεις, κλαρίνα και κριτική ασχέτων

Η πολιτισμική μας ταυτότητα δεν είναι κιτς, είτε στην πλατεία του χωριού είτε στο Σύνταγμα
Παρακολουθώ την κριτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από υποτιθέμενους δεξιούς για την παρέλαση και τα δημοτικά τραγούδια σε αυτήν. Από την πολύ αντιπολιτευτική φόρα κόντεψαν μερικοί να φτάσουν τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και κάτι ποταμίσιους.
Η πλειονότητα -και σίγουρα σύμπας ο κόσμος της Δεξιάς- είναι υπέρ των στρατιωτικών και των μαθητικών παρελάσεων, θέλει να βλέπει τα παιδιά της, να εκπέμπεται δημόσια η στρατιωτική ισχύς της χώρας, την οποία πληρώνει και στελεχώνει ο λαός. Κι όπως πολύ σωστά είπε δημόσια ο καλός φίλος Μανώλης Κοττάκης, ποιον ενοχλούν επιτέλους η δημοτική μας μουσική και η παράδοση; Αν όχι στη γιορτή της Εθνεγερσίας, πότε θα ακούγονται αυτά; Κι επιτέλους, δεν θα μας καθορίζουν τα γούστα κομπλεξικοί απάτριδες και όσοι αισθάνονται περιδεείς επαρχιώτες των Βρυξελλών. Σε μερικούς, λένε, θύμισε χούντα, λες και η δημοτική μουσική γεννήθηκε το 1967 και πέθανε το 1974, λες και δεν είναι συνυφασμένη με τους εθνικούς αγώνες και κυρίως με την Επανάσταση του γένους.
Η πολιτισμική ταυτότητά μας δεν είναι κιτς, είτε στην πλατεία του χωριού είτε στο Σύνταγμα, είτε παρουσιάζεται από παραδοσιακά συγκροτήματα είτε από μπάντες των Ενόπλων Δυνάμεων. Αν κάποιοι θέλουν να χλευάσουν κάτι, εκτός από τα μούτρα τους στον καθρέφτη, ας χλευάσουν τους ξεπλυμένους ψευτοκουλτουριάρηδες, τους ιντελιγκέντσηδες και τους «καλλιτέχνες» που δημιουργούν χωρίς καμία ρίζα στην εθνική παράδοση και επαφή με τον αληθινό λαό και την Ιστορία του.
Η γιορτή αυτή, ημέρα μνήμης των αγώνων του έθνους και των ηρώων, δεν ανήκει στον Τσίπρα ή στον Καμμένο. Η δοξολογία, οι καταθέσεις στεφάνων, οι παρελάσεις, όλα, δεν γίνονται για να τιμηθούν οι επίσημοι. Γίνονται για να τιμηθούν το έθνος και οι ήρωές του, για να ενισχυθεί το λαϊκό φρόνημα.
Είναι αλήθεια ότι ορισμένοι από τους επισήμους, που με κυβερνητική ευθύνη πλέον αφαίρεσαν τα κάγκελα, ήταν οι υπεύθυνοι που τοποθετήθηκαν, γιατί ενεθάρρυναν τους απεχθείς τραμπουκισμούς στο παρελθόν ή και πρωτοστάτησαν σε αυτούς. Οι δράστες επέστρεψαν στον τόπο του εγκλήματος γραβατωμένοι.

Ομως και πάλι το τυπικό και η ουσία του δεν τους ανήκουν, δεν γίνεται γι' αυτούς, δεν μπορούμε, όσοι θεωρούμε ότι μετέχουμε του εθνικού τρόπου να υιοθετούμε δικά τους παλαιά επιχειρήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την εξουσία αλλά και εκπαιδεύεται από αυτήν, προσαρμόζεται για να μη συγκρουστεί με τα αισθήματα και τις πεποιθήσεις των πολλών. Παρά την ειδωλολατρεία του σκληρού πυρήνα του για τις μειοψηφικές απόψεις, αντιλαμβάνεται -θέλοντας και μη- ότι η πλειονότητα είναι μακράν των Εξαρχείων και των αναθεωρητικών σαλονιών απέναντι στις Ενοπλες Δυνάμεις και τη δημόσια παρουσία τους.
Ισως μάθουν κιόλας ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις, ειδικά οι επίλεκτοι των επιλέκτων, δεν προετοιμάζονται, ο μη γένοιτο, για ιαπωνική ανθοτεχνία, μπαλέτο ή να παίξουν αμπάριζα σε έναν αγγελικό κόσμο. Τα τραγούδια και τα συνθήματά τους είναι πολεμοχαρή, πατριωτικά, όπως σε όλους τους στρατούς του κόσμου. Εχουν κι αυτά τον σκοπό τους, να εμφυσήσουν φρόνημα, φανατική πίστη και θάρρος σε αυτούς που είναι ταγμένοι, αν χρειαστεί, να σκοτωθούν -και ενίοτε σκοτώνονται και στην εκπαίδευση-, διότι είναι ρεαλιστική, σκληρή και την κάνουν εθελοντές στον κίνδυνο, με περικομμένους μισθούς. Γι' αυτούς η ηθική αμοιβή και η αναγνώριση από την Πολιτεία είναι σημαντικότερες από τα ευρώ.
Δεν υπάρχουν διεθνιστικοί στρατοί με σκοπό στοργή και προδέρμ για όλη την ανθρωπότητα. Και το έθνος μας έχει κατεξοχήν εχθρό το επεκτατικό ισλαμοφασιστικό καθεστώς της Αγκυρας που κατέχει το 40% της Κύπρου, μας απειλεί στο Αιγαίο, βυσσοδομεί στη Θράκη, υποστηρίζει την ισλαμική τρομοκρατία και καταπιέζει τους λαούς της τουρκικής επικράτειας. Κι αυτό δεν θα πάει η κυρία Κατριβάνου να το αντιμετωπίσει με λουκούμια...
Φαήλος Κρανιδιώτης:
*Δικηγόρος

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Ο ανακριτής αγγίζει Παπανδρέου: Τι ξέρεις για το σχέδιο Πυθία;

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΥΘΙΑΥπάρχουν και λειτουργοί της δικαιοσύνης που σέβονται τον όρκο τους και δεν κάνουν πίσω. Τέτοιος είναι ο ανακριτής Δ. Φούκας που έχει ξετινάξει την δολοφονική συμμορία που κονιορτοποίησε την εθνική πολιτική της Ελλάδας και την έριξε στα γρανάζια της οικονομικής υποδούλωσης.

