ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Έγινε και η Γιάννα «αντισυστημική»

Όποιος πιστεύει και έχει ελπίδες ότι η χώρα αυτή θα σωθεί ας διαβάσει την παρακάτω είδηση και θα καταλάβει γιατί η Ελλάδα δεν έχει καμιά σωτηρία. Γιατί δεν μπορούμε να ελπίζουμε πώς θα γίνει μια κανονική χώρα, με κανονικούς ανθρώπους που βλέπει φως στο τούνελ.
Η Γιάννα Αγγελοπούλου, η Lady G που μεγαλούργησε στην Ελλάδα της χλιδής, τότε που τα λεφτά υπήρχαν και ξοδεύονταν αφειδώς, δηλώνει ότι θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ και ότι είναι… απέναντι στο σύστημα.
Όχι, δεν κάνετε λάθος η Γιάννα είναι που είχε γράψει στο βιβλίο της ότι χαιρετούσε τον κόσμο στο Σύνταγμα μέσα από το αυτοκίνητό της και δεν φοβήθηκε να βγάλει το χέρι έξω αν και μπορεί ο λαός να της έκλεβε τα χρυσαφικά.
«Είμαι απέναντι στο σύστημα», λέει η Γιάννα Αγγελοπούλου, στην πρώτη συνέντευξή της μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην «Καθημερινή». Αποκαλύπτει ότι παρακολουθεί με ενδιαφέρον τον ΣΥΡΙΖΑ και δηλώνει ότι ευχαρίστως θα ψήφιζε ένα κόμμα που φέρνει μία νέα αντίληψη για τα πράγματα.
Η Γιάννα Αγγελοπούλου δηλώνει επίσης ότι αν και πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία, ποτέ δεν ήταν εγκλωβισμένη στο κόμμα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η διαδρομή μου είναι το άθροισμα μικρών αντιδράσεων και μικρών επαναστάσεων».
Λέει ακόμη ότι παρακολουθεί με ενδιαφέρον την πορεία κι άλλων κομμάτων, όπως του Σταύρου Θεοδωράκη και επισημαίνει: «Ελπίζω σε οτιδήποτε είναι νέο και κινεί τα πράγματα προς διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που υπάρχει τώρα και η οποία δεν είναι καλή». «Οι άνθρωποι αυτής της χώρας», προσθέτει η κ. Αγγελοπούλου, «βλέπουν πώς τους συμπεριφέρεται το πολύπλοκο πολιτικο- μιντιακό- επιχειρηματικό σύστημα και δεν είναι ευχαριστημένοι. Οτιδήποτε τέτοιο νέο θα πίστευε ο κόσμος ότι μπορεί να κινήσει τα πράγματα διαφορετικά, θα το ψήφιζα. Θα ψήφιζα για να έρθει αυτό το νέο».
Στο ερώτημα αν την ενδιαφέρει η προεδρία της Δημοκρατίας απαντά: «Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο να μου το ζητήσουν. Θα ήταν σουρεαλιστικό αν το έκαναν. Το σύστημα σκέφτεται και χειρίζεται τα πράγματα τελείως διαφορετικά, από τη δική μου αντίληψη- για αυτό λέω ότι είμαι απέναντί τους. Αλλά φυσικά θα εξακολουθήσω να σκέφτομαι να μιλάω και να γράφω».
Τέλος, στο ερώτημα για το ρόλο της διαπλοκής στη χώρα δηλώνει: «Όταν βλέπουμε επιχειρηματικές επιδιώξεις να συνδέονται με πολιτικές επιδιώξεις, εκεί θα πρέπει να χτυπά ο συναγερμός».
Προσέξτε, η Γιάννα τα λέει αυτά, δεν τα λέει κανένας βιοπαλαιστής. Να τρελαίνεσαι δηλαδή τελείως. Έγινε και η Γιάννα αντισυστημική. Πληρώνουμε τις σπατάλες της, τους μεγαλοϊδεατισμούς της κυρίας, του Σημίτη και του Βενιζέλου και μιλάει κιόλας. Μας φόρτωσε απίστευτα χρέη με τα λεφτά που σκόρπιζε από εδώ κι από εκεί. Για τα χρήματα που έδωσε για να φτιάξει το δικό της προφίλ. Τι να λέμε τώρα.
Και τώρα δεν της αρέσει το σύστημα μέρος της οποία και η ίδια είναι. Με τα λεφτά τα δικά μας έκανε καριέρα η Γιάννα και βεβαίως με την ανοχή των κυβερνήσεων που την ξεσκόνιζαν μη χάσει η Βενετιά βελόνα.
Πέτυχε και διοργάνωσε καλούς Ολυμπιακούς, θα πει κάποιος. Ναι, με τα 20 και πλέον δισ. που ξοδεύτηκαν και ο ζητιάνος στην Ομόνοια καλούς Αγώνες θα διοργάνωνε. Μην τρελαθούμε κιόλας, με το χρέος που μας φόρτωσαν για 100 χρόνια πετύχαμε να διοργανώσουμε το μεγαλύτερο έγκλημα, πολιτικό και οικονομικό. Και ένας από τους θύτες είναι η κ. Αγγελοπούλου που τώρα θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά από την άλλη γιατί να μην το κάνει; Όλη η σάρα και η μάρα έχει μαζευτεί στην Κουμουνδούρου. Εφοπλιστές, επιχειρηματίες, κρατικοδίαιτα λαμόγια έχουν αγκαλιάσει τον Τσίπρα. Ο οποίος θα πρέπει να είναι χαρούμενος αφού θα έχει και μια… αριστοκρατική εσάνς αφού πλέον κέρδισε και τη Γιάννα.
Άραγε όλοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι με τις φουσκωμένες τσέπες βοηθούν και με άλλους τρόπους τον ΣΥΡΙΖΑ;
Διαβάστε τώρα μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο της με τίτλο My Greek Drama για να καταλάβετε και το δικό μας… δράμα ακούγοντας τη Γιάννα να γίνεται τιμητής των πάντων. Άσε μας κυρία μου στον πόνο μας.
Για το λαό της Αθήνας
Στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο έγινε αναφορά στο βιβλίο της «My Greek Drama» και συγκεκριμένα στο απόσπασμα που αναφερόταν στη βραδιά του τελικού του Euro 2004, όταν η Γιάννα Αγγελοπούλου βρέθηκε τυχαία στο Σύνταγμα και περικύκλωσαν το αυτοκίνητό της δεκάδες άτομα που πανηγύριζαν.
«Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που άπλωσα το χέρι μου και άγγιξα εκατοντάδες χέρια. Ήξερα ότι δεν υπήρχε κίνδυνος για μένα ή το δαχτυλίδι που φορούσα» ανέφερε, με κυνικό τρόπο, προκαλώντας μία ακόμη φορά το κοινό αίσθημα.
Για την γνωριμία της με τον Θ. Αγγελόπουλο
«Την Κυριακή το πρωί [...] προχωρούσα σπρώχνοντας, εκατοστό το εκατοστό, λέγοντας “συγγνώμη, συγγνώμη” έως ότου κατάφερα να περάσω μέσα στην εκκλησία (σ.σ.: του Αγίου Γεωργίου Κωνσταντινουπόλεως). Τελικά μπόρεσα να βρω ένα εξαιρετικό σημείο από όπου, όρθια, θα μπορούσα να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα. Στάθηκα ακριβώς απέναντι από το σόι των Αγγελόπουλων, στο οποίο, εννοείται, συμπεριλαμβανόταν ο Θόδωρος. Προς ενόχλησίν μου, έμοιαζε να έχει καρφωμένο το βλέμμα του πάνω μου καθώς έπαιρνα τη θέση μου. Όταν άρχισε η τελετή, προσπάθησα να μην τον κοιτάζω. Κατά διαστήματα όμως έριχνα κλεφτές ματιές μέσα στην εκκλησία και δεν υπήρξε ούτε μία φορά που ο Θόδωρος δεν κοιτούσε κι εκείνος εμένα», εξιστορεί η ίδια και συνεχίζει: «Όπως φάνηκε, θα έριχνα πολλές ματιές, διότι -όπως περίμενα- η τελετή ήταν πολύ μεγάλης διάρκειας. Μέσα στον ναό έκανε ζέστη, υπήρχε συνωστισμός και ο αέρας ήταν βαρύς από το λιβάνι που καιγόταν. Ύστερα από τρεις ώρες ορθοστασίας, με το στομάχι μου εντελώς άδειο, άρχισα να ζαλίζομαι. Φοβόμουν ότι η επιθυμία που είχα να με δουν οι συνάδελφοί μου βουλευτές θα ικανοποιούνταν και με το παραπάνω εάν λιποθυμούσα και με μετέφεραν έξω από τον ναό. Προσπάθησα να μαζέψω τα υπολείμματα των δυνάμεών μου και ανοίγοντας δρόμο σπρώχνοντας προς τα πίσω βρήκα τις συζύγους κάποιων υπουργών που έδειξαν περισσότερη κατανόηση. Σήκωσαν από τη θέση του έναν ηλικιωμένο βουλευτή και με έβαλαν να καθίσω στο κάθισμά του και, σαν να συνέβη θαύμα μέσα στην εκκλησία, μου βρήκαν και λίγο νερό για να πιω. Έως τη στιγμή που η τελετή τελείωσε, περίπου μισή ώρα αργότερα, είχα συνέλθει» Η ίδια ωστόσο αποκαλύπτει ακόμη ότι: «καθώς έφευγα από την εκκλησία συνάντησα έναν διακεκριμένο πρέσβυ, τον Χρήστο Μαχαιρίτσα, ο οποίος με ρώτησε τι μου είχε συμβεί προηγουμένως. Του είπα την αλήθεια, δηλαδή ότι ένιωσα να χάνω τις δυνάμεις μου και φοβήθηκα ότι θα λιποθυμούσα. “Κυρία Δασκαλάκη”, μου είπε εκείνος, “εάν ήμουν στη θέση σας και ο κύριος Αγγελόπουλος με κάρφωνε τόσο έντονα με τα μάτια του, ακόμη κι εγώ θα είχα λιποθυμήσει”.
Για τις μίνι φούστες
«Κυνήγησα τις νεαρές κοπέλες στο γραφείο μου που φορούσαν μίνι φούστες, ντύνονταν casual και, ορισμένες φορές, προκλητικά. Δεν είχα ξεχάσει ότι και εγώ η ίδια κάποτε φορούσα μόνο μίνι. Και δεν ήμουν υπερβολική προσπαθώντας να αποτρέψω οποιεσδήποτε περισπάσεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν αυτές οι κυρίες στο γραφείο. Υποτίθεται ότι και αυτές ήταν μέρος της ομάδας μας, η οποία εξέπεμπε επαγγελματισμό και υψηλές προδιαγραφές.
Αργότερα, καθώς απέμενε λιγότερο από ένας χρόνος έως τους Ολυμπιακούς, τόλμησα να συστήσω στις γυναίκες υπαλλήλους ότι η συγκεκριμένη στιγμή ήταν ακατάλληλη για να μείνουν έγκυες. Αυτό δεν ήταν ζήτημα δικαιωμάτων της γυναίκας. Ήταν η διατύπωση ενός γεγονότος ή, τουλάχιστον, μιας αποστολής. [...] Εάν κάποιος ή κάποια υπάλληλος που κατείχε σημαντική θέση δεν μπορούσε να εκπληρώσει τα καθήκοντά του/της, θα ήταν αδύνατον για την Οργανωτική Επιτροπή να λειτουργήσει σωστά. Έτσι, ενώ στέλναμε λουλούδια και ευχές σε γυναίκες που τεκνοποίησαν κατά την περίοδο των Αγώνων, τις είχαμε αντικαταστήσει έγκαιρα, υπολογίζοντας το διάστημα που δεν θα μπορούσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε μας».
Τα όνειρά της
Στόχος ζωής: Να γίνει πρέσβειρα
«Δεν διάβαζα απλώς βιβλία. Τα καταβρόχθιζα. Μελετούσα ιστορία και συνειδητοποίησα πώς τα άτομα μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Άρχισα να διαβάζω εφημερίδες και να παρακολουθώ τις αλλεπάλληλες μεταβολές στις συμμαχίες ανάμεσα στην Τουρκία, την Ελλάδα, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και άλλα κράτη. Μία λέξη ειδικά καρφώθηκε στο μυαλό μου: Πρέσβης. Οι πρέσβεις ήταν οι παίκτες που είχαν τον πλέον κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση της μοίρας των εθνών. Κρατούσαν μυστικά έγγραφα, διαπραγματεύονταν για συμφωνίες και άλλαζαν τον ρου της ιστορίας. Αποφάσισα ότι αυτό ήταν που ήθελα να γίνω: Μια πρέσβειρα.
Σε όποιον μιλούσα γι’αυτό μου το όνειρο, με κορόιδευε. «Είσαι τρελή;» μού έλεγε ο ελληνικός χορός της τραγωδίας. «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, εκτός και εάν ανήκεις σε κάποια οικογένεια με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, η οποία να έχει ήδη κάποιον -έναν πατέρα, έναν παππού ή, τουλάχιστον, έναν θείο- που να είναι ήδη πρέσβης. Και σε όλα όσα έχεις διαβάσει με τόση προσοχή» με τσίγκλαγε ο ίδιος χορός, «έχεις εντοπίσει ποτέ γυναίκες πρέσβειρες που κρατούν αυτά τα έγγραφα ή που υπογράφουν τις διακρατικές συμφωνίες;».
Η ιστορία, πράγματι, συνηγορούσε. Η Ελλάδα διόρισε την πρώτη γυναίκα πρέσβειρα μόλις το 1986.
Ένιωθα ότι, όπως και ο πατέρας μου, πρώτα και πριν από όλα ήμουν πατριώτισσα και η ύψιστη ευτυχία μου θα ήταν να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στον ελληνικό λαό. Ονειρευόμουν να πετύχω κάτι μνημειώδες, κάτι ιστορικής σημασίας για τη χώρα μου. Και αυτό παρέμεινε το όνειρό μου έως ότου είχε πλέον εκπληρωθεί.
Ο πατέρας μου έζησε έως το 1991. Με είδε να εκλέγομαι στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας και κατόπιν στη Βουλή των Ελλήνων. Πρόλαβε να με δει να παντρεύομαι και να γίνομαι μέλος μιας από τις πιο διακεκριμένες οικογένειες της Ελλάδας. Λυπάμαι που δεν έζησε την τελετή του 1998 όταν, αφού είχα ηγηθεί της εκστρατείας για την επάνοδο των Ολυμπιακών Αγώνων στη γενέτειρά τους, η Ελλάδα με τίμησε με τον τίτλο της πρέσβειρας».
Η σχέση με τους καθηγητές
«Στο πρώτο έτος [σσ: στη νομική Θεσσαλονίκης] δεν πέρασα στα μισά μαθήματα και αναγκάστηκα να αφιερώσω ολόκληρο το καλοκαίρι στο διάβασμα, έτσι ώστε να δώσω ξανά εξετάσεις και να μπορέσω να προχωρήσω με τις προπτυχιακές μου σπουδές.
Θα γινόμουν πολύ πιο επιμελής φοιτήτρια έκτοτε και, κάτι ακόμη πιο σημαντικό, πιο αποφασιστική στο πώς να ελίσσομαι στο περιβάλλον του πανεπιστημίου. Όποτε δυσκολευόμουν με τα μαθήματα, πήγαινα και έβρισκα τους καθηγητές εκτός αίθουσας διδασκαλίας, ακόμη και για να τους ικετεύσω, να μου δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία ή για να μου αναθέσουν επιπλέον εργασίες ώστε να βελτιώσω τους βαθμούς μου.
Ήμουν έξυπνη, παθιασμένη και ανυπόμονη. Ήξερα επίσης ότι τα θέλγητρά μου έπιαναν μια χαρά στους άντρες καθηγητές (και σε κάποιες γυναίκες, επίσης). Κάποιοι, βέβαια, θα έκριναν ότι το να χρησιμοποιεί κάποιος τη γοητεία του δεν συνιστά και τόσο γοητευτική συμπεριφορά. Στην πράξη όμως για μένα αυτό ήταν ένα μάθημα βγαλμένο από την πραγματική ζωή για το πώς λειτουργεί το σύστημα, ένα μάθημα που αποδείχθηκε ανεκτίμητης αξίας αργότερα, όταν θα χρειαζόταν να ελιχθώ σε ένα πολύ πιο επικίνδυνο, πολιτικό έδαφος».
Στο γραφείο του Νώντα Ζαφειρόπουλου
«Αποφάσισα να προσεγγίσω έναν πολύ γνωστό Αθηναίο δικηγόρο, το Νώντα Ζαφειρόπουλο για να εργαστώ στο γραφείο του ως ασκούμενη. Παρόλο που ο Ζαφειρόπουλος δεν είχε μεγάλο γραφείο -είχε μόνο τέσσερις συνεργάτες- είχε να επιδείξει πολύ σημαντικό πελατολόγιο και ήταν κάτι περισσότερο από καλά δικτυωμένος στην ισχυρή ελίτ της Αθήνας. Εκτός αυτού, είχε κερδίσει με αγώνα τη φήμη δικηγόρου που πολύ δύσκολα χάνει στο δικαστήριο. Όμως εγώ δεν είχα καθόλου διασυνδέσεις και το ερώτημα ήταν πώς θα κατάφερνα να γίνω δεκτή για μια ακρόαση από εκείνον. [...]
Όταν τελικά μπόρεσα να δω τον Ζαφειρόπουλο, είχε ήδη μάθει το πόσο πολύ είχα προσπαθήσει να τον πείσω να με δεχτεί και ήταν το είδος εκείνο της προσπάθειας που θα αποδεικνυόταν αρετή, όπως είπε εκείνος, για έναν νέο δικηγόρο. Είχε εντυπωσιαστεί επίσης με ό,τι είχα καταφέρει έως εκείνη τη στιγμή και με τη νοοτροπία μου που έλεγε ότι εάν κάτι μπορεί να γίνει, θα το έκανα. Συμφώνησε να με προσλάβει, δίνοντάς μου μία από τις επίζηλες θέσεις των ασκουμένων στο γραφείο του. [...] Στην πορεία φάνηκα ιδιαίτερα χρήσιμη στο δικαστήριο και σε κυβερνητικά γραφεία όπου κατά κανόνα οι δικηγόροι πολύ συχνά βάλτωναν σε μεγάλες καθυστερήσεις οι οποίες προέκυπταν από τις αναπόφευκτες αναζητήσεις εγγράφων. Τα αρχεία ήταν σε χαοτική κατάσταση και, στην προϊστορική εποχή πριν από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, η διαδικασία ήταν μακρόσυρτη και συχνά ατελέσφορη.
Οι γραφειοκράτες σε αυτά τα γραφεία είχαν τη φήμη ανθρώπων που φέρονταν απότομα και προέβαλλαν επίτηδες εμπόδια. Φρόντισα ιδιαίτερα να φέρω στα νερά μου αυτούς τους τύπους που συνήθως ήταν το ανάθεμα του δικηγόρου. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κάποιοι από αυτούς που θεωρούνταν ως οι πλέον σκληροί και δύσκολοι, προσφέρονταν να με εξυπηρετήσουν με πρωτόγνωρη προθυμία. Οι δικηγόροι στο γραφείο είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι έχω θαυματουργές ικανότητες. Έτσι, ο πρώτος κάνονας έλεγε πλέον “εάν το θέλεις γρήγορα, στείλε τη Γιάννα. Ο δεύτερος ήταν: Εάν θέλεις να γίνει σωστά, ανάθεσέ το στη Γιάννα».
«[Πολλά χρόνια αργότερα, το Σεπτέμβριο του 1990] κατά μία ειρωνεία της τύχης, η παραίτησή μου από την πολιτική άνοιξε το δρόμο στο Νώντα Ζαφειρόπουλο, το δικηγόρο για λογαριασμό του οποίου είχα εργαστεί μόλις είχα αποφοιτήσει από τη Νομική, ο οποίος κέρδισε την έδρα μου στο Κοινοβούλιο. Κατ” αυτό τον τρόπο, από “χρυσό πουλέν” του γραφείου του, έγινα το “χρυσό άρμα” του για την πολιτική».

