Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Foreign Policy: «Ήρθε η ώρα να πετάξουν την Γερμανία εκτός Ευρωζώνης»

Άρθρο στο αμερικανικό πολιτικό περιοδικό «Foreign Policy»  με τίτλο «It’s Time to Kick Germany Out of the Eurozone».(Ήρθε η ώρα να πετάξουν τη Γερμανία εκτός Ευρωζώνης)

«Να γιατί η άγκυρα που τραβάει στο βυθό την ευρωπαϊκή οικονομία δεν είναι η Αθήνα-είναι το Βερολίνο». Τον περασμένο χρόνο, η Γερμανία εκτόξευσε ένα εμπορικό πλεόνασμα 217 δισεκατομμυρίων ευρώ, που την καθιστά δεύτερη στον κόσμο μετά την Κίνα που κυριαρχεί στο παγκόσμιο εμπόριο.  Για κάποιους, καθιστά την Γερμανία φωτεινό σημάδι στην κατά τα άλλα ανεμική οικονομία της Ευρωζώνης ή «οδηγό ανάπτυξης», όπως το έχει θέσει ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Κατά βάθος, το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα, βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά των ευρωπαϊκών προβλημάτων: Μακράν των αυξητικών τάσεων των παγκόσμιων οικονομιών, τραβούν τους Ευρωπαίους στην κατηφόρα. Ο καλύτερος τρόπος διαφυγής από την ξεροκέφαλη αυτή κατάσταση είναι για τη Γερμανία να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.

Οι Γερμανοί συνήθως απαντούν σ’ αυτές τις κατηγορίες με ένα είδος πληγωμένης σύγχυσης. «Έχουμε εμπορικό πλεόνασμα -προσπαθούν υπομονετικά να εξηγήσουν- επειδή είμαστε πιο ανταγωνιστικοί από τους περισσότερους εμπορικούς ανταγωνιστές εταίρους μας».

«Μπορείτε να μας κατηγορήσετε -ερωτούν- επειδή ο κόσμος προτιμά να αγοράζει ανώτερης ποιότητας γερμανικά αγαθά; Κάτι που δεν θέλουμε να ανατραπεί».

Έτσι μ΄ αυτό το επιχείρημα, ο υπόλοιπος κόσμος θα πρέπει να εντείνει την προσπάθεια, να βελτιώσει τα τους οίκου του και να μοιάσει περισσότερο με την Γερμανία. «Στο μεταξύ μην μας μισείτε επειδή είμαστε όμορφοι…».

Παρά την λαϊκή μυθολογία, ωστόσο, ουδείς λόγος υπάρχει να γίνουμε ανταγωνιστικοί με «όρους εμπορικού πλεονάσματος». Πίσω στα 1817, ο οικονομολόγος David Ricardo είχε επισημάνει στις Αρχές Πολιτικής Οικονομίας και Φορολογίας (On the Principles of Political Economy and Taxation) ότι η βάση για το εμπόριο είναι «ο ανταγωνισμός και όχι το απόλυτο πλεονέκτημα».

Με άλλα λόγια «ακόμη και όταν μία χώρα είναι καλύτερη στα πάντα, θα πρέπει να εξάγει τα καλύτερά της και να εισάγει όλα εκείνα στα οποία είναι λιγότερο καλή».

Η κρίση στην Ευρωζώνη συνήθως αποκαλείται κρίση χρέους. Αλλά κατά βάθος η Ευρώπη ως σύνολο δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα εξωτερικού χρέους, αλλά εσωτερικού:

Τα πλεονάσματα της Γερμανίας και τα αυξανόμενα χρέη της Ευρωπαϊκής περιφέρειας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η Γερμανία κέρδισε (πολλά) από το ενιαίο νόμισμα παρά από τις επενδύσεις στο εσωτερικό της χώρας για να δανείζει τους Ευρωπαίους εμπορικούς εταίρους της ώστε να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα.

Ως το 2007, το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα είχε φτάσει τα 195 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία τα δύο τρίτα προέρχονταν από το εσωτερικό της Ευρωζώνης.

Το Βερολίνο μπορεί να το αποκαλεί «λιτότητα», αλλά δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα γερμανικά υπερβολικά αποθέματα, τα οποία οι τράπεζές της δυσκολεύονται να προωθήσουν σε χρήση, έχουν καλά επενδυθεί.

Έτσι δίνουν στους Γερμανούς την ψευδαίσθηση της ευημερίας ανταλλάσσοντας την εργατική απόδοση με ανταπόδοση χάρτινων «IOU» τα οποία ουδέποτε θα είναι σε θέση να ξεπληρώσουν.

Κάτι θα πρέπει ν΄ αλλάξει , αλλά τι; Σε κανονικές συνθήκες κάθε χώρα θα πρέπει να προωθεί την δική της νομισματική πολιτική βασιζόμενη στο διακανονισμό της συναλλαγματικές της αξίες.
Αλλά η Ευρωζώνη έχει πέσει στην παγίδα. Οι χώρες της πρέπει να ακολουθήσουν σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις, αλλά κάτω από ενιαίο νόμισμα.

Ο ευρωπαϊκός νομισματικός κατευνασμός -με εξασθενημένο ευρώ- αναπροσανατολίζει την ευρωπαϊκή εσωτερική ανισορροπία με εξωστρέφεια. Το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα με τις ΗΠΑ σημειώνει έκρηξη πάνω 49% από το 2007 στο 2013) ενώ μειώνεται ως προς την Ιαπωνία και την Κίνα, καθώς σημειώνει άνοδο σε πλεόνασμα σε σχέση με τη Βραζιλία και την Νότιο Κορέα.
Τον περασμένο χρόνο, οι Γερμανοί πολιτικοί έδειξαν περισσότερο πρόθυμοι να προσπαθήσουν να αυξήσουν τη ζήτηση, ανεβάζοντας τον κατώτατο μισθό, περικόπτοντας το ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης και αυξάνοντας τις συντάξεις, με την απειλή να θίξουν την παραγωγικότητα, την οποία θεωρούν γερμανικό προνόμιο πηγή ικανότητας για κατανάλωση.

Ταυτόχρονα ήταν οι ίδιοι πολιτικοί που αρνήθηκαν να περικόψουν φόρους ή να αυξήσουν τις δημόσιες δαπάνες, κάτι που το 2014 είχε ως αποτέλεσμα να υποβληθεί στην Γερμανία ο πρώτος ισοσκελισμένος προϋπολογισμός από το 1969, μία χρονιά νωρίτερα, από όσο προβλεπόταν.

Για τους περισσότερους Γερμανούς οποιαδήποτε πρόταση να χαλαρώσουν την οικονομική πειθαρχία, προσκρούει στο ελληνικό παράδειγμα. Τα μεγάλα τραπεζικά αποθέματα ψάχνουν να βρουν πρόθυμους δανειολήπτες.

Με γερασμένο πληθυσμό, ίσως εξηγείται ο λόγος που οι Γερμανοί αποταμιεύουν. «Η «ανάπτυξη» που δημιουργεί η Γερμανία χρηματοδοτώντας μη βιώσιμη εμπορική ανισότητα -εντός και εκτός Ευρωζώνης- είναι μια ψευδαίσθηση. Είναι μια δανεική ανάπτυξη για μικρό διάστημα. Για τη Γερμανία και τον κόσμο, είναι κακό εμπόριο.