Σε αντίθεση με τις υποθέσεις Siemens, Λίστας Λαγκάρντ και υποβρυχίων για τις οποίες γίνεται προσπάθεια να κλείσουν χωρίςπολιτικές ευθύνες, ο ανακριτής Φούκας φέρεται αποφασισμένος να φτάσει μέχρι τις κεφαλές της Λερναίας Ύδρας που λήστεψαν και υποδούλωσαν τον Ελληνικό λαό.

Τις επόμενες ημέρες μάλιστα, το πρόσωπο που θα κληθεί, θα προκαλέσει θύελλα. Και πέραν του Ατλαντικού.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Κ. Κιλτίδης: "Ο Καραμανλής ή θα ιδρύσει νέο κόμμα σωτηρίας ή θα επανέλθει σε κυβέρνηση σωτηρίας"

"Ο Σαμαράς είναι τραγικός πολιτικός. Είχε ακραίες πολιτικές πράξεις και κατάφερε να απαξιώσει τελείως από τα θεμέλια το ιδεολογικό περιεχόμενο της παράταξης"
«Είναι επιτακτική μία ανάγκη ενός συνεδρίου επανίδρυσης, ακόμα και για νέο όνομα της κεντροδεξιάς παράταξης. Αν δεν γίνει αυτό νομοτελειακά θα εμφανιστεί ένα νέο κόμμα που θα ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της κοινωνίας», αναφέρει στα parapolitika.gr., ο πρώην υπουργός του κόμματος Κώστας Κιλτίδης, ο οποίος τάσσεται υπέρ του Καραμανλή.
Όσο για τον Αντώνη Σαμαρά, έχει πολύ κακή άποψη:
«Ο Σαμαράς είναι τραγικός πολιτικός. Η όλη του διαδρομή είχε ακραίες πολιτικές πράξεις και κατάφερε να απαξιώσει τελείως από τα θεμέλια το ιδεολογικό περιεχόμενο της παράταξης. Είναι εντυπωσιακή, ωστόσο, η απραξία των υποτιθέμενων στελεχών του κόμματος που δείχνουν πόσο ιδιοτελείς είναι, με νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου της πολιτικής».
Όσον αφορά στον Καραμανλή, ο κύριος Κιλτίδης επισημαίνει ότι «ματαιοπονούν αυτοί που τον βλέπουν στη ΝΔ ξανά. Ο Καραμανλής ή θα ιδρύσει νέο κόμμα σωτηρίας ή θα επανέλθει σε κυβέρνηση σωτηρίας».

´Ετσι απλά.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Η φωνή του Ρήγα Βελεστινλή για την παιδεία του Γένους.