Οι φίλοι των ξένων σωβινιστών

Ο αλβανικός σοβινισμός, ο κατσαπλιάδικος τραμπουκισμός των οπαδών του δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι Ελληνες της εθνικής μειονότητας έχουν ζήσει τη μεγάλη νύχτα του Χότζα. Στο Σπατς και σε άλλα κολαστήρια του πρωτόγονου αλβανικού σταλινισμού χύθηκε αδερφικό αίμα, δικοί μας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, την υγεία τους, τα λογικά τους. Κορμιά έπεσαν προσπαθώντας να περάσουν το σύνορο για να ξεφύγουν από το κράτος-φυλακή.
 
Σύμπασα η ελληνική Αριστερά έκανε την πάπια, υπερασπιζόταν ακόμη και με βία στο πεζοδρόμιο κατά των επικριτών του το καθεστώς του Χότζα. Εχει άραγε πιο χαμηλά στην ανθρώπινη υπόσταση, υπάρχει πιο αρρωστημένη, δουλόφρονη στάση από το να προτάσσεις τα συμφέροντα μιας ξένης στυγνής δικτατορίας πάνω από τα συμφέροντα του λαού σου, να γλείφεις και να υπερασπίζεσαι τον φονιά, τον βιαστή των αδελφών σου;
 
Πιο ξεφτιλισμένος πεθαίνεις. Δεν υπάρχει πιο κάτω. Ή μάλλον υπάρχει. Ακόμη πιο κάτω είναι οι «Ελληνες» κεμαλικοί, αυτό το διακομματικό σκυλολόι, και ζητώ συγγνώμη από το υπέροχο γένος των σκύλων για την παρομοίωση, που είναι υπέρμαχοι των θέσεων του τουρκικού ισλαμοφασισμού εντός Ελλάδος, έτοιμοι πάντα να φορτώσουν την ευθύνη στον «ελληνικό εθνικισμό», να δικαιολογήσουν την εισβολή στην Κύπρο, να χαϊδέψουν τα πρακτόρια του προξενείου στη Θράκη. Δώσ' τους ξένο ανθελληνικό σοβινισμό να υπερασπιστούν σε βάρος της δικής τους της πατρίδας και πάρ' τους την ψυχή.
 
Εχουν μια παράξενη διαστροφή. Σε όλα τα εθνικά θέματα, όσο πιο υπέρμαχοι είναι των ξένων σοβινισμών, όσο πιο εχθρικοί απέναντι στα εθνικά μας συμφέροντα και στην ταυτότητα του λαού μας, όσο πιο ασεβείς απέναντι στα σύμβολα και στους ήρωές μας τόσο πιο... «προοδευτικοί», πιο αριστεροί θεωρούνται! Γυρνάνε τα μάτια τους ανάποδα από διεθνιστική έκσταση και από την άκρη του στόματός τους τρέχουν αφροί, όταν ευθυγραμμίζονται με τον σοβινισμό των Σκοπιανών επιγόνων του ναζί Μιχαήλοφ, με τον ισλαμοφασισμό των κεμαλικών ή του Ερντογάν, όταν υπερασπίζονται με λύσσα τα συμφέροντα του Πακιστανοαφγανού ή όποιας προέλευσης απρόσκλητου μουσαφίρη. Ελληνας να μην είναι κι ό,τι να 'ναι ή έστω να είναι μηδενιστής μπάχαλος, γιατί μόνο σε τέτοιους βαρεμένους Ελληνες, κουκουλοφόρους, βάνδαλους, τρομοκράτες χαραμίζουν φαιά ουσία και την αλληλεγγύη τους.
 
Κοινό χαρακτηριστικό τους, ήταν και είναι, ότι δύσκολα θα βρεις Τούρκους πιο φανατικούς υπέρ του δόγματος ακεραιότητας της Τουρκίας από αυτούς τους ξεπλυμένους εθελοντές γενίτσαρους. Αυτή τη στιγμή στο Κομπάνι μια δράκα άντρες και γυναίκες δίνει έναν απίστευτο αγώνα, ενώ λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα οι Τούρκοι στρατιώτες και πολίτες οπαδοί της ισλαμικής κυβέρνησης τρώνε κουλούρια και πασατέμπο και περιμένουν, με μάτι κόκκινο σαν αίμα, τα ψυχοπαίδια του Ερντογάν, τους μακελάρηδες του ISIS, να αφανίσουν αυτό το κουρδικό Μεσολόγγι. Μήπως είδατε τους «προοδευτικάριους», την κρεμ ντε λα κρεμ της φλωροδιανόησης, που μας έλαχε, να οργανώνουν μισή εκδήλωση συμπαράστασης; Μπα. Αν είχε ματώσει το μικρό δαχτυλάκι του Αμπντουλχαλήμ από σπρωξιά ζοχαδιακού αστυφύλακα, πάνω κάτω στη Σταδίου θα λιώνανε δυο ζευγάρια Sebagos οι... σύντροφοι, καίγοντας και καμιά τράπεζα, ίσως και με ανθρώπους μέσα.
 