Πηγή: Foreignpolicy.com

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Μια φέτα ψωμί στα δύο...


Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Ο Μπίλλυ ήταν ένας χαρωπός κούταβος. Χρώμα ανοιχτό καφέ, πεσμένα αυτιά και ουρά μονίμως σε κίνηση μόλις του μίλαγες. Σαν υαλοκαθαριστήρας. Τα μάτια του όμως ήταν όλα τα λεφτά. Έβλεπες ότι ήταν τζιμάνι. Καραβόσκυλο, μασκώτ του πληρώματος ενός γερμανικού εμπορικού ξηρού φορτίου, που ήρθε για να ξεφορτώσει και να ξαναφορτώσει στο λιμάνι του Πειραιά, το καλοκαίρι του ‘72. Ανεβοκατέβαινε τη σκάλα και χαζολόγαγε στο μουράγιο αλλά γεύμα δεν έχανε ποτέ. Μόλις του σφύραγαν οι ναύτες, εγκατέλειπε τα κολλητηλίκια με τους πειραιώτες αλανιάρηδες συναδέλφους κι ανέβαινε τρέχοντας τη σκάλα για να φάει κι αυτός με το πλήρωμα. Κάθε φορά που πέρναγε ο πατέρας μου και τον πετύχαινε στην αποβάθρα του ‘ριχνε κι ένα χάδι κι αυτός ανταπέδιδε με σκυλίσιες μαλαγανιές, ίδιες από το Αμβούργο ως τον Άγιο Διονύση.


Την μέρα που τέλειωσε η φόρτωση και το πλοίο έπρεπε να φύγει, το κουτάβι, ακολουθώντας ενδιαφέρουσες μυρωδιές ή τίποτα πειραιώτες κόπρους, είχε χαθεί μέσα στα ντοκ και στις αχανείς αποθήκες του λιμανιού. Βγήκε όλο το πλήρωμα για ώρες και τον έψαχνε αλλά άφαντο το κουτάβι. Σκασμένοι οι ναύτες, ρωτούσαν τους λιμενεργάτες αλλά η παντομίμα, τα εσπεράντο κι η γερμανικής επιμέλειας κυκλωτική έρευνα δεν έφεραν αποτέλεσμα. Μεγάλο το λιμάνι κι ο Μπίλλυ, με τα αδέξια κουταβίσια βήματα του είχε χάσει το δρόμο. Το πλοίο σήκωσε άγκυρα κι έφυγε. Τι να έκανε ο καπετάνιος; Να έλεγε στον πλοιοκτήτη ότι θα πλήρωνε σταλίες, μέχρι να βρουν το σκύλο;


Τον βρήκε ο πατέρας μου μετά από λίγες μέρες, κοντά σε μια γεφυροπλάστιγγα του ΟΛΠ, πεινασμένο και διψασμένο, να κλαίει αναζητώντας την «αγέλη» του, που ήδη θα είχε περάσει το Γιβραλτάρ. Τα σκυλιά θυμούνται τις μυρωδιές και το χάδι κι αμέσως ο απολωλός τετράποδος μούτσος βρήκε παρηγοριά στην αγκαλιά του πατέρα μου. Τον έβαλε στο καλάθι της  Μαρμάρως, της κατοχικής ΒΜW που ήταν το οικογενειακό μας μεταφορικό μέσο, και τον έφερε το απόγευμα στον Κορυδαλλό.

Η μάνα μου γκρίνιαξε στην αρχή αλλά γρήγορα, όσο μεγάλωνε το κουτάβι, φάνηκε ότι ένας σκύλος που δεν ήταν σαν τους άλλους. Εννοείται πως γίναμε κολλητοί κι όταν δεν μας έβλεπαν, ήμασταν μονίμως αγκαλιά. Τότε υπήρχε υστερία με τον εχινόκοκκο και μας λέγανε τρομακτικές ιστορίες. Μιλάμε για το 1972. Ποια εμβόλια και ποιος κτηνίατρος;

Μια μέρα μας «συνέλαβε» η μάνα μου επ’  αυτοφώρω στην αυλή. Κρατούσα μια τεράστια φέτα από ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα κυδώνι. Από τη μια μεριά έτρωγα εγώ κι από την άλλη ο κολλητός μου κουνώντας την ουρά του. Η μάνα μου δεν ήξερε ότι το έκανα συχνά, ότι λάθρα μοιραζόμασταν το «δεκατιανό» ή το απογευματινό κολατσιό, κι όταν οι μύτες μας συναντιόντουσαν στην τελευταία μπουκιά μας, μου τράβαγε μια γλυψιά όλο ευγνωμοσύνη.

Πριν καλά - καλά χρονίσει είχε γίνει ένας ρωμαλέος σκύλαρος. Τα «φέρε πίσω το ξυλάκι», «κάτσε», «ξάπλωσε» και «δώσε το χέρι σου» τα ‘χε για ψωμοτύρι. Είχαμε περάσει σε άλλες σφαίρες. Τέντωνα τον δείκτη και με σηκωμένο τον αντίχειρα, σαν πιστόλι, του έλεγα «Μπίλλυ, μπαμ!», κι αυτός δεν ξάπλωνε απλώς, γκρεμιζόταν, έκλεινε τα μάτια κι ακίνητος έκανε τον ψόφιο, μέχρι να τον χαϊδέψω και να του πω να σηκωθεί!

Μερικά κωλόπαιδα του σχολείου μου τον πείραζαν και τα ‘παιρνε στο κυνήγι. Κάτι αυτό, μην δαγκώσει κανένα τσόγλανο, κάτι οι φόβοι της μάνας μου για δήθεν αρρώστιες, ένεκα του ότι, κυριολεκτικά, μοιραζόμουν το ψωμί μου μαζί του, συνεδρίασε το Έκτακτο Αρβανίτικο Στρατοδικείο κι αποφάσισε πως ο Μπίλυ θα πάει στον παππού, στο Μαυρομμάτι. Έτσι, στα μισά της σχολικής χρονιάς, παρά τα παρακάλια τα δικά μου και του αδερφού μου και τα κλάματα, ο Μπίλυ ξαναμπήκε στο καλάθι της μοτοσυκλέτας κι ο πατέρας μου τον πήγε στον συνονόματο μου. Ο παππούς τα φρόντιζε όλα τα ζώα του, παλιότερα τ’ άλογα, τότε πια τα δυο μουλάρια του, τον γάϊδαρο, κότες και μια γάτα. Έτσι φρόντισε και τον με δυσμενή μετάθεση πρώην μούτσο. Βέβαια μην φανταστείτε ξηρά τροφή και κονσέρβες. Μια φέτα ξερό ψωμί κι αποφάγια. Τις πρώτες δυο μέρες, καλομαθημένος ων, άφηνε το ξερό ψωμί να πέσει στο χώμα και δεν καταδεχόταν ούτε να το μυρίσει. Στην βδομάδα πάνω έπιανε τη φέτα στον αέρα σαν τον Νικοπολίδη! Όταν κόψει λόρδα, αλλάζεις χούγια.

Ήταν εκπληκτική η προσαρμογή του στην αγροτική ζωή. Από γερμανός καραβόσκυλος, έγινε κορυδαλλιώτης σκύλος συντροφιάς κι ύστερα Αρβανίτης βοιωτός αγροτοποιμένας!