Του Δημ. Κ. Κουτσουλέλου.
Επίτιμος Επόπτης Δημοτικής Εκπαιδεύσεως.
Όποιος ελεύθερα συλλογάται,
συλλογάται καλά.
Μια φωτεινή και ρωμαλέα μορφή της Ελληνικής Ιστορίας είναι ο Ρήγας Βελεστινλής, γιος φλογερού πατριώτη και γνήσιας Ελληνίδας, αναδείχθηκε αντάξιος γόνος των Παλαιών Φερών, πατρίδας του Ιάσονα. Στην όμορφη Θεσσαλική πόλη διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα. Εδώ, περιδιαβάζοντας, κάτω απ’τους παχείς ίσκιους χιλιόχρονων δέντρων, θαυμάζοντας το φυσικό περιβάλλον και στενάζοντας για τη βαρύτατη σκλαβιά του Γένους, το φιλότιμο Ελληνόπουλο-ο Αντώνιος Κυριαζής- τραγούδησε τα κλέφτικα τραγούδια, οραματίστηκε ελεύθερη την Πατρίδα και αντίκρυσε τις χιονισμένες κορφές του Πηλίου και του Ολύμπου. Στη Ζαγορά και στ΄Αμπελάκια, κοντά σε φωτισμένους Δασκάλους, προικισμένους με ενθουσιαστική έφεση για τα γράμματα και ακαταπόνητη επιμέλεια, με γόνιμη φαντασία και εξαιρετική ευφυία, έθρεψε, με πλουσιότατη πνευματική και εθνική παράδοση, τη διψασμένη για μάθηση αγνή ψυχή του. Δάσκαλος, ύστερα, για ένα χρόνο, στον Κισσό, ένα χωριό του Ανατολικού Πηλίου, ανέπτυξε πλουσιότατη δράση και άφησε ζωντανό απ’εκεί το πέρασμά του.
Νέος ακόμη, εγκαταλείπει τη γενέθλια γη, με μεγάλο απόθεμα οδυνηρών εμπειριών απ’ τις Τουρκικές αντεκδικήσεις για τα Ορλωφικά και με άσβεστο μίσος κατά των τυράννων. Στην Κωνσταντινούπολη, στη Βλαχία και στη Βιέννη, παντού όπου βρίσκεται, γράφει, τυπώνει βιβλία, κηρύττει, τραγουδά, οργανώνει, κινείται, εμψυχώνει τους ομογενείς, αλληλογραφεί με τους δραστήριους Έλληνες, που ζουν στα πέρατα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η ανάσταση του Γένους, χρυσό και ατελεύτητο όνειρο των αιώνων της σκλαβιάς, έγινε επίμονη σκέψη του και ακοίμητη φροντίδα. Έτσι, η μορφή του προφήτη της αναστάσεως του Ελληνισμού, του πρωτόκλητου της της θυσίας και του πρωτομάστορα της ελευθερίας, έγινε το σύμβολο, που αναζητούσε η πίστη των υποδούλων. Υπήρξε η φλογερή δασκαλική ψυχή, την οποία περιβάλλουν ο φωτοστέφανος του μαρτυρίου και η αχλύδα του θρύλου.
Ο Ρήγας δεν υπήρξε μόνο ο φλογερός βάρδος της ελευθερίας και ο πρωτομάρτυρας της Ελληνικής Επαναστάσεως. Υπήρξε, πολύ περισσότερο, ο τολμηρός ενσαρκωτής του Νεοελληνικού Κράτους, με το Σύνταγμά του, μέσα στο Βαλκανικό και γενικότερα, τον Ευρωπαϊκό χώρο, πιστεύοντας στην τεράστια δύναμη της Ελληνικής Παιδείας, με ορθούς προσανατολισμούς και φωτεινούς ορίζοντες.
Σ’ εποχή που η καθολική εκπαίδευση δεν είχε καθιερωθεί ακόμη στην Ευρώπη, με το άρθρο 22, ορίζει: << Όλοι, χωρίς εξαίρεσιν, έχουν χρέος να ηξεύρουν γράμματα. Η Πατρίς έχει να καταστήση Σχολεία εις όλα τα χωρία, δια τα αρσενικά και θηλυκά παιδιά. Εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή, με την οποίαν λάμπουν τα ελεύθερα Έθνη . Να εξηγούνται οι παλαιοί ιστορικοί συγγραφείς. Εις δε τας μεγάλας πόλεις να διδάσκεται η γαλλική και η ιταλική γλώσσα. Είς όλα τα Σχολεία η ελληνική να είναι απαραίτητος
Ακολουθεί τις απόψεις του Πατροκοσμά που πίστευε ότι "όλα τα παιδιά να μαθαίνουν γράμματα, που λαμπρύνουν τον νούν του μαθητού . Είχε συνθέσει ιδιαίτερο ποίημα, με τίτλο: Ύμνος προς την παιδείαν και πρόσκλησις των Μουσών εις την Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα:
Η σοφία ας αστράψη
και το Γένος μας αςλάμψη
πάλιν το Ελληνικόν.
Και αι Μούσαι ας αρχίσουν
τα γλυκά να κελαδήσουν
ήχον τον μελωδικόν…
Τα αιτήματα αυτά εξακολουθούν να έχουν επικαιρότητα.
Τα κλασσικά γράμματα και η ελληνική γλώσσα, όπως αποκρυσταλλώνονται στο έργο των κορυφαίων του ελληνικού πολιτισμού, οφείλουν ν'αποτελούν το βάθρο της παιδείας μας, που αντλεί χυμούς απ'την ελληνική αρχαιότητα και τη βυζαντινή πνευματικότητα. Σήμερα, η περιρρέουσα την Κοινωνία μας ατμόσφαιρα είναι υλιστική και ευδαιμονιστική. Οι ηθικές δυνάμεις του τόπου μας είναι λίγες και οι αξίες της ζωής, διαρκώς, υποχωρούν, ώστε όλα να επιτρέπονται και όλα να γίνονται, χωρίς φραγμούς και τιμωρίες. Η ασεβής λύσσα των καταλυτικών καιρών μας καταστρέφει τα ιδανικά και το παρελθόν μας.
Τη γενική νοσηρή αυτή κατάσταση ακολουθεί, δυστυχώς, ως ευπαθής κοινωνική λειτουργία και η Παιδεία. Το πνεύμα του καλού αντιπαλαίει κατά του κακού και ολεθρίου πνεύματος, μέσα στην τραγική αντιφατικότητα της εποχής μας. Οι ελλοχεύουσες δυνάμεις της αρνήσεως ορθώνονται μπροστά μας απειλητικές και υπονομεύουν την ανθρώπινη προσωπικότητα. Η Ελληνική Παιδεία έπαψε να είναι γνήσια ανθρωπιστική και ανθρωποπλαστική λειτουργία. Χρειάζεται πίστη και ενατένιση προς το μέλλον. Η μοίρα του Ελληνικού Σχολείου είναι η μοίρα του Έθνους. Η Πατρίδα μας έζησε και θα ζήσει με μια Παιδεία Ελληνοχριστιανική, με την πίστη των ιδανικών της και τις υψηλές ανατάσεις της, που εκράτησε αλώβητη την Ορθοδοξία και αμόλυντο τον Ελληνισμό. Η φωνή του Ρήγα είναι πάντοτε ζωντανή και επίκαιρη.
Η Ιστορία εδικαίωσε απόλυτα τους αγώνες και τη θυσία του Ρήγα. Ο σπόρος του έπεσε σε αγαθή γη. Οι επερχόμενες γενιές δεν άργησαν να θερίσουν τους καρπούς του. Η απήχηση της ύψιστης προσφοράς του ήταν τεράστια. Παραμένει στη διαδρομή του χρόνου, μια παιδαγωγούσα και ιδανική Μορφή, ένα αιώνιο όνομα και μια λαμπρή δόξα.
Από το ανασκαμμένο χώμα-παρατηρεί ο Χρήστος Μαλεβίτσης – την επόμενη άνοιξη, απρόβαλε πλήθος από κόκκινες παπαρούνες. Οι οποίες επλατάγιαζαν στην αύρα και, μέσα στο άφθονο εαρινό φώς, μηνούσαν την ανάσταση.
Ποτισμένος με το αίμα της θυσίας, βλάστησε και γιγάντωσε στην εύκαρπη γή. Ο σπόρος, που έκαμε το μυστηριακό του κύκλο, ίδιο και απαράλλαχτο, απο καταβολής της ζωής. Τον κύκλο της μεταβάσεως απ'τον Άδη στη ζωή και της ανακλήσεως ενός Λαού στην ιστορική πορεία του. Πορεία του πάθους και της θυσίας.
Οι ιδέες του, οι στοχασμοί του και οι υποθήκες του για τη ζωή ενσαρκώνουν το έργο του και το παράδειγμά του και μας παρορμούν σε δράση και εργασία, για ενάρετο βίο και ψυχική ενατένιση, για πίστη και σφυρηλάτηση του ελληνικού μέλλοντος.
Ο μαρτυρικός θάνατος του Ρήγα και των επτά συντρόφων του, μέσα στα σκοτεινά και υγρά κελλιά του πύργου Νεμπόϊσα, στο παραποτάμιο φρούριο του Βελιγραδίου, άναψε τον ελληνικό δαυλό, που εφώτισε και φωτίζει ανέσπερα την ελληνική ιστορία, που έδειξε και δείχνει το ζωντανότερο δείγμα της αγωνιστικής διαθέσεως της Ελληνικής Φυλής:
Ήλιε μου να'σαι μαρτυριά,
το αίμα μου ως τη σταλαγματιά
για την Πατρίδα χύνω!…
Ξενητεμένε, μήπως μας στέλνεις χαιρετίσματα;
Μηνάς το γυρισμό σου;
Της δόξας ήρθεν ο καιρός; Ως πότε παλληκάρια;
Κ. Παλαμάς
Πηγή: Εφημερίδα ΕΣΤΙΑ.
Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ: Η τελευταία λέξη που θα ακουστεί πάνω στην Γη, θα είναι…