Aρα πολλά ζητάω όταν μιλάω για δυναμική παρέμβαση αλληλεγγύης στον βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, ο οποίος άντεξε την Τουρκοκρατία, άντεξε επί Ζώγου, άντεξε μισό αιώνα βάρβαρης κομμουνιστικής δικτατορίας και είναι αδιανόητο να χαθεί ή έστω να συρρικνωθεί στον 21ο αιώνα, με την Ελλάδα στην Ε.Ε., με ανοιχτά σύνορα.
 
Θα ήμουν όμως ανειλικρινής αν δεν επεσήμανα την απουσία και της δικής μας παράταξης, ιδίως της νεολαίας μας, από όσα συμβαίνουν στο Κομπάνι και στη Βόρειο Ηπειρο. Πού είναι οι παρεμβάσεις μας; Καλές οι νέες τεχνολογίες, καλά όλα τα ωραία και μοντέρνα, αλλά τα πιο καυτά κι αγωνιστικά παραδείγματα είναι γύρω μας, πλάι μας. Δεν είναι χρήσιμα κι ενδιαφέροντα για την πολιτική μας δράση; Δεν είναι ηθικά επιβεβλημένο, ιδεολογικά αυτονόητο; Στις παραδόσεις αυτής της παράταξης δεν είναι μόνον ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός, αλλά και η ΕΟΚΑ, ο Διγενής, ο Αυξεντίου, ο Ζέρβας, ο ΕΔΕΣ, ο φοβερός Σπυρομήλιος και ο αγώνας του, η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Οταν οι φωτογραφίες τους απουσιάζουν από τα γραφεία μας, μη μας παραξενεύει όταν άλλοι τις καπηλεύονται και δυναμώνουν.
 
Κυρίως όμως με ενδιαφέρει και τι κάνει το οργανωμένο κράτος. Ο πολύς ΥΠΕΞ μας και αντιπρόεδρος ποια αυστηρή παρέμβαση έκανε για όσα συνέβησαν στη Δερβιτσάνη, όπου οι χασισοκαλλιεργητές και χασισέμποροι ισλαμοφασίστες από το Λαζαράτι πήγαν να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες; Τα εθνικά συμφέροντα έχουν άλλες απαιτήσεις. Αφού δεν μπορεί ο αντιπρόεδρος, να επιληφθεί ο πρωθυπουργός, διότι σε αυτόν αντανακλά η ανεπάρκεια ή η απροθυμία οποιουδήποτε άλλου. Οταν μια χώρα ζει από μας, όσα άλλα προβλήματα κι αν έχουμε, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να της μαζέψεις τα λουριά. Φυσικά και δεν πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι της έντασης που επιδιώκουν. Χειρότερο όμως μήνυμα από την αδυναμία και τον ενδοτισμό δεν υπάρχει. Τότε έχεις εξασφαλίσει την αποθράσυνση κι έχεις την ένταση στην κωλότσεπη...
 
 
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Η αλεπού και το αμπέχονο. του Χρήστου Γιανναρά.


Εδώ ο κόσμος καίγεται, και η επιφυλλίδα θα τολμήσει μιαν έκκληση στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του ίσως άκαιρη, ίσως για την κατεστημένη νοο-τροπία εντελώς παλαβή: Να διαβάσουν (ή να ξαναδιαβάσουν με προσοχή) τη σοφή συμβουλή που δίνει η αλεπού στον «Μικρό πρίγκηπα» – στο γνωστό αριστουργηματικό παραμύθι του Antoine de Saint-Exupery.

«Θα ήταν καλύτερο, λέει η αλεπού, να έρχεσαι κάθε μέρα την ίδια ώρα. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις το απόγευμα, εγώ θα αρχίσω από τις τρεις να είμαι ευτυχισμένη. Οσο θα προχωράει η ώρα, τόσο πιο ευτυχισμένη θα αισθάνομαι. Στις τέσσερις πια θα είμαι ταραγμένη και ανήσυχη, θα πληρώνω το κόστος της ευτυχίας. Ενώ, όταν έρχεσαι όποτε τύχει, δεν θα ξέρω ποιαν ώρα να φορέσει η καρδιά μου τα γιορτινά της. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΤΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ.

– Τι θα πει τελετουργικό; ρωτάει ο μικρός πρίγκηπας.

– Είναι κάτι εντελώς πια ξεχασμένο, λέει η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να διαφέρει από τις άλλες μέρες, μιαν ώρα να διαφέρει από τις άλλες ώρες».

Το συμβολικό παραμύθι θέλει να θυμίσει στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του ότι, καθόλου τυχαία, αυτή η ανάγκη έχει ρίζες που χάνονται στα βάθη της προϊστορίας: Κάποια ορατά σημάδια (υλικά, καθόλου ιδεαλιστικά) να πραγματώνουν και να φανερώνουν τη διαφορά ανάμεσα στην καθημερινότητα και στη γιορτή, στη ρουτίνα και στο εξαιρετικό, στο αλισβερίσι και στον έρωτα. Κάποιο ορατό σημάδι να φανερώνει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα ατομικό ενέργημα και στην επιτέλεση μιας αποστολής: μιας τιμητικής ανάθεσης κοινωνικού λειτουργήματος.

Σε κάποιες «προηγμένες» κοινωνίες, που δίκαια τις λογαριάζουμε πρωτοπόρες σε εκσυγχρονισμό και πρόοδο, οι δικαστές, όταν δικάζουν, φοράνε τήβεννο ή και περούκα. Τα εμφανή διακριτικά κατά την άσκηση ενός κοινωνικού λειτουργήματος σώζουν (και στον λειτουργό και στους πολίτες) τη συνείδηση της επιτέλεσης μιας αποστολής για το «κοινό συμφέρον».

Ακόμα και σήμερα που μάς επιβάλλεται ψυχαναγκαστικά η εξάλειψη κάθε κοινωνικής παραμέτρου στους μηχανισμούς της κρατικής λειτουργίας, μας είναι δύσκολο ή και αδύνατο να διανοηθούμε ένα νοσοκομείο με γιατρούς και νοσοκόμες χωρίς τη λευκή περιβολή – και το λευκό ένδυμα, σίγουρα, δεν υπηρετεί μόνο εντυπώσεις «καθαριότητας».

Η σοφή λοιπόν αλεπού, στο πανανθρώπινα θαυμαζόμενο παραμύθι, θέλει να πει στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του να μην ανεβαίνουν στο βήμα της Βουλής χωρίς γραβάτα ή με το αμπέχονο. Οχι για να υποδουλωθούν στον νεκροφόρο φορμαλισμό του «συντηρητισμού», αλλά για να ζήσουν (και οι ίδιοι και η κοινωνία που τους εξέλεξε) τη διάκριση του ατομικού ενεργήματος από την επιτέλεση μιας αποστολής. Οταν συνεδριάζουν και αγορεύουν σε οποιοδήποτε κομματικό «όργανο», ας πηγαίνουν με τα εσώρουχα ή μασκαρεμένοι σε Τσε Γκεβάρα. Αλλά όταν τολμούν να ανέβουν στο βήμα του Κοινοβουλίου, οφείλουν να δηλώνουν έμπρακτα (όχι μόνο με τη γλώσσα του ενδύματος, αλλά οπωσδήποτε και με αυτήν) τον σεβασμό και την τιμή που οφείλουν στους εντολείς ψηφοφόρους τους. Το δημοκρατικό πολίτευμα (έστω και η σαρδανάπαλη παραποίησή του από τα πρασινογάλαζα Συντάγματα) απαιτεί να πραγματώνεται και να φαίνεται η διαφορά της έκθεσης ατομικών γνωμών, απόψεων, πεποιθήσεων, από τον λόγο που εκφέρεται εξ ονόματος των πολιτών για να υπηρετήσει τις δικές τους ανάγκες, απαιτήσεις, προσδοκίες.

Και γιατί τη διαφορά την κάνει η γραβάτα; Απλώς γιατί συνέπεσε αυτό το δευτερεύον (διακοσμητικό μόνο) στοιχείο της ανδρικής ενδυμασίας να είναι αυτό που, ακόμα, «κάνει μια μέρα να διαφέρει από τις άλλες μέρες, μιαν ώρα να διαφέρει από τις άλλες ώρες». Είναι μια γλώσσα το ένδυμα, για να «πούμε» στον άλλον ή στους άλλους αυτό που δεν λέγεται, μόνο «δείχνεται». Κάθε γλώσσα είναι συμβατική: ένας κώδικας για να πραγματωθεί η σχέση, να κοινωνηθεί η εμπειρία. Ακόμα και ο πιο σκληροπυρηνικός Κνίτης, αν συμβεί ποτέ να ερωτευθεί, θα πει «βασίλισσά μου» την αγαπημένη του, δεν θα την πει «επανάστασή μου»! Αν θεωρεί κομφορμισμό τη λέξη «βασίλισσα», μάλλον απέχει πολύ από το να είναι ερωτευμένος.

Με πρώτον διδάξαντα τον κ. Αλέκο Αλαβάνο, το κόμμα του κ. Τσίπρα κατάπιε αφελέστατα το παπανδρεϊκό δόλωμα του λαϊκισμού. Και μάλιστα εκείνο το είδος του λαϊκισμού, που στην ελληνική αργκό το ονομάζουμε «αμερικανιά»: Να συμμορφώνεσαι επιδεικτικά με το ατημέλητο ντύσιμο της λούμπεν πλειονότητας του πληθυσμού των ΗΠΑ, να θεωρείς «αντισυμβατική» συμπεριφορά τη συμμόρφωση με την κραυγαλέα ακαλαισθησία μαζών σε τεράστιο ποσοστό «λειτουργικών αναλφαβήτων» – εξηλιθιωμένων από το κανιβαλικό «αμερικανικό ποδόσφαιρο» και την παχυσαρκία.

Οταν ο πολιτικός λόγος είναι απελπιστικά συμβατικός (πνιγερά και μονοδιάστατα οικονομικίστικος), το αντισυμβατικό ντύσιμο παίζει τον ρόλο μόνο της στιλπνής σαπουνόφουσκας. Ο αγραβάτωτος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτα να αντιτάξει στη διαφθορά και φαυλότητα του πελατειακού κράτους, στην ασυδοσία των «νταβατζήδων», στην αναξιοκρατία και αδικία. Δυστυχώς δεν διδάχτηκε τίποτα από το μασκαριλίκι των πασοκικών ζιβάγκο, που εισπράττουν σήμερα στις δημοσκοπήσεις το 3,6% της λαϊκής προτίμησης.

Τα κατάλοιπα της πασοκικής (πράσινης και γαλάζιας) αντικοινωνικής λοιμικής συντηρούνται απολιθωμένα και σε πολλές άλλες πτυχές του δημόσιου βίου: Ο τάχα και αντικομφορμισμός της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας επιμένει ακόμα στον λαϊκισμό των προσφωνήσεων και αντιφωνήσεων με τα μικρά ονόματα, στον ενικό, από το δημόσιο βήμα της μικρής οθόνης. «Πες μας, Κική, Σία, Τάκη – ναι Μπάμπη, Μίλτο, Νένα» – η τεχνητή οικειότητα ακροζυγιάζεται στην κόψη του γελοίου. Ο δημοσιογράφος, όταν μεταδίδει την ανταπόκρισή του ή παρουσιάζει το πολιτικό κριτικό του σχόλιο, επιτελεί, και αυτός, κοινωνικό λειτούργημα, υπηρετεί την πληροφόρηση του κοινωνικού σώματος. Είναι λαϊκισμός να συγχέει τον ρόλο του με αυτόν του κονφερασιέ θεατρικής «επιθεώρησης» ή περιοδεύοντος τσίρκου.

Ρεαλιστική ελπίδα ανάκαμψης από τη θανατερή παρακμή θα υπάρξει μόνο αν εμφανιστεί στον πολιτικό ορίζοντα κόμμα ή ηγέτης με αίσθηση της σημασίας που έχει το «τελετουργικό» προκειμένου να λειτουργήσει η ζωή.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: “Εξοντωστε τον Λογοθετη!” Οι επιστολές – φωτιά που οδήγησαν στο πογκρόμ των εντίμων της ΕΛΣΤΑΤ.

 


Διαβάστε με προσοχή τις επιστολές του Νικολαου Λογοθέτη στις οποίες ενημέρωνε θεσμικά για τις δόλιες ενέργειες του επίορκου Γεωργιου που οδήγησαν στην εξαθλίωση της Ελλαδας και τους “λάθος φάκτορες” του ΔΝΤ.
Αποτέλεσμα; Το παρακράτος Παπανδρεου επιχείρησε να εξοντώσει τον Λογοθετη για να αποκρύψει το ολέθριο σχέδιο.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Το θυμάστε το πράσινο “δωράκι” των 500 εκ. τον Ρόντος και τον Γιωργακη; Όλοι τρώνε απο την πρασινη αναπτυξη!