Περίμενα με ανυπομονησία το καλοκαίρι, όταν θα πηγαίναμε με τον αδερφό μου να περάσουμε όλο το καλοκαίρι με τον παππού για να ξαναβρώ τον κολλητό μου. Βλέπετε, το γιοτ μας ήταν μονίμως για καλαφάτισμα και είχαμε κάτι πολεοδομικά προβλήματα με την βίλλα στην Μύκονο, οπότε μονίμως Μαυρομμάτι Resort κι άγιος ο Θεός.

Θυμάμαι σαν τώρα την συνάντηση στην αυλή του παππού. Ήρθε τρέχοντας κι έκανε λες κι εγώ κι ο αδερφός μου είχαμε μόλις γυρίσει από την Τροία! Νόμιζα πως θα μείνει στον τόπο από την χαρά του.

Ήταν ένα υπέροχο καλοκαίρι. Γυρίζαμε όλη μέρα μαζί. Είχε γίνει ένας άψογος κι αεικίνητος φύλακας.

Κανείς δε ποτέ δεν έλυσε το μυστήριο του πως ξεχώριζε τις κότες του παππού από των γειτόνων και κυνηγούσε μόνον αυτές, όταν τολμούσαν να μπουν στην αυλή μας!

Πηγαίναμε στον μεγάλο ελαιώνα, στο Σεϊντί, καβάλα στα ζώα και τότε ήταν η καλύτερη του. Αυτή η διαδρομή των πέντε χιλιομέτρων μέσα από τα βουνά ήταν γι’ αυτόν μια μεγάλη περιπέτεια μαζί με την «αγέλη» του, εμάς. Δεν κώλωνε να τα βάλει με τα τσοπανόσκυλα που τολμούσαν να πλησιάσουν απειλητικά την έφιππη παρέα μας.

Κάποια στιγμή έπρεπε να γυρίσουμε στο χωριό, αφήνοντας το γάϊδαρο να βόσκει στον ελαιώνα και το σαμάρι του κάτω από μια ελιά. Λέει ήρεμα ο παππούς στο σκύλο, δείχνοντας του το σαμάρι: «Εμείς πάμε. Εσύ θα φυλάς το σαμάρι και το γαϊδούρι ώσπου να γυρίσουμε». Ο σκύλος πήγε και ξάπλωσε ο μισός κάτω από το σαμάρι, έβαλε τη μουσούδα του ανάμεσα στα μπροστινά του πόδια και μας κοίταζε να φεύγουμε. Ήμασταν σίγουροι ότι σε λίγο θα ερχόταν τρέχοντας πίσω μας στο μονοπάτι. Φτάσαμε στο χωριό. Νύχτωσε. Τίποτα. Ξημέρωσε. Τίποτα. Μεσημέριασε. Άφαντο το σκυλί. Το άλλο απόγευμα σαμαρώσαμε τα μουλάρια και ξεκινήσαμε να γυρίσουμε στον ελαιώνα. Μετά την μιας ώρας διαδρομή, μόλις στρίψαμε στην πλαγιά, πρώτα τον ακούσαμε κι ύστερα τον είδαμε. Δεν είχε κουνήσει ρούπι. Ήταν όπως τον αφήσαμε, ο μισός κάτω από το σαμάρι! Είχε μόνο ανασηκώσει το κεφάλι του και γαύγιζε χαρούμενος. Με δυσκολία κρατιόταν αλλά μόνο όταν τον φώναξε ο παππούς εγκατέλειψε την «σκοπιά» του κι ήρθε τρέχοντας να πανηγυρίσει την επιστροφή μας. Είχε δε γκανιάξει στην πείνα αλλά και στην δίψα. Το καταλάβαμε από το πώς έπινε το νερό που του βάλαμε. Κι αυτό, ενώ ο κουβάς με το νερό του αρειμάνιου γάϊδαρου ήταν στα δέκα μέτρα! Ούτε σπαρτιατική ασπίδα να ήταν το σαμάρι…

Το επόμενο Καλοκαίρι, το καλοκαίρι του «Αττίλα», ο Μπίλυ δεν ήταν εκεί. Μπήκα στην αυλή ανυπόμονος και σε λίγο άκουγα με δάκρυα στα μάτια τον παππού, να μου λέει ότι τον βρήκε ψόφιο κάπου κοντά στις αμυγδαλιές. Κάποιος του έριξε φόλα. Και τώρα αν μάθαινα ποιος ήταν και ζει, σίγουρα μετά θα πήγαινα μια βόλτα στον ανακριτή με τα γνωστά βραχιόλια, χωρίς να παίξω βλέφαρο….

Γιατί σας έγραψα αυτή την ασήμαντη ιστορία εν καιρώ Μνημονίου; Γιατί για μένα δεν είναι ασήμαντη. Είναι μια ιστορία αφοσίωσης. Μια ιστορία αλληλοεκπαίδευσης ανάμεσα σ’ ένα παιδί κι ένα σκύλο. Μου έμαθε, εκεί στα επτά με οκτώ μου, τι πάει να πει θάνατος και απώλεια αλλά προπαντός τι πάει να πει άδολη κι αδιαπραγμάτευτη φιλία.

Μια εικόνα έχω κρατήσει. Καθισμένοι στην πλαγιά δίπλα – δίπλα, είχα περασμένο το χέρι μου στους ώμους του κι ένοιωθα την σκυλίσια καρδιά του να χτυπάει δυνατά μετά το τρέξιμο μας. Έγλειψε το μάγουλο μου και κοιτούσαμε την Κωπαΐδα. Ονειρευόμουν άλλες εποχές κι ότι μαζί εξερευνούσαμε άγνωστα κι άγρια μέρη. Αυτός ήταν απλά ήρεμος και χαρούμενος που ήταν μαζί μου κι εξακολουθούσαμε στα κρυφά να τρώμε την ίδια φέτα ψωμί, εγώ από τη μια κι αυτός από την άλλη κι εγώ να γελάω όταν συναντιόντουσαν πια οι μύτες μας στην τελευταία μπουκιά και μου ΄δινε την ευχαριστήρια γλειψιά.

Πάντως πολιτικός δεν θα μπορούσε να γίνει. Ήταν πιστός στους φίλους του, ευθύς, άδολος κι αφοσιωμένος στην αποστολή του. Δεν είχε επομένως τα προσόντα…

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Οι νεκροί και οι αγέννητοι θα μας διαγράψουν στη λήθη της ιστορίας



Hθελα να γραψω πολλα, για πολλους... αλλά δεν εχει νοημα πια, γιατι βλεπω οτι το μισος ξανατυφλωσε τους Ελληνες. 5 χρονια μονο ψεματα ακουμε απο ολους και για τα παντα, μηδενος εξαιρουμενου.Σας σιχαθηκα ολους εκει κατω, συμπεριφερεστε σαν να σας ανηκει η Ελλαδα ενω την εχετε δανειστει μονο για λιγο προσωρινα απο τα παιδια σας και τους νεκρους σας, στους οποιους θελετε να προσθεσετε και αλλους.Η Ελλαδα αξιζει καθε ρανιδας του αιματος μου να δωσω. Αλλα για τους σημερινους ενοικους της χωρας αυτης, ουτε σταγονα σαλιου να σας φτυσω δεν αξιζετε... Απλα εσεις ολοι που αριστεροι και δεξιοι και σοσιαλ/ντεμεκ του κεντρου το παιζετε πατριωτες...απλα φανταστειτε τι ντροπη θα ενιωθαν για εσας ο Περικλης, ο Αριστειδης, ο Λεωνιδας, ο Σωκρατης, ο Παλαμάς, ο Ελυτης, ο Σολωμος. Ειστε αξιοι απογονοι του Εφιαλτη. Ντροπη και ονειδος, ΟΙ νεκροι και οι αγεννητοι δεν θα μας δικασουν, απλα θα μας διαγραψουν στη ληθη της ιστοριας.Υποστολη Σημαιας.