Διαβάστε το Εκπληκτικό κείμενο… (από Γάλλο λογοτέχνη)
Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων.
Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο.
Γκρεμίστε κάθε τι …Ελληνικό από όλο τον πλανήτη…
Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού.
Από την ιατρική σας, την… …. φαρμακευτική σας.
Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα)
Από την φυσική σας, χημείdinatos infoα
Από την αστρονομική σας
Από την πολιτική σας
Από την καθημερινότητα σας.
Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας, σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική, διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει και έστω μια ελληνική λέξη), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα, αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, διαγράψτε την φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε…
Θα πείτε «δεν γίνεται».
Σωστά, δεν γίνεται γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση! Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη…
Η πρόκληση πάντως ισχύει.»Jean Richepin

πηγή: http://www.pentapostagma.gr

Ειδικό τέλος Παπανδρέου!

Η κυβέρνηση που πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη προδοσία της Μεταπολίτευσης, την υπαγωγή μας στο γενοκτονικό Μνημόνιο, δεν έχει σταματήσει να μας επηρεάζει αρνητικά. Η εξόφληση του ανύπαρκτου χρέους των Ελλήνων στη δυσώνυμη δυναστεία Παπανδρέου γίνεται με πάρα πολλούς τρόπους. Ενας από αυτούς εξηγήθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία». Είναι το «χαράτσι διαρκείας του Γιώργου».
Η εμμονή του τουρίστα πρώην πρωθυπουργού και νυν αποτυχόντα πολιτευτή-κομματάρχη με την περιβόητη «πράσινη ανάπτυξη» κοστίζει πανάκριβα στους καταναλωτές της ΔΕΗ, δηλαδή σε όλους.
Οι πολίτες βλέπουν τους λογαριασμούς τους παραφουσκωμένους όχι λόγω υπερβολικής κατανάλωσης αλλά εξαιτίας του Ειδικού Τέλους Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ). Αν και η πλειοψηφία δεν γνωρίζει τι ακριβώς σημαίνει αυτό, το πληρώνει. Οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι νέοι που ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν, εκείνοι που στέλνουν τα παιδιά τους υποσιτισμένα στο σχολείο, πληρώνουν φόρο στον λογαριασμό της ΔΕΗ για να φτιάξουν και να συντηρούν κάποιοι ιδιώτες αιολικά πάρκα, φωτοβολταϊκά, μικρά υδροηλεκτρικά κ.λπ.
Οπως αποκάλυψε η εφημερίδα μας, τα νοικοκυριά το 2013 πλήρωσαν 626.200.000 ευρώ, το 2014 το κόστος του ΕΤΜΕΑΡ ήταν 975.930.000 ευρώ και το 2015 υπολογίζεται ότι η αφαίμαξη των πολιτών για την «καταπολέμηση των ρύπων» θα φτάσει το 1,05 δισ. ευρώ!
Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια αυτής της υπόθεσης είναι το κόστος του ρεύματος από αυτές τις πηγές που επιβαρύνει τους καταναλωτές. Οπως αναφέρθηκε στο άρθρο της εφημερίδας μας, «τα αιολικά πωλούν με 90,3 ευρώ ανά MWh, ενώ τα φωτοβολταϊκά με 435 ευρώ ανά MWh!». Αυτό αποδεικνύει ότι η «πράσινη ανάπτυξη» ήρθε, αλλά δεν απευθυνόταν σε όλους. Ευνοεί μια συγκεκριμένη ομάδα συμφερόντων και τους άλλους τους χαρατσώνει κανονικά.
Αυτό το κακόγουστο ανέκδοτο που άφησε πίσω του το σύμπλοκο εξουσίας προσωπικοτήτων, όπως ο Παπανδρέου, η Μπιρμπίλη και ο Παπακωνσταντίνου, δεν πρέπει να συνεχιστεί ούτε μέρα παραπάνω. Η παρουσία και η ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας μπορεί να είναι θετικές, αρκεί να μη χρειάζεται χρηματοδότηση από τους πολίτες.

Η Ακροδεξιά εδώ και στην Ευρώπη

Για δεκαετίες, τη συντριπτική πλειονότητα των κομμάτων τη διαπερνούσαν οριζόντια οι πατριωτικές ιδέες. Στα ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό και στην ετήσια ψήφιση των αμυντικών δαπανών του Προϋπολογισμού, πάνω ή κάτω, υπήρχε ομοφωνία, με μικρές διαφοροποιήσεις. Ο σεβασμός στα εθνικά μνημεία και σύμβολα, στην εθνική ταυτότητα του λαού μας, στη συνέχεια της Ιστορίας του και στους ήρωές του ήταν κοινός τόπος για το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων και κυρίαρχος στον δημόσιο λόγο.

Υπήρχαν οι αναθεωρητές και αιρετικοί, κυρίως από τον χώρο της «ανανεωτικής Αριστεράς», αλλά ήταν στο περιθώριο του δημόσιου βίου, περιθωριακοί και καταγέλαστοι.
Επί του Σημιταρά του Κουρδοφάγου, αυτός ο βρόμικος αφρός βγήκε από τον πάτο, επιπλέει. Σιγά σιγά, χώθηκε στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ, έλαβε ακόμη και κρατικές θέσεις, ή στο Κοινοβούλιο.