 

 

Οι παλαιότεροι πρέπει να ενθυμούνται τον αλήστου μνήμης Διοικητή της ΔΕΗ καθ. Δημήτρη Μαυράκη, διορισθέντα επί Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος αποπειράθηκε να ενθυλακώσει 500 εκ. δραχμές ως δωράκι στον εαυτό του για να υπογράψει φιλικό διακανονισμό με ξένη εταιρεία.
http://exastal.blogspot.gr/2009/04/901.html
Ο Μαυράκης για τις κομπίνες του ως διοικητής της ΔΕΗ απηλλάγη δια βουλευμάτων από δύο υποθέσεις που τον βάρυναν. Έγραψε ιστορία με το δωράκι που «έδωσε στον εαυτό του», των 500 εκατομμυρίων δρχ. Στη συνέχεια ο Μαυράκης βρέθηκε ξανά στην επικαιρότητα με τη συμφωνία για αγορά ηλεκτρικής ενέργειας από την Αλβανία, προκαλώντας ζημιά 120 εκατομμυρίων δρχ. στη ΔΕΗ, σύμφωνα και με το απαλλακτικό βούλευμα που αφορούσε την υπόθεση. Κλασσική περίπτωση «απαλλακτικής ατιμωρησίας».
Όμως εν λόγω κύριος εξακολουθεί να δραστηριοποιείται στον χώρο της ενέργειας ως Διευθυντής του ΚΕΠΑ, φανατικός εχθρός του εθνικού μας καυσίμου λιγνίτη αλλά ένθερμος υποστηρικτής της Πράσινης Ανάπτυξης!
Κατά το 2009 αμφισβήτησε την σκοπιμότητα του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2009/09/m.html
Προ ημερών διοργάνωσε το 7ο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο για θέματα Ενεργειακής Πολιτικής και Κλιματικής Αλλαγής
http://www.promitheasnet.kepa.uoa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=101&Itemid=27&lang=en
με χορηγούς την Εθνική Τράπεζα, τη ΔΕΗ ΑΕ και την Hellenic Aid τη μήτρα των παράνομων ΜΚΟ του ΥΠΕΞ και όργανο αποσταθεροποίησης της Χώρας μας που ίδρυσε ο Γιωργάκης Παπανδρέου και διεύθυνε ο Άλεξ Ρόντος.
http://www.skai.gr/news/politics/article/252503/economist-gia-mko-i-diafthora-stin-ellada-politiko-narkopedio/
http://www.economist.com/blogs/charlemagne/2014/02/corruption-greece
Δείτε την επιστολή Μαυράκη στον Αρθούρο Ζερβό αιτούμενος χορηγία 10.000 χιλάδων ευρώ!

Η ISIS αποκαλύπτει τον αυτουργό του ολοκαυτώματος: «Ο Ερντογάν μας έχει βοηθήσει πολύ, αυτός μας έδωσε το Κομπάνι»!

 
ερντογανισις

Η τελευταία εικόνα που έχω από το Κομπάνι, προτού οι Τούρκοι στρατιώτες μας απομακρύνουν με το ζόρι από το λόφο που βλέπει προς την πόλη, είναι δύο στήλες καπνού που ξεπηδούν από το κέντρο του. Λίγα λεπτά πριν είχαν ακουστεί δύο δυνατές εκρήξεις, μετά τις οποίες σύννεφα σκόνης υψώθηκαν ανάμεσα στα κτίρια της πόλης, ακριβώς απέναντι από τα σύνορα με την Τουρκία. 

Παρά το γεγονός ότι τα αεροπλάνα του συνασπισμού και τα drones βρίσκονται τριγύρω, αόρατα μεν με γυμνό μάτι, αλλά σαφώς αντιληπτά από το βουητό τους, είναι σαφές ότι δεν πρόκειται για αεροπορικές επιδρομές: οι εκρήξεις σημειώθηκαν σε μια περιοχή που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Πεσμεργκά και των γυναικών του YPJ και ο καπνός είναι διαφορετικός από εκείνον που ακολουθεί συνήθως μετά τις αεροπορικές επιδρομές. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: ήταν εκρήξεις που προκλήθηκαν από παγιδευμένα αυτοκίνητα, τα οποία ανεπιτυχώς χρησιμοποιούν οι τζιχαντιστές της ISIS στην προσπάθειά τους να σπάσουν τις κουρδικές γραμμές άμυνας.

κομπανι

Αμέσως μετά την έκρηξη του δεύτερου αυτοκινήτου – το οποίο είτε πυροδοτήθηκε από την ISIS είτε εξουδετερώθηκε από τους Κούρδους μαχητές-  μισή ντουζίνα τουρκικών τεθωρακισμένων κατευθύνονται ορμητικά από τα σύνορα προς το λόφο, όπου βρίσκονται συγκεντρωμένοι ξένοι δημοσιογράφοι και τοπικοί παρατηρητές για να παρακολουθούν την κατάσταση στην πόλη. Οι στρατιώτες διατάζουν τους πάντες, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων των μέσων μαζικής ενημέρωσης, να εγκαταλείψουν άμεσα το σημείο.  Δεν δίνεται καμία εξήγηση. Γρήγορα επιβιβαζόμαστε στο αυτοκίνητό μας για να επιστρέψουμε στο Suruç, την τουρκική πόλη που απέχει μόλις οκτώ χιλιόμετρα από τα σύνορα.

σουρουκ2

Πριν από λίγες ημέρες, στο λεωφορείο από το Suruç προς την πόλη Urfa, ένας άνδρας άρχισε να μου μιλάει. Ο Müslüm, όπως μου συστήθηκε, ένας 31χρονος Κούρδος ακτιβιστής από τα περίχωρα του Suruç, μου μίλησε για τον αδελφό του, ο οποίος αυτή τη στιγμή πολεμάει μαζί με τους Πεσμεργκά (YPG) στο Κομπάνι. Ο Müslüm δεν έχει επικοινωνήσει μαζί του τους τελευταίους πέντε μήνες, καθώς οποιαδήποτε επαφή με τους Τούρκους εθελοντές που αγωνίζονται στο πλευρό του YPG στην Ροζάβα θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τον ίδιο και την οικογένειά του ή ακόμα και να προκαλέσει τη σύλληψή του από τις τουρκικές αρχές.

«Αγωνίζεται για το σύστημα των καντονιών, για την ελευθερία του κουρδικού λαού και όλου του κόσμου», λέει ο Müslüm. «Η ανεξαρτησία της Ροζάβα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για την Τουρκία, γιατί το σύστημα των καντονιών που έχει υιοθετήσει αποτελεί πρελούδιο για το μέλλον του Κουρδιστάν».

Ο Müslüm υποστηρίζει πλήρως και είναι περήφανος για τον αδελφό του. Ωστόσο, ούτε ο ίδιος είναι «άσχετος» με τον πολιτικό ακτιβισμό, αφού πέρασε τρία χρόνια στη φυλακή εξαιτίας της συμμετοχής του στον κουρδικό αγώνα. Απελάθηκε στην Κύπρο μετά την απελευθέρωσή του, από όπου του επετράπη να επιστρέψει στην Τουρκία, υπό τον όρο ότι δεν θα εμπλεκόταν ποτέ πια στην πολιτική. Βέβαια, ο όρος αυτός δεν φαίνεται να τον απασχολεί ιδιαίτερα…

«Η κυβέρνηση με αποκαλεί τρομοκράτη επειδή μιλάω σε διαδηλώσεις που απαιτούν δημοκρατία για τον κουρδικό λαό. Δεν τους αρέσει οτιδήποτε έχει να κάνει με την ελευθερία του κουρδικού λαού. Αλλά δεν ακούω! Κάθε μέρα είμαι ενεργός στο κουρδικό αγώνα. Όλοι οι άνθρωποι εδώ είναι σαν κι εμένα».

Η τουρκική κυβέρνηση παρακολουθεί τις κινήσεις όλων των Κούρδων ακτιβιστών και το όνομα του Müslüm εμφανίζεται σε μια ειδική μαύρη λίστα. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση που η αστυνομία τον σταματήσει για έλεγχο, θα οδηγηθεί σίγουρα στο τμήμα. Αυτό, όμως, δεν τον εμπόδισε από το να μου προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια θα μπορούσα να χρειαστώ. Τις ημέρες που ακολούθησαν ο  Müslüm με οδήγησε στα χωριά που βρίσκονται κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία, τα οποία σήμερα έχουν «καταληφθεί» από ακτιβιστές αλληλεγγύης, οι οποίοι αποκαλούνται και «ανθρώπινες ασπίδες».

κηδεια

Μετά την κηδεία επτά Κούρδων μαχητών, οι σοροί των οποίων μεταφέρθηκαν από το Κομπάνι στην Τουρκία προκειμένου να θαφτούν σωστά, πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε στο τοπικό αρχηγείο του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατικών Περιφερειών (DBP). Ενώ όλοι έπιναν τσάι και παρακολουθούσαν τις τελευταίες ειδήσεις από το Κομπάνι σε ένα κουρδικό κανάλι, μπήκε μέσα στην αίθουσα η Ayşe Muslim, η σύζυγος του Saleh Μuslim, ο οποίος είναι συμπρόεδρος του επίσης φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) της Συρίας και de-facto ηγέτης της Ροζάβα. «Τι κάνετε εδώ, βλέποντας τηλεόραση και πίνοντας τσάι, ενώ οι σύντροφοί μας στο Κομπάνι αγωνίζονται για την ελευθερία σας ?! Πηγαίνετε στα σύνορα να δείξετε την αλληλεγγύη σας!», φώναξε απευθυνόμενη στους άντρες.

Αργότερα, στο χωριό Measêr, όπου εκατοντάδες κάτοικοι είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν την πολιορκία του Κομπάνι, κάθισα με μερικούς άντρες στο τοπικό τζαμί για να συζητήσουμε τις απόψεις τους σχετικά με το σύστημα των καντονιών της Ροζάβα και τη θεωρία του Οτσαλάν περί δημοκρατικής αυτονομίας.

οτσαλαν

Πριν από μερικές ημέρες ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο φυλακισμένος ηγέτης του PKK έδωσε διορία στην τουρκική κυβέρνηση για να προχωρήσει σε ειρήνη με τους Κούρδους της χώρας. «Έχετε διορία μέχρι τις 15 Οκτωβρίου, μέχρι τότε θα περιμένουμε για το ψήφισμα, μετά δεν υπάρχει τίποτα», αναφέρεται στη δήλωσή του. «Οι τουρκικές αρχές μιλούν για ψηφίσματα και διαπραγματεύσεις αλλά στην ουσία δεν υπάρχει τίποτα. Είναι μια παρωδία. Δεν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί».

Οι άνδρες του Measêr υποστηρίζουν πλήρως τη δήλωση του Οτσαλάν, καθώς έχουν πλέον απηυδήσει με τις υπεκφυγές της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία επαναφέρει το ζήτημα της ειρηνευτικής διαδικασίας κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές και μόλις αυτές τελειώσουν το εξαφανίζει. Πιστεύουν ότι ο Οτσαλάν έθεσε την προθεσμία ώστε να μην μπορεί πλέον να αναβληθεί η υλοποίηση των υποσχέσεων που δόθηκαν κατά τις διαπραγματεύσεις – και υπό το φως των γεγονότων στο Κομπάνι η τουρκική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να αποκαλύψει το αληθινό της πρόσωπο.

«Το Κομπάνι είναι τα πάντα«, λέει ο αδελφός ενός εκ των ανώτατων διοικητών του ΡΚΚ. «Το Κομπάνι είναι η κόκκινη γραμμή: για το ΡΚΚ, για τον Οτσαλάν, για τον κουρδικό λαό, για όλους. Χωρίς το Κομπάνι δεν μπορούμε να μιλάμε για τίποτα».

Κοινή άποψη των Κούρδων και των υποστηρικτών τους εδώ στα σύνορα είναι ότι η τουρκική κυβέρνηση έβαλε το «χέρι» της για την επίθεση της ISIS στο Κομπάνι. Αυτή η φήμη επιβεβαιώθηκε από έναν τζιχαντιστή της ISIS, με τον οποίο μιλήσαμε στο τηλέφωνο, βρισκόμενοι περίπου διακόσια μέτρα από τα σύνορα με τη Συρία.