 Δεν θελω likes στο ποστ, δεν θελω σχολια, δεν σας αξιζω και δεν μου αξιζετε.

Αυτό ήταν και το τελευταίο ποστ στο μπλογκ. Ίσως καποια αλλη στιγμή στο μακρυνό μέλλον οταν το ΦΩΣ της Ελλαδας μας φωτισει, και αρχισουμε ξανα να χτιζουμε και οχι να καταστρεφουμε.Τοτε θα τα ξαναπουμε και θα συνεχιστουν οι αναρτησεις 

Ο διχασμός σκοτώνει!

Οι Ελληνες έχουν αναρίθμητα πλεονεκτήματα και ελάχιστα, πλην ολέθρια, ελαττώματα. Αυτά τα λίγα ψεγάδια στην εικόνα μας έχουν προκαλέσει περισσότερα δεινά απ' όσα μπορούν να αντέξουν συνήθως οι κοινωνίες.

Ο Ελληνισμός επιζεί και καθορίζει την πορεία του κόσμου διά των επιτευγμάτων των αρχαίων προγόνων μας (θέατρο, επιστήμη, δημοκρατία κ.λπ.), αλλά ο πλανήτης κοντεύει να ξεμείνει από Ελληνες.
Ο βασικός λόγος της μείωσης του αριθμού των ένσαρκων εκπροσώπων του Εθνους μας είναι ο διχασμός. Αυτός έχει εκθέσει διαχρονικά τους ελληνικούς πληθυσμούς σε σφαγές, γενοκτονίες και έχει οδηγήσει σε μεγάλες στρατηγικές ήττες, τις οποίες εκμεταλλεύτηκαν εχθρικές δυνάμεις, όπως οι Ρωμαίοι, οι Φράγκοι, οι Τούρκοι, οι Τεύτονες και άλλοι πολλοί, που ταξίδεψαν στα εδάφη μας με το σπαθί στο χέρι και έφυγαν με αίμα αδελφών μας στα ρούχα τους και θησαυρούς του τόπου μας στις αποσκευές τους.
Δεν θα κάνουμε τη χάρη σε κανέναν εχθρό μας να διχαστούμε ξανά. Δεν θα κάνουμε ποτέ ξανά το «τερέν» φιλικό για κανένα δίποδο αρπακτικό, που θέλει να λεηλατήσει τα σπίτια μας και να αφανίσει το Γένος μας. Δεν θέλει προσπάθεια. Μόνο αυτοσυγκράτηση και ανοχή στη διατύπωση διαφορετικής άποψης.
Οσοι υποστηρίζουν το «ναι» δεν είναι γερμανοτσολιάδες, πλούσιοι, κατεστημένο, δειλοί. Είναι οικογενειάρχες, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νοικοκυρές, επιχειρηματίες αλλά και άνεργοι, που εκτιμούν ότι η αποδοχή της πρότασης Τσίπρα στο δημοψήφισμα θα οδηγήσει την πατρίδα μας σε αλβανοποίηση, σε πείνα και διεθνή περιθωριοποίηση.
Οι οπαδοί του «όχι» δεν είναι σταλινικοί, οπαδοί της Βορείου Κορέας και επίδοξοι μιμητές του Ενβέρ Χότζα. Είναι συμπατριώτες μας που δεν αντέχουν άλλο την αφαίμαξη από τους Γερμανούς και την περιφρόνηση από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.
Την επομένη του δημοψηφίσματος και οι μεν και οι δε θα είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένοι, αν έχουν έστω ένα δράμι μυαλό, να συνυπάρχουν αρμονικά. Μπορεί να διαφωνήσουν σήμερα, με κόσμιο τρόπο και επιχειρήματα. Ας μην πριονίσουν όμως το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε όλοι. 

Οι πορτες του Φασισμού...Από την «δημιουργική ασάφεια» στην «καθοδηγούμενη ασάφεια»

«Η Συμφωνία της Βάρκιζας έσπασε. Έχουμε πόλεμο», γράφει σε έναν τοίχο. Θα μπορούσε να το έχει γράψει ο Αλέξης Τσίπρας; Ίσως. Μόνο που πλέον ο «Καπετάν –Αλέξης» (ζητάμε συγνώμη από τον Άρη που μάλλον τρίζουν τα κόκκαλά του τώρα) έχει μαζί του, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τη Χρυσή Αυγή.
Θυμίζω:
Ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε τις εκλογές της 25ης Γενάρη βασιζόμενος στις ψήφους της Χρυσής Αυγής, μετατρέποντάς την έτσι σε επίσημο παίκτη στην πολιτική σκηνή. Επίσης, η Πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου αμφισβήτησε τους νόμους του κράτους επειδή δεν τους είχαν ψηφίσει οι φυλακισμένοι της Χρυσής Αυγής
Τώρα, στο ΟΧΙ της Κυριακής, οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής είναι εξόχως καλοδεχούμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς καν να έχει ο Πρωθυπουργός τη «δημοκρατική ευαισθησία» να πει πως «δεν θέλουμε αυτές τις ψήφους». Μα, γιατί να το πει θα μου πείτε. Αφού είναι σαφές πως όχι απλά τις θέλει, όχι απλά τις χρειάζεται, αλλά τις επιζητά. Όλες οι δημοσκοπήσεις εξάλλου αποτυπώνουν πως ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία ψηφοφόρων.
Το δημοψήφισμα, θεωρητικά, είναι η επιτομή, η γιορτή της δημοκρατίας, αλλά δε πρέπει να ξεχνάμε πως η Χούντα έκανε δύο, το ’68 και το’73.
Στο ίδιο πλαίσιο, το δημοψήφισμα δεν τηρεί τις προϋποθέσεις μιας πραγματικής άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας. Είναι ένα δημοψήφισμα –πραξικόπημα. Θέτει σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο, χωρίς τον συνταγματικό χρονικό προκαθορισμό χωρίς ξεκάθαρο ερώτημα, ένα ψευδοδίλημμα, με σκοπό να αποσπάσει το βεβιασμένο “όχι”.
Όλα αυτά στοιχειοθετούν μία ακραία μορφή αυταρχισμού και προσπάθεια βίαιης επιβολής ενός σκληρού κλίματος διχασμού. Και κυρίως ωμής υφαρπαγής της ψήφου του ελληνικού λαού, ως προπέτασμα καπνού μπροστά στην αποτυχία και την ανικανότητα της κυβέρνησης να διαπραγματευτεί. Γιατί, ποιος λέει «ναι» σε νέους φόρους»;
Μέσα από το νέο μίγμα αριστερής ριζοσπαστικής αντιεξουσιαστικής εξουσίας και ακροδεξιού λαϊκισμού (διότι υπάρχει και αριστερός τέτοιος), που ζητάει νομιμοποίηση αυτής της υφαρπαγής, θέτοντας ένα δίλημμα που στην ουσία εκθέτει την ίδια. Διότι απλά απέτυχε στην διαπραγμάτευση. Η δική της η πρόταση, που κατά τη γνώμη μου κακώς δεν δέχτηκαν οι εταίροι, ήταν τόσο σκληρή, τόσο «λαιμητόμος» που δε θα περνούσε από τη Βουλή και εάν περνούσε δε θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Και η κυβέρνηση θα έπεφτε.
Και τώρα η «δημιουργική ασάφεια» των πρώτων ημερών της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ καταλήγει τώρα σε «καθοδηγούμενη ασάφεια».
Αυτό είναι το σχέδιο. Και είναι η πιο σύγχρονη μορφή φασισμού.
Μόλις χθες, «άγνωστοι» έκαναν μπάχαλο τη συνεδρίαση του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, αμέσως μόλις έγινε αντιληπτό, πως θα έβγαινε ψήφισμα υπέρ της ευρωπαϊκής παραμονής της χώρας.
Εδώ και δύο μήνες μαζεύουν τα ταμειακά διαθέσιμα από παντού για να ταΐσουν το κομματικό τους κράτος, τη κομματική τους νομενκλατούρα. Ακριβώς όπως κάνουν στα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, πλέον ανθεί η πιο σύγχρονη βαρβαρότητα.
Vanzetti