Αυτό, μαζί με την κρίση της οικονομίας, τη συνακόλουθη κρίση του πολιτικού συστήματος και την αυτοχειριαστική αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, βάσει ατολμίας και ιδεοληψιών της «πολιτικής ορθότητας» και ενός ξέμπαρκου διεθνισμού, δημιούργησαν το θερμοκήπιο για την άνοδο της Ακροδεξιάς. Και όσο τα μεγάλα κόμματα θα απεμπολούν τον εθνικό λόγο, αυτή η άνοδος, με αρωγό τη φτωχοποίηση τόσων Ελλήνων, θα συνεχίζεται.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία τέτοια πολιτική παράδοση. Οργανώσεις του μεσοπολέμου, όπως τα Τρία Εψιλον (ΕΕΕ), το περιθωριακό Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Σπύρου Μερκούρη και άλλα μορφώματα, ήσαν πάντοτε περιθωριακά. Ακόμη κι οι Γερμανοί εισβολείς απαξίωσαν να τους παραδώσουν την κολοβή κατοχική «κυβέρνηση» ή, έστω, να τους κάνουν εταίρους. Ακόμη και τα Τάγματα Ασφαλείας και το σύνολο του ένοπλου δωσιλογισμού δεν ήταν δημιούργημα της Ακρας Δεξιάς.

Δεν θα υπήρχαν, αν δεν υπήρχαν οι βενιζελικοί απότακτοι του 1935. Ούτε και μετεμφυλιακά είχαν κοινοβουλευτική τύχη ή οποιαδήποτε μετρήσιμη επιρροή στην κοινωνία. Τα δε φιλοχουντικά κόμματα της Μεταπολίτευσης, όπως η Εθνική Παράταξη και η ΕΠΕΝ, ήταν απλώς εκφραστές ενός περιορισμένου κύκλου φανατικών υποστηρικτών που κάθε καθεστώς δημιουργεί, και γρήγορα απορροφήθηκαν από το πολιτικό σύστημα και διαλύθηκαν. Οι ηγέτες του αληθινού Κέντρου της Ιστορίας, που ουδεμία σχέση έχει με τον «μεσαίο χώρο», και της Δεξιάς δεν απεμπολούσαν την κοινωνική συνείδηση, ούτε τον πατριωτισμό. Και, αντίστοιχα, η ΕΔΑ τουλάχιστον, π.χ. στο Κυπριακό, δεν απεμπολούσε τη σθεναρή πατριωτική στάση, οπότε ακόμη και οι σκληρότεροι στις απόψεις τους είχαν πολιτικό χώρο «εντός των τειχών».

Αντίθετα, σε χώρες όπως η Γαλλία, όπου τα φιλογερμανικά αισθήματα της Δεξιάς και το πνεύμα υποταγής της Αριστεράς στο Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μόλοτοφ υπονόμευσαν την αντίσταση της χώρας στη γερμανική εισβολή, υπήρχαν ισχυρές ακροδεξιές οργανώσεις. Το δε κράτος του Βισί είναι μια σκοτεινή ιστορία, όπως το σύνολο της γαλλικής κατοχικής αντίστασης, διότι ο γαλλικός δωσιλογισμός είχε ντροπιαστικό εύρος. Και σε άλλες χώρες, όπως το Βέλγιο, όπου προπολεμικά το κόμμα των Ρεξιστών του μετέπειτα φανατικού ναζί Λεόν Ντεγκρέλ (ο Χίτλερ είχε πει γι' αυτόν τον εθελοντή στα Waffen SS ότι «αν είχα γιο, θα ήθελα να ήταν σαν τον Λεόν») πήρε σχεδόν 20%, υπήρχαν μετρήσιμα φασιστικού χαρακτήρα κόμματα.

Στην υπόλοιπη Ευρώπη, λοιπόν, υπάρχει αυτή η πολιτική παράδοση. Σ' εμάς όχι ακόμα. Κινδυνεύουμε, όμως, να τη δημιουργήσουμε, αν παράλληλα με την αντιστροφή των συνεπειών της κρίσης δεν αποκαταστήσουμε τον εθνικό λόγο και πράξη στην πλειονότητα των -αστικών, τουλάχιστον- πολιτικών δυνάμεων.
Φαήλος Κρανιδιώτης
*Δικηγόρος

Παράλογο να ναρκισσεύεται η παρακμή

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
Οι δυσκολότερες στιγμές για έναν ηγέτη, οι πιο επώδυνες, πρέπει να είναι αυτές των ρήξεων. Οχι τόσο της σύγκρουσης με αδίστακτους αντιπάλους, κατεστημένα άνομα συμφέροντα, ιδιοτελείς ή ανεπαρκείς συνεργάτες. Το κυρίως οδυνηρό πρέπει να είναι η απρόσμενη αχρήστευση εγγύτατων φίλων, σφάλματα ή απρονοησίες που «καίνε» στενούς συνεργάτες, κεντρικά επιτελικά στελέχη.

Σίγουρα στην αρένα της πολιτικής πλεονάζουν οι εν ψυχρώ σκόπιμες συμμαχίες, οι συμφεροντολογικές συμπορεύσεις. Αλλά θα γεννιώνται ασφαλώς και φιλίες, θα ανακαλύπτονται συγκλίσεις νοο-τροπίας, κοινά κριτήρια αξιολογήσεων και προτεραιοτήτων. Η άσκηση εξουσίας ήταν πάντοτε αμείλικτο δοκιμαστήριο «αντοχής των υλικών» – πόσο ανθεκτική είναι η ανιδιοτέλεια του καθενός, η ετοιμότητα και ικανότητά του για δημιουργική προσφορά, η ελευθερία του από εγωκεντρικές σκοπιμότητες. Από τα πανάρχαια χρόνια η κοινή εμπειρία βεβαιώνει ακατάπαυστα πόσο εύκολα μετασχηματίζονται οι αγαθές προθέσεις κοινωνικής προσφοράς σε μέθη εξουσιαστικής ηδονής, πόσο διαφθείρει ανεπαίσθητα και εξαχρειώνει τον άνθρωπο η δίψα της δημοσιότητας, της «αναγνωρισιμότητας», η βουλιμική εξάρτηση από κολακείες.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι ακόμα άγνωστη (μη προβλεπόμενη) η έκβαση της απίστευτης σε ένταση και έκταση, λυσσαλέας προσπάθειας να αποβληθεί από το ευρωπαϊκό πολιτικό πεδίο ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Τσίπρα Γ. Βαρουφάκης. Το μένος μοιάζει ενορχηστρωμένο και το εκφράζουν αδίστακτα κορυφαίοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως και έντυπα χυδαίου κιτρινισμού. Η αμετρία της εμπάθειας αφαιρεί από τον πολίτη (τον οποιασδήποτε εθνικότητας Ευρωπαίο) τη δυνατότητα να αντιληφθεί τις πραγματικές αιτίες και τους στόχους της τόσης απέχθειας και επιθετικότητας.