Περπατούσαμε μέσα στα χωράφια μαζί με τον φίλο μου Murat, όταν συναντήσαμε έναν άνθρωπο, ο οποίος μας είπε ότι είχε μόλις δραπετεύσει από το Κομπάνι. Μας είπε πως πριν από δύο ημέρες είχε προσπαθήσει να μιλήσει στο τηλέφωνο με έναν φίλο του που πολεμούσε μαζί με τις Κούρδισες του YPJ. Όμως αντί να απαντήσει εκείνος στο τηλέφωνο, το σήκωσε κάποιος άλλος και του είπε ότι ο φίλος του ήταν νεκρός -τον είχε σκοτώσει η ISIS- και ότι τώρα το τηλέφωνο ανήκε σε αυτόν.

Ο Murat τον παρότρυνε να ξαναπροσπαθήσει. Κάλεσε ξανά τον ίδιο αριθμό και αφού χτύπησε αρκετές φορές απάντησε ο ίδιος που το είχε σηκώσει πριν από δύο ημέρες.  Ο φίλος μας μίλησε με τον τζιχαντιστή για λίγο στα αραβικά και στη συνέχεια τον ρώτησε: «πώς είναι ο φίλος σας ο Ερντογάν;».

Η απάντησή του επιβεβαίωσε αυτό που όλοι εδώ υποψιάζονταν τόσο καιρό: «Ο Ερντογάν μας βοήθησε πολύ στο παρελθόν. Αυτός μας έδωσε το Κομπάνι. Αλλά τώρα δεν τον χρειαζόμαστε πια. Μετά το Κομπάνι, η Τουρκία είναι η επόμενη»!

Η προθεσμία του ΡΚΚ έληξε και με τα σύνορα να παραμένουν κλειστά  για οποιαδήποτε υλική υποστήριξη προς τους Κούρδους υπερασπιστές της πόλης, η πιθανότητα ενός νέου εμφυλίου πολέμου στην Τουρκία γίνεται μεγαλύτερη κάθε μέρα.

Οι άνδρες του Measêr θα προτιμούσαν μια πολιτική λύση αντί της βίας, αλλά συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν άλλη λύση εφόσον η τουρκική κυβέρνηση εξακολουθεί να στέκεται απαθής και να κρατάει κλειστά τα σύνορα, ενώ οι σύντροφοί τους στο Κομπάνι σφαγιάζονται από τους δολοφόνους της ISIS.

Iskender Doğu

Hellasforce.com

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

ΕΘΝΟΣ: Ξεσκεπάστηκε ο …”σωτήρας” Σώρρας


Με τη… σφραγίδα του υπουργείου Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών αποδεικνύεται ότι ήταν απάτη το «έμβασμα» των 600 δισ. δολαρίων που έθεσαν στη διάθεση της ελληνικής κυβέρνησης οι «δωρητές» Αρτέμης Σώρρας και Εμμανουήλ Λαμπράκης (φωτογραφία), προκειμένου να διαγράψει το δυσβάσταχτο δημόσιο χρέος.
Σε έγγραφο του γενικού επιθεωρητή του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, το οποίο εστάλη στην Τράπεζα της Ελλάδος και αποκαλύπτει σήμερα το «Εθνος της Κυριακής», γίνεται λόγος για «προϊόν απάτης» και συνιστάται στην ελληνική πλευρά να «επικοινωνήσει με τις διωκτικές αρχές».
Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι έγκληση για συκοφαντική δυσφήμηση, που κατέθεσαν οι δύο «δωρητές» κατά στελεχών της Τράπεζας της Ελλάδος αλλά και κατά του «Εθνους» απορρίφθηκε από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών ως αβάσιμη.
Πιο αναλυτικά, τον Σεπτέμβριο του 2012 ο κ. Σώρρας παρουσιάστηκε ως νόμιμος κάτοχος έξι χρεωστικών ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου συνολικού ύψους 600 δισ. δολαρίων. Από κοινού με τον κ. Λαμπράκη και μέσω της οργάνωσης END (End National Debt) κατέθεσαν επίσημη πρόταση στην ελληνική κυβέρνηση για τη δανειοδότηση της Ελλάδας, με σκοπό την αποπληρωμή του χρέους. Η επιστολή τους κοινοποιήθηκε στον πρωθυπουργό, στον πρόεδρο της Βουλής, στην Τράπεζα της Ελλάδος και στον υπουργό Οικονομικών. Μάλιστα τη συνόδευαν έγγραφα για την πιστοποίηση της κατάθεσης του υπέρογκου αυτού ποσού υπό τη μορφή treasury bills υπέρ της ελληνικής δημοκρατίας σε ειδικό κηδεμονεύοντα λογαριασμό.
Η έρευνα της ΤτΕ
Επειδή, όπως ήταν φυσικό, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει την απίθανη αυτή ιστορία, η ΤτΕ ξεκίνησε να ερευνά το θέμα. Καθώς επρόκειτο για χρηματοοικονομικά προϊόντα του αμερικανικού Δημοσίου, απευθύνθηκε στο υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ. Απέστειλε σχετική επιστολή αναφέροντας μεταξύ των άλλων και τα ακόλουθα:

«…Η δικηγορική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης Bleakley Platt &Schmidt μας έστειλε αντίγραφο επιστολής (επισυνάπτεται προς ενημέρωση των αμερικανικών αρχών), η οποία απευθύνεται προς τον υπουργό Οικονομικών και τον υπουργό Μεταφορών των ΗΠΑ και αφορά το άνοιγμα λογαριασμών θεματοφύλαξης και αποθετηρίου υπέρ του Αρτεμίου Σώρρα. Με την επιστολή επίσης γνωστοποιείται στους παραλήπτες η κατάθεση συγκεκριμένων Διεθνών Συναλλαγματικών στον εν λόγω λογαριασμό εις πίστωσιν και υπέρ της Ελληνικής Δημοκρατίας υπό ορισμένους όρους και προϋποθέσεις. Σας παρακαλούμε να μας πληροφορήσετε σχετικά με την ύπαρξη – εγκυρότητα των συναλλαγματικών που αναφέρονται στη συνημμένη επιστολή. Σας παρακαλούμε επίσης να επιβεβαιώσετε κατά πόσον η διαδικασία γνωστοποίησης και καταχώρισης που περιγράφεται στις δύο τελευταίες παραγράφους της επιστολής συνιστά υποχρέωση απορρέουσα από το δίκαιο των ΗΠΑ».
Κι αν όλοι λίγο – πολύ πίστευαν ότι η όλη υπόθεση ήταν μία… κακοστημένη απάτη, ήρθε και η επίσημα απάντηση από το γραφείο του γενικού επιθεωρητή του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ να το αποδείξει πέραν πάσης αμφισβήτησης.
Ειδικότερα στην απαντητική επιστολή που έφτασε στην Τράπεζα της Ελλάδος αναφέρονται τα εξής:
«Σε απάντηση του αιτήματός σας για έλεγχο και εξακρίβωση της εγκυρότητας των εγγράφων που αποστείλατε, σας γνωρίζουμε ότι εξετάσαμε τα έγγραφα και ότι ΔΕΝ (τα κεφαλαία επέλεξε ο συντάκτης της επιστολής) αποτελούν έγκυρα διαπραγματεύσιμα χρηματοοικονομικά μέσα. Τα εν λόγω έγγραφα αποτελούν προϊόν απάτης και χρησιμοποιούν παρανόμως ονόματα αξιωματούχων του υπουργείου Οικονομικών. Το υπουργείο συνιστά στους παραλήπτες να μην απαντούν σε τέτοιου είδους αλληλογραφία».
Στη συνέχεια, δε, δίνει και διευκρινίσεις γιατί οι συναλλαγματικές που προσκόμισαν οι… εθνικοί ευεργέτες δεν έχουν καμία σχέση με νόμιμα χρηματοοικονομικά εργαλεία.
«Παρόλο που το υπουργείο Οικονομικών τηρεί λογαριασμούς ιδιωτών στο σύστημα Treasury Direct που διαθέτει, αυτοί είναι λογαριασμοί τίτλων και όχι καταθετικοί λογαριασμοί όψεως. Οι ιδιώτες δεν μπορούν να εκδίδουν εντολή πληρωμής προς τρίτον από λογαριασμό Treasury Direct χρησιμοποιώντας απλή ή διεθνή συναλλαγματική ή οποιοδήποτε άλλου είδους μέσο. Κάθε έγγραφο που αποπειράται κάτι τέτοιο είναι απατηλό», προστίθεται χαρακτηριστικά.
Τέλος, ο γενικός επιθεωρητής των ΗΠΑ συστήνει στην Τράπεζα της Ελλάδος «αν θέλετε να αναφέρετε το θέμα σε τοπικό επίπεδο, συνιστούμε να επικοινωνήσετε με τις διωκτικές αρχές της χώρας σας».
«Σωτηρία» μέσω Διαδικτύου
Να υπενθυμίσουμε πως το πολύκροτο σίριαλ των Ελληνοαμερικανών με την αμύθητη περιουσία, οι οποίοι θα έσωζαν την Ελλάδα από το υπέρογκο δημόσιο χρέος της, άρχισε να κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο το καλοκαίρι του 2012 και πολλοί έσπευσαν να πιστέψουν ότι όντως οι δύο ομογενείς, με μια υποτιθέμενη ομάδα πίσω τους, είχαν συγκεντρώσει το ποσό των 600 δισ. δολαρίων.

Μάλιστα επειδή τα δημοσιεύματα πλήθαιναν, η Βουλή κινητοποιήθηκε. Ετσι ο βουλευτής της ΝΔ Αδωνις Γεωργιάδης, ως πρόεδρος της Επιτροπής της Βουλής για τον Απόδημο Ελληνισμό, επικοινώνησε τότε με όλες τις ελληνικές οργανώσεις των ΗΠΑ και του Καναδά προκειμένου να πληροφορηθεί ποιοι είναι οι μυστηριώδεις Λαμπράκης και Σώρρας, οι οποίοι υποτίθεται πως είχαν συγκεντρώσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Ολοι με τους οποίους επικοινώνησε, δήλωσαν πλήρη άγνοια για την οργάνωση END.
Εκείνοι, όμως, επέμεναν στους ισχυρισμούς τους, δηλώνοντας πως έχουν καταθέσεις στην καναδική Bank of Montreal. Ομως ο υπεύθυνος Τύπου της καναδικής τράπεζας Ραλφ Μαράνκα κατέρριψε τους ισχυρισμούς της οργάνωσης END υποστηρίζοντας: «…Τα δημοσιεύματα περί κατάθεσης 600 δισ. στην BMO δεν είναι αξιόπιστα. Πέραν τούτου δεν έχουμε να προβούμε σε περαιτέρω σχολιασμό».
Παρ’ όλα αυτά οι «δωρητές» επιχείρησαν να κρατήσουν στην επικαιρότητα τη… μοναδική λύση για το χρέος μέχρι να έρθει το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και να βάλει τέλος με τον πιο επίσημο τρόπο σε μία ιστορία που μόνο ως κακόγουστη φάρσα μπορεί να κανείς να την εκλάβει.
 
ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Στο καλάθι των αχρήστων η έγκληση κατά του «ΕΘΝΟΥΣ»

Στο κενό έπεσε η προσπάθεια των Αρτέμη Σώρρα και Εμμανουήλ Λαμπράκη να κινηθούν νομικά κατά στελεχών της Τράπεζας της Ελλάδος αλλά και του «Εθνους της Κυριακής».
Οι δικαστικές αρχές όχι μόνο αποδέχθηκαν ότι είναι αβάσιμη η έγκλησή τους για συκοφαντική δυσφήμηση διά του Τύπου αλλά και, σύμφωνα με πληροφορίες, το τελευταίο διάστημα έχουν ξεκινήσει έρευνα αναζητώντας νέα στοιχεία για τη δράση των δύο ανδρών.
Σώρρας και Λαμπράκης είχαν καταθέσει ενώπιον της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών έγκληση κατά του πρώην διοικητή της ΤτΕ Γιώργου Προβόπουλου, του διευθυντή της Διεύθυνσης Χρηματοοικονομικών Δραστηριοτήτων της ΤτΕ Εμμανουήλ Ζερβουδάκη και της εφημερίδας «Εθνος της Κυριακής» για συκοφαντική δυσφήμηση.
Αφορμή στάθηκε επιστολή την οποία δημοσίευσε το «Εθνος» την Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012 και ανέφερε μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:
• Οι αναφερόμενες εταιρείες από τους ανθρώπους της END: Federal Stock Transfer, Woodridge Ontario, Federal Funding & Investments Group, Toronto Diamond & Diamond, Merchant Banking Group δεν είναι καταχωρισμένες σε καμιά τραπεζική επετηρίδα και σε κανέναν τραπεζικό κωδικό κατάλογο.
• Η Οργάνωση END αναφέρεται σε μία μόνο «επί πληρωμή» καταχώριση στο δίκτυο CNW Canada Newswire, ως μη κυβερνητικός οργανισμός/φιλανθρωπική οργάνωση με τον Αρτέμιο Σώρρα ιδρυτικό μέλος, τον Εμμανουήλ Λαμπράκη πρόεδρο και τον Antony Diamond Governor Canada Bureau.
• Οι αναφορές για την Diamond and Diamond, Merchant Βanking Group παραπέμπουν σε απάτη (υπάρχει προσωρινή εντολή του Ontario Securities Commission εις βάρος της, σχετικά με έρευνα για σχήμα πυραμίδα της Prosporex).
• Στην αναφερόμενη διεύθυνση της Federal Stock Transfer φαίνεται να υπάρχει ένα συγκρότημα κτιρίων αποτελούμενο από εστιατόρια, μπαρ και χώρους άθλησης….
Η αιτιολογία
Η εισαγγελέας πρωτοδικών απέρριψε ως αβάσιμη την έγκληση υπογραμμίζοντας μεταξύ των άλλων πως «τα όσα αναφέρθηκαν στην επιστολή δεν αποδεικνύονται ότι είναι ψευδή. Υπάρχει απλή καταγραφή, με λακωνικό μάλιστα τρόπο, των στοιχείων εκείνων που οδήγησαν στην κρίση ότι πρόκειται για απάτη, μία αξιολογική κρίση μετά από μία πολύ γρήγορη έρευνα που περιορίστηκε σε δημόσια προσιτές πηγές».