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Ντ. Στρος Καν: Πήρα την Ελλάδα στο λαιμό μου

Ντ. Στρος Καν: Πήρα την Ελλάδα στο λαιμό μου


Ο πρώην ισχυρός άντρας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν παραδέχτηκε τα λάθη του κατά την περίοδο που συζητήθηκε το πρώτο ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης.

Σε κείμενο του με τίτλο «Μαθαίνοντας από τα λάθη», που έδωσε το Σάββατο στη δημοσιότητα, ο πρώην ισχυρός άντρας του ΔΝΤ παραδέχεται ότι έπρεπε να είχε πιέσει περισσότερο τις χώρες της Ευρωζώνης για να βοηθήσουν την Ελλάδα και να αντισταθούν στις πιέσεις για σκληρή λιτότητα, ομολογώντας ότι δεν εκτίμησε ορθά τις συνέπειες μία τέτοιας προσαρμογής.
Καθώς κατανοεί ότι πλέον είναι πολύ αργά για να αλλάξει αυτό, ο Ντομινίκ Στρος-Καν προτείνει να δοθεί στην Ελλάδα ανάσα με επέκταση της αποπληρωμής του χρέους.
Ο Ντομινίκ Στρος-Καν φύλαξε το καλύτερο στο τέλος του κειμένου του, όπου αναφέρει ότι οι δανειστές αδυνατούν να εξάγουν μαθήματα και φαίνεται «να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη».

Πόρισμα φωτιά για τη δολοφονία Καραμανλή - Το σχέδιο "ασημένια δραχμή" για Grexit



Στοιχεία που θυμίζουν πολιτικό θρίλερ: Τηλεφωνικές υποκλοπές, Wikileaks, ο ρόλος της Ρωσίας, Έλληνες και ξένοι πράκτορες 

Με ένα πολυσέλιδο πόρισμα φωτιά που περιλαμβάνει τα ευρήματα της πολυετούς έρευνας για όσα παρασκηνιακά φέρονται να συνέβαιναν την περίοδο διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή και το σχέδιο δολοφονίας του, αλλά και ένα "σχέδιο εθνικού νομίσματος" επί Μνημονίου, έκλεισε την ανάκριση για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών και το αποκαλούμενο "σχέδιο Πυθία" ο επίκουρος Ανακριτής κατά της Διαφθοράς Δημήτρης Φούκας. 

Ο δικαστικός λειτουργός καταγράφει στο πόρισμα του στοιχεία που συνέλεξε κυρίως για την επίμαχη περίοδο της πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή σχετικά με διεθνείς σχέσεις της χώρας, ενέργειες που αποδίδονται σε Έλληνες πράκτορες αλλά και σε πράκτορες ξένων μυστικών, επαφές πρώην αξιωματούχου το 2012 για "εθνικό νόμισμα", αλλά και αναφορές σε τηλεγραφήματα του wikileaks. 

Η ανάκριση του δικαστικού λειτουργού αφορά τρεις δικογραφίες που συνενώθηκαν στην πορεία της έρευνας, οι οποίες αφορούν: το σχέδιο Πυθία 1, τις υποκλοπές, και υπόθεση παραβίασης μυστικών της Πολιτείας στην οποία είναι κατηγορούμενοι μία υπάλληλος της ΕΥΠ και ο πρώην υπουργός Μιχάλης Καρχιμάκης, στην κατοχή του οποίου είχαν βρεθεί διαβαθμισμένα έγγραφα της υπηρεσίας πληροφοριών.

 Σύμφωνα με πληροφορίες για το λεγόμενο "σχέδιο Πυθία", που φέρεται να αποσκοπούσε στην άσκηση πίεσης και στον εξαναγκασμό της ελληνικής κυβέρνησης να αλλάξει πολιτική σε θέματα που αφορούσαν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας με αποκορύφωμα -κατά την δικογραφία- ακόμη και τη φυσική εξόντωση του τότε πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, ο κ. Φούκας αναφέρει: 

«Σκοπός των δραστών φαίνεται ότι ήταν η διακοπή της πολιτικής και οικονομικής προσέγγισης της Ελλάδας με τη Ρωσία που τότε είχε αρχίσει να διαμορφώνεται σε κρίσιμους τομείς, ειδικότερα της ενέργειας, των εξοπλισμών και των κρατικών προμηθειών».

 Να σημειωθεί ότι για την δικογραφία αυτή έχει ασκηθεί ποινική δίωξη, μετά από εισαγγελική έρευνα με αφορμή καταγγελίες για σχέδιο δολοφονίας του κ. Καραμανλή, κατά αγνώστων δραστών για τα αδικήματα των "προπαρασκευαστικών πράξεων εσχάτης προδοσίας", "διατάραξης ομαλής λειτουργίας του Πολιτεύματος" και "αποστέρησης του πρωθυπουργού από την ενάσκηση της εξουσίας, που του παρέχει το Σύνταγμα". 

Στο κεφάλαιο αυτό, το πόρισμα του κ. Φούκα προχωρά στην καταγραφή της ενεργειακής πολιτικής της κυβέρνησης Καραμανλή και γίνεται μνεία γίνεται στις συμφωνίες για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και τον αγωγό South stream. Ο ανακριτής, επικαλούμενος στοιχεία της ανάκρισης, αλλά και δημοσιευμένα στο Wikileaks στοιχεία, αναφέρει πως η προσέγγιση της Ελλάδας με τη Ρωσία προκάλεσε ενέργειες εκ μέρους των ΗΠΑ ώστε να ανατραπούν οι εν λόγω συμφωνίες για τους ρωσικούς αγωγούς. Αναφέρεται επίσης στο πόρισμα ότι: «Το γεγονός της στήριξης της αμερικανικής πλευράς προς τον αγωγό ΤΑΡ εκτιμάται ότι μεταφέρθηκε στις ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 2009, επιβεβαιώθηκε δε από την κατάθεση μάρτυρα (σ.σ. αναφέρεται το όνομα γνωστού επιχειρηματία) , ο οποίος μετά από συνάντηση του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ τον Μάιο του 2012 μετέφερε στην ελληνική πολιτική ηγεσία την αμερικανική θέση. 

Αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή εγκατάλειψη των σχεδίων των αγωγών και η δέσμευση της ελληνικής πλευράς στο σχέδιο του αγωγού ΤΑΡ. Επίσης εγκαταλείφθηκε το σχέδιο προμήθειας στρατιωτικού υλικού από τη Ρωσία». Στο πόρισμα, σύμφωνα με πληροφορίες, γίνεται επίκληση στοιχείων από πληροφοριακά δελτία της ΕΥΠ αλλά και από μαρτυρία του πράκτορα με την κωδική ονομασία "ΘΣ 13". 

Στο σκέλος του "σχεδίου Πυθία" γίνεται επίσης αναφορά από τον ανακριτή στην άρση τηλεφωνικού απορρήτου που ζητήθηκε για πρώην αξιωματούχο, στενό συνεργάτη του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος προέκυψε ότι κατά το έτος 2012 συνομιλούσε με τον Μεξικανό επιχειρηματία Julio Salinas Price, συμβούλου επί οικονομικών θεμάτων του Προέδρου του Μεξικού και ιδιοκτήτη ορυχείων αργύρου, ο οποίος επισκέφθηκε την Ελλάδα. Σκοπός των εν λόγω επαφών, σύμφωνα με το διαβιβαστικό έγγραφο του ανακριτή ήταν «η προώθηση σχεδίου που προέβλεπε την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την εισαγωγή εθνικού νομίσματος». 

Το σχέδιο, που για πρακτικούς λόγους αποκαλείται "ασημένια δραχμή", «προέβλεπε την εισαγωγή νέου νομίσματος εκτιμώμενης αξίας διπλάσιας του ετήσιου ΑΕΠ, καλυμμένου σε ποσοστό 20% από αξία αργύρου που θα χορηγούσε ο προμηθευτής, δηλαδή ο S. Price». Στο πόρισμα επίσης αναφέρεται ότι «θα προέκυπτε για τη χώρα επιβάρυνση ύψους 70 δισ. ευρώ για την έκδοση του νέου νομίσματος στην οποία θα έπρεπε να προστεθούν οι αμοιβές συμβούλων και μεσιτών». 

Σύμφωνα με τον ανακριτή, πληροφορίες για την επίσκεψη του S. Price και τις επαφές του στην Ελλάδα βρέθηκαν και κατασχέθηκαν σε κατοχή προσώπου που δεν κατονομάζεται μεν, αλλά στο σπίτι του έγινε έρευνα στο πλαίσιο ανακριτικής εφόδου. Ο κ. Φούκας αναφέρει ακόμη πως «στις 26/03/2014 επικοινώνησε με το ανακριτικό γραφείο πρώην στέλεχος της ΕΥΠ, με τον οποίο υπήρξε προηγούμενη συνεργασία, ζητώντας συνάντηση με τον ανακριτή.

 Η συνάντηση έγινε αυθημερόν και αυτός αναφέρθηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία του με στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, που είχε υπηρετήσει παλαιότερα στην Ελλάδα, ο οποίος του ζήτησε να έρθει σε επαφή με τον ανακριτή και να μεταφέρει την άποψη ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι πλέον φιλικές και ότι η έρευνα πρέπει να σταματήσει διότι εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη τους».

 Για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, στην οποία είναι κατηγορούμενος για κατασκοπεία 65χρονος πρώην υπάλληλος της Αμερικανικής Πρεσβείας, ο κ. Φούκας αναφέρει ότι, από τον Αύγουστο του 2004 μέχρι και το Μάρτιο του 2005, ο William B., Αμερικανός πράκτορας, επιχείρησε με πρόθεση να λάβει σε γνώση του απόρρητες πληροφορίες που αφορούν στα συμφέροντα της Ελληνικής Δημοκρατίας μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών. 

Από τα στοιχεία του ανακριτή προέκυψε πως η σύζυγος του συγκεκριμένου προσώπου, ήταν εκείνη που είχε αγοράσει τα καρτοκινητά-σκιές από την Ακτή Μιαούλη με το ψευδώνυμο Πέτρος Μάρκου, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την παρακολούθηση δεκάδων πολιτικών-μελών τής τότε κυβέρνησης, αλλά και δεκάδων άλλων προσώπων. Από την άρση απορρήτου μιας εκ των τεσσάρων τηλεφωνικών συνδέσεων προέκυψε ότι η τηλεφωνική σύνδεση ενεργοποιήθηκε και σε άλλη συσκευή με στοιχεία συνδρομητή American Embassy. Μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών ο William B. εξαφανίστηκε από την Ελλάδα. 

Τέλος κατά το ανακριτικό πόρισμα, που επικαλείται αναφορές στο Wikileaks, προκύπτει ότι υπήρχαν υπάλληλοι της ΕΥΠ «επιρρεπείς σε διαρροές οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως δυσαρεστημένοι». Ο ανακριτής αναφέρει πως εντός του 2005, υπάλληλοι της ΕΥΠ που είχαν πρόσβαση σε απόρρητα στοιχεία, τα παρέδιδαν σε μη δικαιούμενα πρόσωπα, και συγκεκριμένα στον τότε βουλευτή Μιχάλη Καρχιμάκη. Να σημειωθεί πως ο κ. Καρχιμάκης, που κατηγορείται για ηθική αυτουργία σε παραβίαση μυστικών της Πολιτείας, έχει απολογηθεί για την υπόθεση και έχε αφεθεί ελεύθερος. 

Ο πρώην υπουργός αρνείται την κατηγορία -της οποίας φυσικός αυτουργός φέρεται μία υπάλληλος της ΕΥΠ- και αποδίδει την εμπλοκή του σε λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, καθώς η καταγγέλλουσα την υπόθεση αναφέρεται σε «διωγμό που υπέστησαν» συνάδελφοι της συνδικαλιστές στην ΕΥΠ επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Η δικογραφία θα εισαχθεί στο αρμόδιο δικαστικό Συμβούλιο. 

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Πόρισμα "φωτιά" για το σκάνδαλο των υποκλοπών και το σχέδιο Πυθία

Πόρισμα φωτιά για το σκάνδαλο των υποκλοπών και το σχέδιο Πυθία
Της Άννας Κανδύλη
Aναφορές σε μυστικές υπηρεσίες της Ελλάδας και των ΗΠΑ, σε τηλεγραφήματα του wikileaks, σε συγκεκριμένους πράκτορες αλλά και στις Ελληνορωσικές και τις Ελληνοαμερικανικές  σχέσεις περιλαμβάνει το πόρισμα με το οποίο κλείνει η πολυετής ανάκριση για τις τηλεφωνικές υποκλοπές και το σχεδιο "Πυθία" που περιελάμβανε ακόμα και τη φυσική εξόντωση του Κώστα Καραμανλή. 

Σύμφωνα με  το πόρισμα του  επίκουρου ανακριτή κατά της διαφθοράς Δημήτρη Φούκα ,στην Αθήνα από τον Αύγουστο του 2004 μέχρι και το Μάρτιο του 2005 ο William B, αμερικανός πράκτορας, επιχείρησε με πρόθεση να λάβει σε γνώση του απόρρητες πληροφορίες που αφορούν στα συμφέροντα της ελληνικής δημοκρατίας μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών. Η σύζυγος του συγκεκριμένου προσώπου όπως προέκυψε, είχε αγοράσει τα καρτοκινητά-σκιές από την Ακτή Μιαούλη με το ψευδώνυμο Πέτρος Μάρκου, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την παρακολούθηση δεκάδων πολιτικών, μελών της τότε κυβέρνησης αλλά και δεκάδων άλλων προσώπων. Από την άρση απορρήτου μιας εκ των τεσσάρων τηλεφωνικών συνδέσεων προέκυψε ότι η τηλεφωνική σύνδεση ενεργοποιήθηκε και σε άλλη συσκευή με στοιχεία συνδρομητή «American Embassy» Μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών ο William B εξαφανίστηκε από την Ελλάδα και τα ίχνη του αγνοούνται μέχρι σήμερα.