Υποθέτουμε τις ελπίδες που πρέπει να είχε επενδύσει στον κ. Βαρουφάκη ο πρωθυπουργός: Ισως τους συνέδεε και φιλία, πάντως προβλήθηκε ως ο δεύτερος σε ευθύνες συνεργάτης του στο τιτάνιο εγχείρημα να ξαναστηθεί στα πόδια της η ελλαδική κοινωνία. Καταξιωμένος στον διεθνή επιστημονικό στίβο ο κ. Β., με ευρύτατη προβολή των βιβλίων του στην αγγλόφωνη αγορά, νους οξύτατος και γοητευτικός αγορητής, διαθέτει προσόντα και εντυπωσιακή παρουσία που για πρώτη ίσως φορά εμφάνισε ελλαδίτης υπουργός Οικονομικών στην ευρωπαϊκή και διεθνή σκηνή.

Δυστυχώς, μοιάζει να του λείπει η στόφα του ηγέτη: Διότι ο ηγέτης ξέρει να αξιοποιεί τα προσόντα του, αλλά δεν τα επιδεικνύει. Η διαφορά είναι λεπτή, όμως καίρια, αποφασιστική. Ο κ. Β. μπήκε στην αρένα με τον αέρα της βεντέτας. Στην αρχή μάς συγκίνησε, μας μετάγγισε περηφάνια – δεκαετίες ολόκληρες ντρεπόμασταν για τους σπιθαμιαίους που μας εκπροσωπούσαν στην Ευρώπη. Αλλά ο «αέρας» του νάρκισσου είναι μια άλλη ντροπή: είναι η υπεραναπλήρωση μειονεξίας, το σύνδρομο του αδικαίωτου εγώ.

Ετσι, η αρχική ανακούφιση άρχισε να μετατρέπεται σε ανησυχία. Γιατί πρώτο χάρισμα του αληθινού ηγέτη είναι να χειρίζεται τα ταλέντα του με την απλότητα αποδοχής του αυτονόητου: σαν να μην υπάρχουν. Οταν ένας ατάλαντος σπιθαμιαίος κομπάζει, γίνεται απλώς γελοίος. Οταν ένα ταλαντούχος ναρκισσεύεται, είναι επώδυνα θλιβερός, τον νιώθεις να αυτοαχρηστεύεται. Μακάρι να είναι αντισυμβατικός ο ηγέτης. Αρκεί να μπορεί να ξεχωρίζει τη γνησιότητα της αυθορμησίας από την εξεζητημένη αμφίεση και συμπεριφορά, την καινοτομία από τη συμπλεγματική επίδειξη.

Ξάφνιασε η αμφίεση του κ. Β. Εμοιαζε θαρραλέα άρνηση υποταγής στα στερεότυπα. Ωστόσο ο «αέρας» του τολμήματος ήταν θελημένα επιθετικός και η επιθετική προκλητικότητα, όταν είσαι ο ηττημένος και αναγκεμένος, εισπράττεται με δυσφορία: Είναι «χοντράδα» να προσέρχεσαι ζητώντας βοήθεια για «κρίση ανθρωπιστική» στη χώρα σου, και να το κάνεις ντυμένος με «σινιέ συνολάκι», τελευταία λέξη της μόδας. Κάπου «μπάζει» τέτοιος αντικομφορμισμός.

Η δυσφορία για την αμφίεση επιτάθηκε από την πληθωρική, κατακλυσμική παρουσία του κ. Β. στα διεθνή και ντόπια ΜΜΕ. Καταιγισμός συνεντεύξεων, δηλώσεων, δημόσιων αντιμαχιών, σε ποσότητα και πυκνότητα που απαιτούν πλήρη και αποκλειστική απασχόληση – τέτοιο φόρτο αναλαμβάνει μόνο ένας «κυβερνητικός εκπρόσωπος», όχι ο επιτελάρχης της Οικονομίας. Αποτέλεσμα: δόθηκαν λαβές στη γερμανική εμπάθεια να χαρακτηρίζει τους Ελληνες, σε μια τόσο κρίσιμη ώρα, «μη σοβαρούς».

Θριαμβική επιβεβαίωση του απαξιωτικού αυτού ισχυρισμού ήταν η φωτογράφιση του ζεύγους Β. για το ελαφρολαϊκό περιοδικό Paris Match. Το είδος και «ύφος» της φωτογράφισης ταξιθετούσε οριστικά τον ναρκισσισμό του χαρισματικού υπουργού στο είδος του «ανεπαίσθητου» επαρχιωτισμού. Και το πιο οδυνηρό: Επέτρεπε στον κ. Σόιμπλε να περιφρονεί, βαρβαρικά και αναιδέστατα, κάθε έννοια δημοκρατίας, κάθε σεβασμό της εκφρασμένης βούλησης ενός λαού, δηλώνοντας ότι «η νέα ελληνική κυβέρνηση κατέστρεψε όλη την εμπιστοσύνη που είχε επιτευχθεί με την προηγούμενη κυβέρνηση» («Κ» 17.3.2015). Τόσο απερίφραστος χαρακτηρισμός των πρασινογάλαζων ελλαδικών κυβερνήσεων ως παρακεντέδων εξυπηρέτησης των γερμανικών φιλοδοξιών δεν είχε ποτέ αποτολμηθεί.

Είναι τιμή απροσμέτρητη να εμπιστεύονται εκατομμύρια ανθρώπων τη διαχείριση της ζωής τους και των ελπίδων τους, τη χαρά και την ποιότητα της καθημερινότητάς τους σε έναν ηγέτη. Αυτή η τιμή είναι παραπάνω από φιλίες, συντροφικούς δεσμούς, πολύχρονες συμπορεύσεις. Γι’ αυτό και οφείλει ο κ. Τσίπρας στον κ. Βαρουφάκη την επώδυνη και για τους δυο ρήξη: «Φίλε Γιάννη (με δύο «ν», γιατί ο σεβασμός για τη γλώσσα σαρκώνει τον σεβασμό για την κοινωνία) άθελά σου κάηκες, είσαι πια καμένο χαρτί. Την οδυνηρή ρήξη την υπαγορεύει το κοινό μας χρέος, αλλά και η κοινή ενοχή: Εχεις ευθύνη που σπατάλησες σπουδαίο τάλαντο και είμαι ένοχος που δεν σε συγκράτησα έγκαιρα».