Οσον αφορά στο «Εθνος», στην απόφαση αναφέρεται ότι φιλοξενεί τη επιστολή αλλά και έγγραφο της Bank of Motreal και προστίθεται: «Η αποτύπωση γεγονότων που είναι δυνάμενα να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη των εγκαλούντων δεν συνιστούν εκ μέρους της εφημερίδας άδικη πράξη, ενώ δεν περιέχουν και δριμύτατη κριτική επί πράξεων των εγκαλούντων».
ΠΗΓΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΧΑΚΗΣ, http://www.ethnos.gr

ΣΚΟΠΙΑΝΟ: ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟΝ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟ" Πρόταση-σοκ από Μάθιου Νίμιτς για Σκοπιανό: «Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας»

Για νέα πρόταση του ειδικού διαμεσολαβητή του ΓΓ του ΟΗΕ για το Σκοπιανό Μάθιου Νίμιτς που θα κατατεθεί μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου κάνουν λόγο σκοπιανά ΜΜΕ.
 
Σύμφωνα με ανάρτηση στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Sloboden Pecat, η ονομασία που θα προτείνει ο κύριος Νίμιτς θα είναι αυτή η «Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας».
 
Στην πρόταση, κατά το ίδιο δημοσίευμα, θα γίνεται λόγος για «Μακεδονική» γλώσσα και για «κατοίκους της Άνω Μακεδονίας». Η «λύση» αυτή που πρόκειται να προτείνει ο αμερικανός διαμεσολαβητής είναι ουσιαστικά «λύση» Βόρειας και Νότιας Κορέας ανοίγοντας έτσι ουσιαστικά το δρόμο για τον «Μακεδονικό» αλυτρωτισμό δυναμιτίζοντας περισσότερο την όλη κατάσταση.
Αυτό γιατί σύντομα οι σλαβοσκοπιανοί θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις εκείνες απέναντι στο αδύναμο και ηττοπαθές ελληνικό κράτος για την «ένωση» των δύο «Μακεδονιών» ουσιαστικά δηλαδή για την ένωση  της «Κάτω Μακεδονίας» με την «Άνω» σε βάρος βέβαια της Ελλάδας.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αντί για Μακεδονία η Ελλάδα ξαφνικά θα βρεθεί με «Κάτω Μακεδονία»(!) κάτι που ισοδυναμεί ουσιαστικά με αφαίρεση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες το όνομα θα προταθεί για διεθνή χρήση αλλά δεν θα προβλέπεται αλλαγή στο Σύνταγμα των Σκοπίων.
 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr 

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Το άθλημα είναι αντρικό...

Σε αυτή τη χώρα, μόλις συμβεί κάτι, όλοι γίνονται ειδικοί. Τράκαρε νταλίκα; Ολοι μηχανολόγοι και νταλικέρηδες. Πέφτει αεροπλάνο; Ολοι πιλότοι. Εγκλημα; Ολοι δικηγόροι, δικαστές και ολίγον ντετέκτιβ. Ατύχημα με όλμο; Ολοι ολμιστές. Πριν καν συγκροτηθεί η επιτροπή που θα βγάλει το πόρισμα, πριν καλά καλά στεγνώσει το αίμα των πεζοναυτών, που χύθηκε στην εκπαίδευση, ένας απίθανος θίασος άσχετων, ενίοτε αστράτευτων, από πυροβολημένες γκόμενες, γραφείς, σιτιστές ωδικών πτηνών, καντηλανάφτες στον Λυκαβηττό και ντουβάρια «δημοσιογράφους», έως πάλιουρες, που υπηρέτησαν με μάνλιχερ, όταν ο Παπάγος ήταν εύελπις, άρχισαν τον χορό της γελοιότητας και της υστερίας. Ελάχιστοι είπαν το αυτονόητο: ότι πρέπει σε ένδειξη ελάχιστου σεβασμού να το βουλώσουν άπαντες και να περιμένουν το πόρισμα.
 
Υπηρέτησα για λίγους μήνες και στο 505 ΤΠΝ και ήμουν ολμιστής πριν από 24 χρόνια. Θα μπορούσα λοιπόν να κάνω κι εγώ το κομμάτι μου, χωρίς σεβασμό και αυτοσεβασμό. Το καθήκον μου όμως είναι να σεβαστώ τη μνήμη των συναδέλφων, τις οικογένειές τους, να σεβαστώ τους αξιωματικούς που κάνουν την έρευνα.
 
Αστοχία υλικού, ανθρώπινο λάθος; Θα το δείξει το πόρισμα και να είστε βέβαιοι ότι δεν θα κρυφτεί, δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτα. Οχι μόνο γιατί είναι από πάνω ο πρόεδρος του Αναθεωρητικού με το κύρος του. Κυρίως γιατί τα στελέχη του Στρατού μας, από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τον αρχηγό ΓΕΣ ως τον τελευταίο δεκανέα, επείγονται να μάθουν την αλήθεια. Διότι ό,τι έφταιξε πρέπει να διορθωθεί, είτε αφορά υλικό είτε ανθρώπινο χειρισμό. Το υλικό, αν φταίει, να αποσυρθεί ή να διορθωθεί. Αν έφταιξε άνθρωπος, να υποδειχτούν στα στελέχη το τι και το πώς και να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαίδευσης, ώστε να μην ξαναγίνει. Διότι οι απέξω ξεχνούν ή αγνοούν αυτό που γνωρίζουμε όσοι περάσαμε ή είμαστε «μέσα»: ότι όλες οι μάχιμες μονάδες του Στρατού μας, του εγγυητή της ελευθερίας μας, έχουν διμοιρίες όλμων στους λόχους υποστήριξης· ότι σε λίγο οι όλμοι αυτοί θα πρέπει να βάλουν πάλι και θα βάλλουν κάθε χρόνο στις προβλεπόμενες ασκήσεις, στη διάρκεια των οποίων τα στελέχη είναι πάντα μαζί με τους άνδρες τους, μοιράζονται τους ίδιους κινδύνους. Και κανείς διοικητής δεν θέλει να ζήσει το δυσάρεστο, το αβάστακτο καθήκον να φέρει σε έναν γονιό το χειρότερο μαντάτο, όπως ο διοικητής του 505 ΤΠΝ. Το έχω ζήσει στη 2α Μοίρα Αλεξιπτωτιστών και ξέρω. Μη σου λάχει. Για να μην το ξαναζήσουμε λοιπόν, πρέπει να μάθουμε την αιτία και να τη διορθώσουμε.
 
Το τραγικό γεγονός ας γίνει όμως η αφορμή να χωνέψουμε όλοι δύο πράγματα. Πρώτον, ότι αυτό που κάνουν οι Ενοπλες Δυνάμεις μας δεν είναι «επάγγελμα», τα στελέχη δεν είναι υπάλληλοι με στολή, που το πολύ πολύ να κινδυνεύουν από paper cut ή να σκοντάψουν. Αυτοί λοιπόν που τους απαξιώνουν, αυτοί που τους θεωρούσαν... υπεραμειβόμενους κι έλεγαν αναμεταξύ τους «έλα μωρέ, τι κάνουν;», να ράψουν το στόμα τους και να σταθούν προσοχή. Να τι κάνουν, υπουργέ μου, σύμβουλε και βουλευτή μου. Σκοτώνονται. Οσο εσύ κινδυνεύεις το πολύ πολύ να πλευριτωθείς από τον δυνατό κλιματισμό του γραφείου ή του χλιδάτου υβριδικού σου, αυτοί κινδυνεύουν να ανατιναχτούν, να κοπεί η ερπύστρια και να τους λιώσει το άρμα, να συντριβούν με το αεροπλάνο στην αναχαίτιση, γιατί κάτι δεν δούλεψε σωστά, γιατί κάποιος συνάδελφος έκανε ένα τραγικό ανθρώπινο λάθος. Κι αυτά συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν πάντα και στον δικό μας και στους πλέον σύγχρονους στρατούς. Εκτός από ιδρώτα, στην εκπαίδευση χύνεται καμιά φορά και αίμα.
 
Κι εδώ έρχεται η δεύτερη παραδοχή που πρέπει να κάνουμε όλοι. Το άθλημα είναι αντρικό. Στη θητεία μας οι στρατεύσιμοι και στην υπηρεσία τους οι μόνιμοι χειριζόμαστε όπλα, εκρηκτικά, ρίχνουμε με αληθινά πυρομαχικά, κάποιοι πηδάμε με αλεξίπτωτα νύχτα, άλλοι πηδάνε από ελικόπτερα στη θάλασσα και καταδύονται, άλλοι βάλλουν με πυροβόλα, πυραύλους, μέσα από άρματα, πλοία ή με βαρέα όπλα του Πυροβολικού μας. Εμείς είμαστε ο Στρατός, ο λαός, τα παιδιά του. Ολοι οι υγιείς άρρενες κατατασσόμαστε βάσει των Μητρώων Αρρένων και έχουμε ηγήτορες πάλι από τα σπλάχνα του λαού, που διάλεξαν αυτή τη σκληρή ζωή. Κι όλοι μαζί χειριζόμαστε μηχανές και μέσα που είναι φτιαγμένα να σκοτώνουν. Φονικά μέσα. Να θυμάστε, οι Ε.Δ., ο Στρατός, έχουν έναν σκοπό: να εκπαιδεύουν για πόλεμο, να διεξάγουν, αν χρειαστεί, πόλεμο. Εσείς, κομματικοί μου νεολαίοι, που φρικιάτε στην ιδέα αύξησης της θητείας, να το χωνέψετε αυτό.
 
 
Δεν θα πάνε άλλοι, μόνο «επαγγελματίες», να σκοτωθούν για εσάς. Κι όσο πιο σκληρή, μακρά η εκπαίδευση τόσο λιγότερο αίμα στην ειρήνη κι ο μη γένοιτο στον πόλεμο. Κι αν υπομειδιάτε, «σιγά μη γίνει», δείτε τον χάρτη, ακούστε τις ειδήσεις. Πάντα όμως μπορεί κάτι να μη δουλέψει σωστά, ένα κύκλωμα, ένα ελατήριο, μια ασφάλεια να σπάσει, να καθυστερήσει, ο διπλανός μας να κάνει ένα μοιραίο λάθος. Τα μηχανήματα χαλάνε, οι άνθρωποι σφάλλουν. Εχει τίμημα η ελευθερία και δεν την υπερασπίζεσαι μέσω αντιπροσώπου ούτε άκοπα κι αναίμακτα. Το άθλημα λοιπόν, ναι, είναι ζόρικο, αντρικό, ενίοτε θα χύνεται αίμα και γι' αυτό πάντα η πρώτη τιμή ανήκει στους προκινδυνεύοντες, όπως αυτή τη φορά στους τρεις πεζοναύτες...
 