Τα έγγραφα της  ΕΥΠ:

Με βάση αναφορές στο Wikileaks προκύπτει ότι υπήρχαν υπάλληλοι της ΕΥΠ «δυσαρεστημένοι» και άρα «επιρρεπείς σε διαρροές». Από την έρευνα που διενεργήθηκε, προέκυψε ότι εντός του 2005, υπάλληλοι της ΕΥΠ που είχαν πρόσβαση σε απόρρητα στοιχεία, τα παρέδιδαν σε μη δικαιούμενα πρόσωπα και συγκεκριμένα στον τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Καρχιμάκη. 

Το σχέδιο Πυθεία 1

Από την  έρευνα  αποκαλύφθηκε η ύπαρξη σχεδίου και ενδεχόμενης κεντρικής υποκίνησης ενεργειών που αποσκοπούσαν στην άσκηση πίεσης και στον εξαναγκασμό της κυβέρνησης Καραμανλή να αλλάξει πολιτική σε θέματα που αφορούσαν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.Μεταξύ των ενεργειών ήταν και το σχέδιο δολοφονίας του τότε πρωθυπουργού.
"Σκοπός των δραστών φαίνεται ότι ήταν η διακοπή της πολιτικής και οικονομικής προσέγγισης της Ελλάδας με τη Ρωσία που τότε είχε αρχίσει να διαμορφώνεται σε κρίσιμους τομείς ειδικότερα της ενέργειας, των εξοπλισμών και των κρατικών προμηθειών." Ιδιαίτερη μνεία στο πολυσέλιδο πόρισμα του κ. Φούκα γίνεται στη σύναψη συμφωνίας αφενός μεν για την κατασκευή του αγωγού Μπουργκας-Αλεξανδρούπολη και αφετέρου του αγωγού φυσικού αερίου South stream. 

Όπως προκύπτει από τα τηλεγραφήματα που δημοσιεύτηκαν στο Wikileaks αλλά και τις καταθέσεις των μαρτύρων "το πολιτικό περιβάλλον που άρχισε να διαμορφώνεται στις Ελληνορωσικές σχέσεις προκάλεσε προβληματισμούς στην κυβέρνηση των ΗΠΑ που δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν αν οι ανωτέρω ενέργειες συνιστούσαν στρατηγική μεταστροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ή όχι. Όπως προκύπτει από την έρευνα υπήρξαν ενέργειες εκ μέρους της κυβέρνησης των ΗΠΑ με σκοπό την ανατροπή των αρρωστημένων, όπως χαρακτηρίζονται, συμφωνιών."

Όλα αυτά  επιβεβαιώνονται και από πληροφοριακά δελτία της ΕΥΠ αλλά και από μαρτυρία του πράκτορα με την κωδική ονομασία "ΘΣ 13". Στο πλαίσιο της έρευνας του σχεδίου Πυθεία 1 κρίθηκε σκόπιμη η άρση του τηλεφωνικού απορρήτου του Γεωργίου Αλέξανδρου Ρόντου. Από τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις προέκυψε ότι ο Ρόντος συνομιλούσε κατά το έτος 2012 με τον Μεξικανό επιχειρηματία Julio Salinas Price, συμβούλου επι οικονομικών θεμάτων του προέδρου του Μεξικού και ιδιοκτήτη ορυχείων αργύρου. Σκοπός της έλευσης του στην Ελλάδα, σύμφωνα με το διαβιβαστικό έγγραφο του ανακριτή ήταν "η προώθηση σχεδίου που προέβλεπε την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την εισαγωγή Εθνικού νομίσματος. Το σχέδιο αυτό για πρακτικούς λόγους αποκαλέσαμε ασημένια δραχμή, προέβλεπε την εισαγωγή νέου νομίσματος εκτιμώμενης αξίας διπλάσιας του ετήσιου ΑΕΠ καλυμμένους σε ποσοστό 20% από αξία αργύρου που θα χορηγούσε ο προμηθευτής, δηλαδή ο Price."
Σύμφωνα με τον ανακριτή, πληροφορίες για την επίσκεψη του Price και τις επαφές του στην Ελλάδα βρέθηκαν και κατασχέθηκαν σε κατοχή προσώπου που δεν κατονομάζεται μεν, αλλά στο σπίτι του έγινε έρευνα στο πλαίσιο ανακριτικής εφόδου. 
Σε  άλλο σημείο του πορίσματος αναφέρεται, σε σχέση με τις αμερικανικές αντιδράσεις στο θέμα των αγωγών, ότι: "Το γεγονός της στήριξης της αμερικανικής πλευράς προς τον αγωγό ΤΑΡ εκτιμάται ότι μεταφέρθηκε στις ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 2009, επιβεβαιώθηκε δε από την κατάθεση του μάρτυρα Βίκτωρα Ρέστη, ο οποίος μετά από συνάντηση του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ τον Μάιο του 2012 μετέφερε στην ελληνική πολιτική ηγεσία την αμερικανική θέση. Αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή εγκατάλειψη των σχεδίων των αγωγών και η δέσμευση της ελληνικής πλευράς στο σχέδιο του αγωγού ΤΑΡ. Επίσης εγκαταλείφθηκε το σχέδιο προμήθειας στρατιωτικού υλικού από τη Ρωσία." 

ΟΙ ΠΙΕΣΕΙΣ 

Αξιοσημείωτη επίσης  είναι η  αναφορά του ανακριτή   Φούκα σε "συστάσεις» για διακοπή της έρευνας. Όπως σημειώνει, στις 26/03/2014 επικοινώνησε με το ανακριτικό γραφείο πρώην στέλεχος της ΕΥΠ με τον οποίο υπήρξε προηγούμενη συνεργασία ζητώντας συνάντηση η οποία και  έγινε αυθημερόν.  Το στέλεχος αναφέρθηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία του με πράκτορα  των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ που είχε υπηρετήσει παλαιότερα στην Ελλάδα, ο οποίος του ζήτησε να έρθει σε επαφή με τον ανακριτή και να του μεταφέρει  ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι πλέον φιλικές και πως  η έρευνα πρέπει να σταματήσει διότι εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη τους.

enikos.gr

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Κόλαφος ο ανακριτής – ήθελαν να δολοφονήσουν τον πρωθυπουργό και να βλάψουν την Ελλάδα! Πολιτική αγωγή δηλώνει ο Κώστας Καραμανλής

ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ!