Η εντολή που δόθηκε στον κ. Τσίπρα (και μέγιστη τιμή) είναι να στήσει την Ελλάδα στα πόδια της, να δώσει στη ζωή μας ειρήνη και αξιοπρέπεια. Να αποτρέψει την επιστροφή στις προτιμήσεις που έχει για τη διακυβέρνησή μας ο κ. Σόιμπλε, επιστροφή στον εφιάλτη ανυπόφορης ατίμωσης.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Η Νέα Δημοκρατία εξέλεξε τον τελευταίο πραγματικό Πρόεδρο το 1997

ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΑΝΙΦΕΣΤΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΝΔ,ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΤΙΣ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 1997 ΠΩΣ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΚΛΕΧΤΗΚΕ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!
ΟΤΑΝ ΤΟΤΕ ΑΚΟΜΑ ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΗΘΙΝΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ!
Ήταν 21 Μαρτίου του 1997 όταν ο Κώστας Καραμανλής εκλέχτηκε πρόεδρος της ΝΔ.
Σε μια περίοδο όπου η κεντροδεξιά ήταν ένα βήμα πριν τη διάσπαση, ο 41χρονος τότε Κώστας Καραμανλής κάθεται στον προεδρικό θώκο της Ρηγίλλης διαδεχόμενος τον Μιλτιάδη Έβερτ και αναλαμβάνει να οδηγήσει τη ΝΔ και πάλι στις νίκες αλλά και να συσπειρώσει την κεντροδεξιά.
Το ΠΑΣΟΚ από το 1995 μέχρι το 2000 παρέμενε κυρίαρχο, τόσο με τον Ανδρέα Παπανδρέου, όσο και με τον Κώστα Σημίτη, ενώ η «Πολιτική Άνοιξη» του Αντώνη Σαμαρά διεκδικούσε το δικό της μερίδιο από τη Νέα Δημοκρατία. Την ίδια ώρα οι «Μητσοτακικοί» ήταν στα μαχαίρια με τον Έβερτ και η ΝΔ στα πρόθυρα διάσπασης.
Την εποχή εκείνη ο βετεράνος πολιτικός Γιάννης Βαρβιτσιώτης επεξεργάζεται την υποψηφιότητα του Κώστα Καραμανλή ως «τρίτη λύση» στο δίπολο Έβερτ - Μητσοτάκη. Είναι νέος, άφθαρτος και φέρει ένα ιστορικό όνομα. Με την ιδέα του συμφωνεί ένας άλλος από τους «βαρόνους» της Ν.Δ, ο Γιάννης Κεφαλογιάννης και μαζί οι δυο τους αναλαμβάνουν να την προωθήσουν στο κόμμα.
Την πολυπόθητη ηρεμία στη Νέα Δημοκρατία δεν φέρνει η επανεκλογή Έβερτ κι έτσι αποφασίζεται το αρχηγικό ζήτημα να λυθεί για πρώτη φορά από το συνέδριο του κόμματος και όχι από την κοινοβουλευτική ομάδα.
Το 4ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας συνέρχεται στην Αθήνα από τις 21 έως τις 24 Μαρτίου 1997. Οι υποψήφιοι για την προεδρία του κόμματος είναι τέσσερις: ο πρόεδρος Μιλτιάδης Έβερτ (58 ετών), ο Γιώργος Σουφλιάς (56 ετών), που υποστηρίζεται και από τους μητσοτακικούς, ο Βύρων Πολύδωρας (50 ετών), που κηρύσσει αντάρτικο στα «τζάκια» της πολιτικής και ο νεώτερος όλων, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (41 ετών), ανιψιός του ιδρυτή της παράταξης Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή, που ζητά από τους συνέδρους να τον ψηφίσουν για να «απαλλάξει την παράταξη από τις κακοδαιμονίες, τη μιζέρια, τους φατριασμούς, την εσωστρέφεια, τις βεντέτες και τους προσωπικούς ανταγωνισμούς που την τυράννησαν επί πολλά χρόνια».
Στην πρώτη ψηφοφορία, που έγινε την Παρασκευή 21 Μαρτίου 1997, οι τέσσερις υποψήφιοι έλαβαν: Κώστας Καραμανλής 40,73%, Γιώργος Σουφλιάς 30,52%, Μιλτιάδης Έβερτ 25,34% και Βύρων Πολύδωρας 3,4%. Στη δεύτερη ψηφοφορία πρόεδρος του κόμματος εκλέγεται ο Κώστας Καραμανλής με ποσοστό 69,16%, έναντι 30,84% του Γιώργου Σουφλιά. Το συντριπτικό ποσοστό που έλαβε δεν επιδέχεται οποιασδήποτε αμφισβήτησης και οι τρεις αντίπαλοί του σπεύδουν να τον συγχαρούν.
Στις εκλογές του 2000 έχασε οριακά τη νίκη και την πρωθυπουργία από τον Κώστα Σημίτη. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 7 Μαρτίου 2004, αναδείχθηκε νικητής στις βουλευτικές εκλογές με ποσοστό 45,36% εξασφαλίζοντας, έτσι, κοινοβουλευτική πλειοψηφία 164 εδρών επί συνόλου 300. Έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στις 10 Μαρτίου ορκίστηκε Πρωθυπουργός και υπουργός Πολιτισμού.
Το 2007 προκήρυξε πρόωρες εκλογές, τις οποίες κέρδισε η Νέα Δημοκρατία στις 16 Σεπτεμβρίου, εξασφαλίζοντας ποσοστό 41,8% και 152 έδρες στη Βουλή, έναντι 38,1% για το ΠΑΣΟΚ και 102 έδρες.
Δύο χρόνια μετά τη νέα εκλογική νίκη, το 2009, προκηρύσσει πάλι πρόωρες εκλογές, αυτή τη φορά επικαλούμενος τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας αλλά πιο πολύ την άρνηση του ΠΑΣΟΚ να συνεργαστεί στο θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια. Η ανακοίνωση έγινε στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009 από τον ίδιο τον πρωθυπουργό σε τηλεοπτικό διάγγελμα.
Οι εκλογές στις 4 Οκτωβρίου 2009 δίνουν τη νίκη στο ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο βράδυ, σε δημόσια δήλωσή του για το αποτέλεσμα των εκλογών. δήλωσε ότι, καθώς οι πολίτες δεν ενέκριναν την πολιτική των αναγκαίων αποφάσεων για τις χρόνιες αδυναμίες της οικονομίας μας και την έξοδό της από την οικονομική κρίση με τις μικρότερες συνέπειες, σεβόμενος την απόφασή τους, δρομολογεί τις διαδικασίες για την εκλογή νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