 
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Χρήστος Γιανναράς: Μονόδρομος πρωτογονισμού


Δεν πρόκειται για διαπίστωση που μπορεί «αντικειμενικά» να βεβαιωθεί. Πρόκειται για διάγνωση που προκύπτει από υποκειμενική εκτίμηση της δυναμικής συμπτωμάτων, τη στάθμιση επιρροής ενδεχόμενων ή σταθερών παραγόντων. Και η διάγνωση λέει ότι, σε κάθε κοινωνία, οι πολίτες που κρίνουν τα κοινά με επαρκή συλλογιστική ικανότητα και διαυγή, νηφάλια σύνεση αποτελούν τη μειοψηφία.

Σε παρελθόν όχι πολύ μακρινό, έμοιαζε να λειτουργούν στην κοινωνία κάποιοι αφανείς και ανεπίγνωστοι «φυσικοί» νόμοι, που οδηγούσαν τους επιπόλαιους στη σκέψη και αδύναμους στην κρίση να δέχονται θετικά τον επηρεασμό από τη γνώμη των αριθμητικά λιγότερων αλλά σαφώς ωριμότερων. «Διαμορφωτές κοινής γνώμης» γίνονταν τότε οι περισσότερο μορφωμένοι, αλλά και όσοι διέθεταν αποδεδειγμένη μέσα στον χρόνο ευθυκρισία. Σωζόταν και μια προσωπική αίσθηση ευθύνης του απλού ανθρώπου για τις γνώμες - κρίσεις που εξέφραζε – αισθανόταν μειωμένος αν οι εκτιμήσεις και επιλογές του αποδείχνονταν λαθεμένες ή επιπόλαιες.

Σήμερα «διαμορφωτής της κοινής γνώμης» είναι, σχεδόν αποκλειστικά, η τηλεόραση. Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι δεν έχουν καν δική τους εκφραστική: αναπαράγουν λεκτικά κλισέ παγιωμένα στις τηλεοπτικές κοκορομαχίες. Ούτε υπάρχει πια επίγνωση διαφοράς στην αξιολόγηση της συλλογιστικής και κριτικής ικανότητας: Οταν ο κ. Γιακουμάτος, ο κ. Κικίλιας, ο κ. Ντινόπουλος, η κ. Βούλτεψη, η κ. Γεννηματά κατέχουν θώκους και απολαμβάνουν τιμές υπουργών, κάθε λειτουργία συγκριτικής αξιολόγησης μοιάζει θεσμικά καταργημένη. Οταν η σύνταξη υπαλλήλου των προνομιακών κρατικών «ρετιρέ», με μόνο απολυτήριο γυμνασίου, είναι τουλάχιστον διπλάσια της σύνταξης πανεπιστημιακού καθηγητή, η αποτίμηση της εγκυρότητας γνωμών και κρίσεων, με κριτήριο τη μόρφωση, γίνεται εντελώς περιττή.

Σήμερα όλοι τα ξέρουμε όλα χάρη στην τηλεοπτική αναίδεια και στην παγιωμένη αναξιοκρατία. Η τηλεόραση «οφείλει» να παρέχει συνεχή ροή «ειδήσεων». Οι ειδήσεις αγοράζονται κονσερβαρισμένες από τα «πρακτορεία ειδήσεων». Σε ελάχιστα κανάλια υπάρχουν «ρεπόρτερς», με καταμερισμό πεδίων αλλά όχι και με εξειδίκευση σπουδών – δυστυχισμένα σκλαβάκια που τρέχουν εξουθενωμένα, νύχτα - μέρα, για ένα κομμάτι ψωμί, με προτεταμένο ένα μαρκούτσι στο χέρι, χωρίς να ξέρουν τι να ρωτήσουν και πώς να το ρωτήσουν.

Το κυρίως έργο της «πληροφόρησης» των πολιτών μετατίθεται στις ανέξοδες «συνεντεύξεις»: Τα «πρωινάδικα» και οι βραδινές τάχα «πολιτικές» εκπομπές έχουν κατοχυρώσει σαν «πλουραλισμό» την καθημερινή παρέλαση από τη μικρή οθόνη υπουργών της κυβέρνησης και «στελεχών» της αντιπολίτευσης, που επιδίδονται σε μιαν αέναη, δεκαετίες τώρα, πανομοιότυπη επανάληψη της πιο ηλίθιας που θα μπορούσε να επινοήσει άνθρωπος κομματικής αυτοκολακείας και αυτοδιαφήμισης. Κάποιες φορές καλούνται να τους πλαισιώσουν και οι λεγόμενες «γλάστρες»: τριτοκλασάτοι ηθοποιοί, τυχαίες γνωριμίες του καναλιού δίχως την παραμικρή κοινωνική παρουσία, δημοσιομανείς μετριότητες του πανεπιστημιακού ή του επιχειρηματικού χώρου.

Τέτοιες συνθέσεις τηλεοπτικών «πάνελ» φτάνουν στο κορύφωμα του αλαλούμ και της φτήνιας, κάθε βράδυ, στα δευτερότερα κανάλια, αυτά που όλη τη μέρα προσφέρουν τηλε-αγορές και το βράδυ πολιτική αγωγή. Εκεί ο «κάθε πονεμένος», κοσμοσωτήριων προθέσεων αγορητής αποφαίνεται περί παντός του γιγνομένου, ως εγκυρότατος παντογνώστης. Τα «πάνελ» αυτά μοιάζει να είναι το κυρίως πρότυπο που υπαγορεύει συμπεριφορά, λεξιλόγιο και αναίδεια σε ευρύτατες μάζες του ελλαδικού πληθυσμού. Βεβαιωνόμαστε από αυτά τα θεάματα, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, ότι μπορούμε όλοι να τα ξέρουμε όλα, να αποφαινόμαστε με σιγουριά για τα πάντα, να μας είναι περιττή, για τη διαμόρφωση πολιτικής στάσης, η γνώμη ειδημόνων, επαϊόντων – κυρίως ανθρώπων ανυπότακτων στον ναρκισσισμό και στην ιδιοτέλεια.

Πέντε χρόνια τώρα η πατρίδα μας ζει οικονομική καταστροφή, με επιπτώσεις εφιαλτικές για το μέλλον: Μισθοί και συντάξεις έχουν περικοπεί σε επίπεδο ένδειας. Οι Τράπεζες είναι αποκομμένες από την κοινωνία και την αγορά. Το γιαπί νεκρό, επενδύσεις μηδενικές, αποβιομηχάνιση πλήρης. Τα ασφαλιστικά ταμεία λεηλατημένα από τα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός σε αποσύνθεση, η χώρα με ξεπουλημένη την εθνική της κυριαρχία. Η Δικαιοσύνη και οι νομοθέτες καλύπτουν απροκάλυπτα «διεφθαρμένες συμπεριφορές» μεγιστάνων του πλούτου, των τυράννων του τόπου. Τα σχολειά μένουν ακόμα ανοιχτά μόνο χάρη σε λίγους δασκάλους που αντιμάχονται τα μηδενιστικά «οράματα» του υπουργείου ρισκάροντας το ψωμί τους. Η ανεργία αποδείχνεται καινούργια πρακτική γενοκτονίας, ο πανικός και η ανελπιστία καινούργια μορφή λοιμικής.

Το εφιαλτικότερο από όλα είναι η αποθηρίωση του Ελλαδίτη, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές: Ο,τι είναι δημόσιο, κοινωνική περιουσία, το λεηλατεί, το καταστρέφει. Κλέβει στα νοσοκομεία τις κουρτίνες από τα δωμάτια και τα σκεπάσματα της λεκάνης από τις τουαλέτες. Το ελληνόπουλο, με το σπρέι, τον μαρκαδόρο, τον σουγιά, καταστρέφει μανιασμένα το σχολειό του και το πανεπιστήμιο. Αχρηστευμένες οι πινακίδες της τροχαίας, τα «σήματα» κυκλοφορίας, μόνο για την πρωτόγονη ηδονή του βανδαλισμού.

Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει, είναι ανίκανο να δώσει κυβέρνηση που να μπορεί να καβαντζάρει τη συμφορά. Ποιος αφελέστατος είπε ότι «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»; Καταλάβαινε τη δημοκρατία σαν συνταγή, ενώ η δημοκρατία είναι κατόρθωμα. Οταν σε μια συλλογικότητα κυριαρχεί ο πρωτογονισμός του ατομοκεντρισμού, όταν έχει χαθεί η αίσθηση του δημοσίου συμφέροντος, είναι απάτη ή αφέλεια να μιλάμε για δημοκρατία.

Πηγαίνουμε ολοταχώς για εκλογές. Θα κληθούμε να επιλέξουμε τη μια από τις δυο όψεις του ίδιου ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού. Και το ανόσιο ζευγάρωμα Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και ο συνονθυλευματικός ΣΥΡΙΖΑ κινούνται στη λογική του μονοδρομικού οικονομισμού. Δεν λένε λέξη για κίνητρα παραγωγικότητας, για εξόντωση του πελατειακού κράτους (αιτίας κάθε κακού). Ούτε λέξη για δημιουργική άμιλλα, για αξιοκρατία, για πάταξη της κοινωνικής αδικίας, για καταξίωση της αριστείας. Ολος ο «αριστερισμός», και όλος ο «ριζοσπαστισμός» του ΣΥΡΙΖΑ εξαντλείται σε επαγγελίες «βελτίωσης» του εισοδήματος – δεν ξέρουν άλλον στόχο του βίου, άλλη χαρά της ζωής.

Θα έρθουν στην εξουσία, όποιο σχήμα κι αν επικρατήσει, άνθρωποι που επιμένουν να μας πείσουν, με κάθε τρόπο, ότι είναι αμύητοι στην κοινωνική ευαισθησία, στις προϋποθέσεις ποιότητας της ζωής. Τους αφήνει παγερά αδιάφορους η απόδοση δικαιοσύνης, αποκλείεται να στείλουν στο εδώλιο όσους υπέγραψαν τον κακουργηματικό υπερδανεισμό της χώρας για χάρη του πελατειακού κράτους, αποκλείεται να δημεύσουν περιουσίες λωποδυτών.

Πράσινο, γαλάζιο, τώρα και κόκκινο το ΠΑΣΟΚ.

“Α’ Βαλκανικός Πόλεμος. Οι μάχες Ελασσόνας και Δεσκάτης. Οκτώβριος του 1912″

Π.Καρύκα : «Α’ Βαλκανικός Πόλεμος. Οι μάχες Ελασσόνας και Δεσκάτης. Οκτώβριος του 1912 «