Παράσταση πολιτικής αγωγής στην υπόθεση των υποκλοπών δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής τρεις ημέρες πριν από το κλείσιμο της δικογραφίας. Πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση της ανάκρισης, για πρώτη φορά ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει «παρών», μέσω του νομικού που τον εκπροσωπεί και πρώην γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου κ. Αργύρη Καρρά, στην όλη διαδικασία. Νομιμοποιεί έτσι απολύτως τις ενέργειες του ανακριτή κατά της Διαφθοράς κ. Δημήτρη Φούκα.
Ουσιαστικά σπάει και τη σιωπή του, αφού θα παραστεί και σε ενδεχόμενη δίκη, αν τελικά αποφασιστεί από το Συμβούλιο Εφετών. Παράλληλα είναι πολιτική κίνηση, αφού παρεμβαίνει και στην άλλη δικογραφία που έχει συνενωθεί και αφορά το σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας σε μια περίοδο διακυβέρνησης κατά την οποία, κατά τη Δικαιοσύνη, η κυβέρνηση έκανε πολιτικά ανοίγματα προς τη Ρωσία μέσω και οικονομικών συνεργασιών. Η χρονική στιγμή, η οποία συμπίπτει με την επίσκεψη Τσίπρα στην Αγία Πετρούπολη, ουσιαστικά επιβραβεύει την έρευνα που έγινε.
Σύμφωνα με δικαστικές πηγές, το άρθρο 370A της Ποινικής Δικονομίας επιτρέπει στον πρώην πρωθυπουργό να παρίσταται ως πολιτική αγωγή, αφού κατά το διαβιβαστικό και ο ίδιος υπήρξε θύμα των γνωστών υποκλοπών μέσω της εταιρείας Vodafone η οποία παρακολουθούσε 107 παρόχους, πρώην υπουργούς, αλλά και απλούς πολίτες – κατονομάζονται όλοι, όπως και οι τηλεφωνικοί αριθμοί των παροχών τους.
Στο διαβιβαστικό αποκαλύπτεται ακόμη μία σημαντική λεπτομέρεια: το 2004, εν μέσω Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και λίγο πριν, ζητήθηκε από την ΕΥΠ και από τους τρεις παρόχους κινητής τηλεφωνίας να δοθούν στοιχεία-τεχνικές πληροφορίες με σκοπό την ανεύρεση λύσεων σε θέματα επανασυνδέσεων. Τα στοιχεία, όπως αναφέρει ο κ. Φούκας, αφορούσαν «τον αριθμό των διακοπτών που κάλυπταν την περιοχή των Αθηνών και την εδαφική κάλυψη εκάστου αυτών, τα στοιχεία του κατασκευαστή κ.τ.λ.».
Και στοιχεία από WikiLeaks
Ο ανακριτής περιγράφει κινηματογραφικές συνθήκες για τον εντοπισμό των δραστών – προσπάθειες που πάντως δεν τελεσφόρησαν. Χαρακτηριστικό είναι ότι ένορκη κατάθεση επιχειρηματία αποκαλύπτει και λεπτομέρειες για συνάντησή του με τον πρόεδρο Ομπάμα. Ο ανακριτής αποκαλύπτει ότι έγινε άρση του απορρήτου των επικοινωνιών τουΑλέξανδρου Ρόντου αλλά και του Αρη Καρατζά τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2013. Από τις συνομιλίες εντοπίστηκε ενδιαφέρον αποδεικτικό υλικό. Στοιχεία αντλήθηκαν επίσης από τον ιστότοπο WikiLeaks και από τον ανακριτή εκτιμάται ότι τα έγγραφα που δημοσιεύθηκαν είναι απολύτως γνήσια. Εγιναν, όπως αναφέρεται, και ανακριτικές πράξεις, ενώ υπήρξε συνεχής επαφή και του ανακριτή με πρόσωπα που κινούνταν στον χώρο των υπηρεσιών πληροφοριών.
Μεταξύ των μαρτύρων που εξετάστηκαν είναι οι Α. Ρόντος και Α. Καρατζάς αλλά και οι επιχειρηματίες Γιώργος Τρεπεκλής, Βίκτωρ Ρέστης,Αναστάσιος Πάλλης.
Ο ανακριτής επισημαίνει για τις ελληνορωσικές σχέσεις ότι «παρατηρείται ανάπτυξη οικονομικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών στην ενέργεια, στα Εξοπλιστικά και στις κρατικές προμήθειες». Εκτός από τον πετρελαιαγωγό αναφέρεται και ο αγωγός φυσικού αερίου. Επισημαίνεται ότι και τα δύο έργα είχαν ιδιαίτερη επίδραση στην ελληνική οικονομία και στο ΑΕΠ.

CRIMESONAIR

Το κόλπο με τους λαθρομεταναστες

 
Στην Ιταλία η παραθαλάσσια περιοχή Βεντιμίλια βρίσκεται στα σύνορα με τη Γαλλία. Για να πάει κάποιος από εκεί έως την κοσμοπολίτικη Νίκαια της Γαλλίας, οδικώς, θα χρειαστεί λιγότερη από μισή ώρα, μια και η απόσταση είναι μόλις 39,8 χιλιόμετρα.
Οι εικόνες από τη μια περιοχή στην άλλη διαφέρουν δραματικά. Ενώ στη Νίκαια κυκλοφορεί αμέριμνη και χαλαρή η αφρόκρεμα της μεγαλοαστικής τάξης, που κάνει τις διακοπές της, το Βεντιμίλια είναι γεμάτο Αφρικανούς λαθρομετανάστες, που προσπαθούν να... διεκπεραιωθούν στο εσωτερικό της Ιταλίας (ενώ προτιμούν τη Γαλλία ως τόπο προορισμού).

Η Ιταλία έχει δεχτεί μεγάλο κύμα μεταναστών και θέλει, όπως η Ελλάδα, να διαμοιραστεί το βάρος σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Γαλλία επικαλείται την ευρωπαϊκή νομοθεσία κατά το δοκούν:

Απορρίπτει τα ιταλικά αιτήματα λόγω της συμφωνίας Δουβλίνο ΙΙ, που προβλέπει ότι οι λαθρομετανάστες παραμένουν στη χώρα όπου εντοπίζονται πρώτη φορά.

Την ίδια στιγμή, η ίδια χώρα παραβιάζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία όπου δεν την βολεύει. Δηλαδή, περιφρονώντας όλες τις διατάξεις της Συνθήκης Σένγκεν, κάνει ελέγχους στα σύνορα με την Ιταλία, μη τυχόν και οι Ρωμαίοι αφήσουν τους Αφρικανούς να περάσουν!

Η ιταλική κυβέρνηση ασχολείται με το θέμα με δυναμικό τρόπο: Απειλεί ότι θα δώσει στους λαθρομετανάστες προσωρινά ταξιδιωτικά έγγραφα για να κατευθυνθούν όπου (εκτός Ιταλίας) επιθυμούν, ενώ η Ελλάδα δέχεται καθημερινά πολλαπλάσιους (σε σχέση με την Ιταλία) λαθρομετανάστες, αδιαμαρτύρητα!

Η Ευρωπαϊκή Ενωση σφυρίζει αδιάφορα, μια και την εξυπηρετεί η οριστική και αμετάκλητη αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης της πατρίδας μας. Οχι μόνο δεν χρειάζεται ομοιογενής πληθυσμός για να εργάζεται ως κακοπληρωμένος κούλης των Δυτικών παραθεριστών, αλλά αποτελεί εμπόδιο για την ευόδωση των γεωπολιτικών σχεδίων των «εταίρων» μας.

Αυτά είναι γνωστά και αναμενόμενα. Το εξοργιστικό για τους πολίτες είναι ότι οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας αδιαφορούν για τη μετατροπή της σε τουριστικό χαλιφάτο. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυριαρχία - έστω επί των συντριμμιών.

dimokratianews.gr