(ΚΑΚΟΗΘΕΣ) ΜΕΛΑΝΩΜΑ

Κώστα Δημ.Χρονόπουλου
(Αρθρογράφου -Σχολιογράφου)
Αποτρόπαιη η … «¨εικαστική παρέμβαση» /βαναυσούργημα που αλλοίωσε, κατέστρεψε την καλλίμορφη, καλλιμάρμαρη πρόσοψη του Πολυτεχνείου.
Το τοιχογράφημα /γκράφιτι των ανοσιουργών περιθωριακών αποτελεί
» κ α κ ό η θ ε ς μ ε λ ά ν ω μ α» (κυριολεκτικά, μεταφορικά, ιατρικά).
Δυστυχώς κάποιοι συμπολίτες μας – και αναγνωρίσιμοι – σε ρόλο φίλα προσκείμενων ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑΤΟΤΕΧΝΟΚΡΙΤΙΚΩΝ αντιμετώπισαν με απίστευτη ελαφρότητα, και ανευθυνότητα τη βδελυρή πράξη, την αντιαισθητική εικόνα, τη βεβήλωση.
Σταχυολογώ:
– » ΄Εκαναν Τέχνη»
• Από πότε, και πού η «τέχνη» – χάριν καλλωπισμού ή απωθημένων; – ασχημίζει τα άλλα έργα τέχνης;
• Με ποιό δικαίωμα (καλλιτεχνικό, ιδεολογικό, νομικό, δημοκρατικό, ή άλλο) νομιμοποιούνται κάποιοι να αυθαιρετούν, να ασχημονούν αδιαφορώντας για την πολιτιστική μας κληρονομιά, την οποία θαυμάζουν οι πάντες.
• Προσφέρει μήπως περισσότερη προσέλκυση τουριστών;
• Είναι ανεπίτρεπτη η θρασύτητα των ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΟΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ που θέλουν να …… «εκφραστούν» αμαυρώνοντας, μουτζουρώνοντας έργα τέχνης.
Χάθηκαν τόσοι μαντρότοιχοι σε στάνες;
• Αν εσείς, εγώ, ενοχλούμαστε από την αντιαισθητική κατασκευή του σπιτιού του γείτονα, ή αν έχουμε εσώψυχες ανησυχίες (διαφορετικής έκφρασης) θα ικανοποιηθούμε βάφοντας / μελανώνοντας την περιουσία του;
– «Η καλλιτεχνική προσπάθεια απεικονίζει την κρίση στη χώρα, τη μαύρη σκοτεινιά» (τάδε έφη «λόγιος» μεγαλόσχημος).
• Τι είδους μαυρίλα – εντονότερη και από το ίδιο τερατούργημα είναι αυτή;
• Αγνοούσαμε τάχα τα μαύρα χάλια μας, και βρέθηκαν κάποια κ(α)λόπαιδα να μας τα δώσουν και …. ζωγραφιστά;
• Τι είδους ανοχή, κάλυψη, δικαιολόγηση είναι αυτή;
• Τι κάνουν οι θολοκουλτουριάρηδες ακριβώς; Ενισχύουν και ενθαρρύνουν τους περιθωριακούς στο θεάρεστο έργο τους;
• Γιατί αναζητούν – μανιωδώς και εναγωνίως – να ανακαλύψουν … «βαθύτερο νόημα» ή και κοινωνικά κίνητρα / προσφορά, στο βούρκο των αντικοινωνικών ατόμων;
Βιώνουμε μια ζοφερή κατάσταση. Πρέπει να ενωθούμε. Όχι μόνον για να αντιμετωπίσουμε την κρίση, αλλά και για να την περιγράψουμε, να εκφραστούμε.
Εννοείται ότι το τελευταίο δεν επιτρέπεται να γίνεται με καταστροφές. Εναλλακτικά λοιπόν – και ανακουφιστικά – θα μπορούσαμε να πάμε (πολιτισμένα) στην πλ. Ομονοίας και, μαζί με τους εκεί (λαθρο)μετανάστες (πολυπολιτισμένα) να επιδοθούμε σε:
Άφθονη υπαίθρια, υγιεινή εύοσμη ούρηση και αφόδευση (!).
Το ίδιο και έξω από τον τοίχο του Πολυτεχνείου. (Να διασωθεί το κτήριο τουλάχιστον).
Συμπτωματικά, στο ίδιο τηλεοπτικό πρόγραμμα που βλέπαμε το ΜΕΛΑΝΟΥΡΓΗΜΑ του Πολυτεχνείου, είχαμε άλλες πολιτιστικές παρεμβάσεις / αραβουργήματα από τζιχαντιστές οι οποίοι με κομπρεσέρ και βαριοπούλες, προσπάθησαν να διαλύσουν … «αντιαισθητικά» καλλιτεχνήματα αιώνων!….
Υ.Γ Επιμύθιον:
Η Παγκοσμιοποίηση συμπλησιάζει τους λαούς, τους πολιτισμούς τα ορμέμφυτα / ένστικτα, με αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζεται η δυναμική τους (γενικώς και αορίστως. Εξαιρείται η οικονομία).
Οι ισχυρές πολυπολιτισμικές αλληλεπιδράσεις, καθώς και ο μιμητισμός ενδέχεται να μας οδηγήσουν στην (επιδιωκόμενη;) αυτοκαταστροφή. Από – ή και χωρίς – μελάνωμα.