Από τις 5 Οκτωβρίου 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το πρωί της ίδιας ημέρας οι ελληνικές δυνάμεις περνούσαν τη μεθόριο. Ένα κλίμα συγκρατημένου ενθουσιασμού επικρατούσε καθώς οι στρατιώτες απελευθέρωναν μέτρο το μέτρο χώματα ελληνικά. Οι μνήμες όμως του «μαύρου ‘97» δεν επέτρεπαν, προς το παρόν τουλάχιστον, την εκδήλωση άκρατου ενθουσιασμού.
Η ελληνική Στρατιά Θεσσαλίας είχε λάβει θέσεις γύρω από την εξέχουσα του Δαμασίου. Στο άκρο αριστερό, απέναντι από τη Δεσκάτη, είχε ταχθεί το Απόσπασμα Ευζώνων του συνταγματάρχη (ΜΧ) Στέφανου Γεννάδη, με δύο τάγματα Ευζώνων.
Το απόσπασμα αποτελούσε την ισχυρή πλαγιοφυλακή της στρατιάς. Νότια, στην κορυφή της εξέχουσας είχε ταχθεί η Ταξιαρχία Ιππικού, υπό τον υποστράτηγο Αλέξανδρο Σούτσο, με έδρα το χωριό Ζάρκο. Στην δεξιά πλευρά της εξέχουσας είχαν ταχθεί η IV Μεραρχία Πεζικού (ΜΠ), η III ΜΠ, η II ΜΠ και το Απόσπασμα Ευζώνων του αντισυνταγματάρχη (ΜΧ) Κωνσταντίνου Κωνσταντινόπουλου.
Η Ι ΜΠ είχε ταχθεί δίπλα στην ΙΙ. Πιο πίσω από τη μεθόριο είχαν ταχθεί οι V, VI και VII Μεραρχίες Πεζικού.
Με το πρώτο φως της 5ης Οκτωβρίου οι ελληνικές δυνάμεις πέρασαν τη μεθόριο. Οι εμπροσθοφυλακές τους συγκρούστηκαν με τις φρουρές των τουρκικών φυλακίων και τις ανάγκασαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους.
Οι Τούρκοι προέβαλαν ασθενή αντίσταση και, προφανώς βάση σχεδίου, αποσύρθηκαν βορειότερα. Μέχρι το βράδυ οι ελληνικές δυνάμεις, έχοντας απώλειες 46 νεκρούς και τραυματίες, είχαν προωθηθεί κατά μήκος της εξέχουσας του Δαμασίου και είχαν επανακτήσει την παλαιά γραμμή των συνόρων, όπως ήταν πριν το 1897.
Την επομένη η στρατιά συνέχισε την προώθηση. Το Γενικό Στρατηγείο, στο οποίο υπάγονταν απ’ ευθείας όλες οι μεραρχίες, στη διαταγή επιχειρήσεών του για την 6η Οκτωβρίου είχε διατάξει την κατάληψη της Ελασσόνας και της Δεσκάτης. Μπροστά από τις δύο κωμοπόλεις οι Τούρκοι είχαν εγκατασταθεί αμυντικά, αποφασισμένοι να τις υπερασπίσουν, αν και δεν διέθεταν ιδιαίτερα ισχυρές δυνάμεις.
Για την επίθεση κατά της Ελασσόνας ο αρχιστράτηγος, διάδοχος Κωνσταντίνος διέθεσε τις Ι, ΙΙ και ΙΙΙ ΜΠ και τα τάγματα Ευζώνων του συνταγματάρχη Κωνσταντινόπουλου. Ωστόσο, ελλείψει σοβαρών μέσων διαβιβάσεων και αποτελεσματικού ελέγχου των επιχειρήσεων από το «υπερφορτωμένο» στρατηγείο, ο συντονισμός των ενεργειών δεν κατέστη δυνατός.
Το Απόσπασμα Ευζώνων δεν είχε καν λάβει τη διαταγή επιχειρήσεων σύμφωνα με την οποία θα υπαγόταν στη διοίκηση της Ι ΜΠ. Έτσι ενήργησε αυτοβούλως, προωθούμενο βορειοανατολικά, και μόλις το μεσημέρι της 6ης Οκτωβρίου συνδέθηκε με τη μεραρχία. Η μάχη της Ελασσόνας όμως, η πρώτη του πολέμου, είχε ήδη κριθεί.
Η Ι ΜΠ είχε νωρίτερα διαβεί τη στενωπό της Μελούνας και είχε προωθηθεί, με δύο συντάγματα σε πρώτο κλιμάκιο, προς την κωμόπολη. Οι Τούρκοι κατείχαν με δύναμη συντάγματος, περίπου, τα περί την πόλη υψώματα. Διέθεταν επίσης και στοιχεία πυροβολικού. Η Ι ΜΠ, ως τις 10.00, είχε κινηθεί μέχρι το χωριό Τσαρίτσανη. Εκεί δέχτηκε και το καλωσόρισμα του τουρκικού πυροβολικού.
Ο διοικητής της, υποστράτηγος Εμμ. Μανουσογιαννάκης, διέταξε αμέσως την ανάπτυξη της μεραρχίας σε σχηματισμό μάχης. Αριστερά της Ι ΜΠ, η ΙΙ κινήθηκε επίσης προς την Ελασσόνα όταν δέχθηκε και αυτή τα πυρά του εχθρικού πυροβολικού. Αμέσως η μεραρχία αναπτύχθηκε σε σχηματισμό μάχης και επιτέθηκε κατά των εχθρικών θέσεων στο ύψωμα Παλιούρι. Οι Τούρκοι προέβαλαν ισχυρή αντίσταση αυτή τη φορά. Δεν ήταν όμως σε θέση να αντέξουν για πολύ.
Σταδιακά η αντίστασή τους κάμφθηκε, τόσο στον τομέα της ΙΙ ΜΠ, όσο και στον τομέα της Ι. Τα γύρω από την Ελασσόνα υψώματα καταλήφθηκαν από τις ελληνικές δυνάμεις, οι οποίες προωθήθηκαν σε απόσταση 7 χλμ. από την κωμόπολη, όπου και εγκατέστησαν προφυλακές.
Οι δύο ελληνικές μεραρχίες είχαν συνολικά υποστεί απώλειες 66 νεκρών και τραυματιών κατά τη διάρκεια της μάχης. Οι απώλειες των Τούρκων ήταν επίσης ελαφρές. Στο δυτικό άκρο του μετώπου το Απόσπασμα Ευζώνων Γεννάδη είχε επίσης εξορμήσει κατά των τουρκικών θέσεων στο όρος Τρέτιμος, νότια της Δεσκάτης. Οι Τούρκοι είχαν αναπτυχθεί αμυντικά στο δύσβατο έδαφος και αντιμετώπισαν με θάρρος την ελληνική έφοδο.
Η μάχη της Δεσκάτης ήταν μια μονομαχία πεζικού, μονομαχία μεταξύ των οχυρωμένων Τούρκων και των ακατάβλητων Ευζώνων. Οι Εύζωνοι επικράτησαν και έτρεψαν σε άτακτη φυγή τους Τούρκους, καταδιώκοντάς τους σε απόσταση 8 χλμ. από τις αρχικές τους θέσεις. Λίγο νωρίτερα άνδρες του αποσπάσματος είχαν εισέλθει στη Δεσκάτη υπό τις επευφημίες των κατοίκων. Οι απώλειες του αποσπάσματος έφτασαν τους 19 νεκρούς και τραυματίες.
του Παντελή Καρύκα
Συγγραφέα – hellasforce.com

Παγκοσμια παράνοια! Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν πως θα εκπαιδεύσουν Συριους “μετριοπαθείς ισλαμιστές” με την Τουρκία!


ΟΡΓΙΣΜΕΝΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΟΥΣ! “Θέλετε να εκπαιδευσετε τρομοκράτες”!
Ένας αριθμος απόστρατων στρατηγών αντέδρασε οργισμένα στην ανακοίνωση του State Department ότι συμφώνησε με την Τουρκία στο θέμα της εκπαίδευσης και τον εξοπλισμό των μετριοπαθών μαχητών της αντιπολίτευσης στη Συρία.
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει διάψευση για το θέμα που αναφέρθηκε από το State Department, σημειώνει η τουρκική «Αιντινλικ», από τον επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας, ο οποίος κατά το παρελθόν είχε αντιταθεί σε παρόμοια σχέδια και ανακοινώθηκε ότι το θέμα τέθηκε στην ημερήσια διάταξη των συνομιλιών του Χακάν Φιντάν- υφυπουργός της τουρκικής υπηρεσίας πληροφορικών- MİT με την επικεφαλής του συμβουλίου αντιτρομοκρατίας του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.
Αντιδρώντας στην είδηση, ο απόστρατος στρατηγός τεσσάρων αστέρων Edip Başer, προέβη στο ερώτημα: «Αν μια άλλη χώρα εκπαίδευε ομάδες, οι οποίες λένε ότι είναι ‘μαχητές της ελευθερίας’, που εμείς αποκαλούσαμε τρομοκράτες, θα μας άρεσε;».
Ενώ ο απόστρατος υποστράτηγος Hakkı Pekin και ο στρατηγός Naci Beştepe επέστησαν την προσοχή στο γεγονός ότι οι ομάδες αυτές που θα εκπαιδευθούν είναι παράνομες οργανώσεις στη Συρία.
Μετά τη δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η εκπρόσωπος Marie Harf δήλωσε ότι «η Τουρκία έχει συμφωνήσει να παράσχει κατάρτιση και υποστήριξη σε εξοπλισμό σε μετριοπαθείς (ισλαμιστές) της συριακής αντιπολίτευσης», τα βλέμματα έχουν πλέον στραφεί στη συνάντηση που πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα τη Δευτέρα, όπου θα παραστεί η αμερικανική στρατιωτική επιχειρησιακή ομάδα σχεδιασμού.
Σύμφωνα με πληροφορίες στη συνάντηση θα συζητηθούν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση στη Συρία, εκτός του θέματος της εκπαίδευσης των τρομοκρατικών ομάδων. echedoros-a

Ραγδαίες εξελίξεις στην υπόθεση του «Noor 1»


Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στην υπόθεση του λαθρεμπορικού πλοίου «Noor 1» που πιάστηκε με δυόμισι τόνους ηρωίνης αλλά που φαίνεται να εμπλέκεται σε πολύ σοβαρές υποθέσεις λαθρεμπορίας και να συνδέεται με επιφανείς επιχειρηματίες και εφοπλιστές. Που προς το παρόν βεβαίως έχουν φυλάξει τα νώτα τους…
Όπως αναφέρει η Καθημερινή, ως το άτομο που οργάνωσε και σχεδίασε την εισαγωγή στην Ελλάδα δυόμισι τόνων ηρωίνης με το πλοίο «Noor 1» περιγράφεται ο 62χρονος «κάπτεν Τζορτζ» ή Γιώργος Μπ., στο βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά που απέρριψε αίτημα αποφυλάκισής του.
«Είναι οργανωτής και βασικός σχεδιαστής της παράνομης διακίνησης των ναρκωτικών ουσιών (...) κατένειμε ρόλους, συστηματικά δε επεδίωκε τη διάπραξη περισσότερων κακουργημάτων που προβλέπονται στη νομοθεσία περί ναρκωτικών», αναφέρει επί λέξει το δικαστικό έγγραφο.
Το συμβούλιο θεωρεί ότι ο προφυλακισμένος από τα τέλη Αυγούστου Γιώργος Μπ. «με συνεχείς προτροπές και παραινέσεις (...) έπεισε τα μέλη του πληρώματος να προβούν από κοινού στη μεταφορά ναρκωτικών ουσιών».
Στην κατάθεσή του, ο πλοίαρχος του «Noor 1» είχε υποστηρίξει ότι η ηρωίνη που ήταν κρυμμένη μέσα σε σακιά είχε μεταφορτωθεί στο δεξαμενόπλοιο από λάντζα, έπειτα από τηλεφωνική εντολή του 62χρονου.
Από το περιεχόμενο του βουλεύματος προκύπτει, επιπλέον, ότι, στο αίτημα αποφυλάκισής του, το άλλοτε υψηλόβαθμο στέλεχος ναυτιλιακής εταιρείας με έδρα το Ντουμπάι απέδωσε την εμπλοκή του σε μεθόδευση του πλοιοκτήτη του «Noor 1», Παναγιώτη K., και τρίτων προσώπων.
Πάντως, το δικαστικό συμβούλιο παρατηρεί ότι η εμπλοκή του Παναγιώτη Κ. «πρέπει να ερευνηθεί σε βάθος από τις δικαστικές αρχές».
Η σύζυγος του τελευταίου, τυπικά νόμιμη εκπρόσωπος της εταιρείας που έχει υπό την ιδιοκτησία της το «Noor 1», βρίσκεται προφυλακισμένη για την ίδια υπόθεση από τις αρχές καλοκαιριού.
Βεβαίως πριν από την νέα ιδιοκτήτρια ιδιοκτήτης του εν λόγω πλοίου ήταν ο επιχειρηματίας Αιμίλιος Κοτσώνης ο οποίος διατηρούσε στενές επαγγελματικές σχέσεις με μεγαλόσχημους εφοπλιστές.
Κι εδώ το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών αφήνει αιχμές για τον ρόλο που έχει διαδραματίσει στην υπόθεση επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης -μεταξύ άλλων έκθεσης αυτοκινήτων στην παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος.
«Προκαλεί ερωτήματα το γεγονός ότι όλοι οι ανωτέρω δεν είναι γνωστοί μεταξύ τους, συνδετικός δε κρίκος όλων είναι ο Α.Κ.».
Όπως ήταν αναμενόμενο, το συμβούλιο απέρριψε ως αβάσιμη την από 26 Αυγούστου αίτηση αποφυλάκισης του «κάπτεν Τζορτζ», ενώ απέρριψε και αίτημά του να εμφανιστεί ενώπιον του δικαστικού συμβουλίου για να παράσχει διευκρινίσεις.
Στην απολογία του, που είδε το φως της δημοσιότητας στα μέσα Σεπτεμβρίου, ο «κάπτεν Τζορτζ» είχε αρνηθεί την ανάμειξή του στην υπόθεση, ενώ είχε χαρακτηρίσει ψευδή την επιβαρυντική για τον ίδιο κατάθεση του πλοιάρχου του «Noor 1».
«Ο πλοίαρχος ουδέποτε επικοινώνησε μαζί μου, ουδέποτε του έδωσα εντολή να φορτώσει οτιδήποτε πάνω στο πλοίο. Οτιδήποτε αναφέρει για το πρόσωπό μου είναι ασύστολα ψεύδη όσων θέλουν να με εμπλέξουν στην υπόθεση», είχε καταθέσει ο 62χρονος ενώπιον του ανακριτή.
Στη διαδικασία ναύλωσης του «Noor 1» o 62χρονος είχε, επίσης, εμπλέξει τον επιχειρηματία Α.Κ. με τον οποίο, όπως δήλωσε, διατηρεί προσωπική σχέση.
«Τον Μάρτιο του 2014, μου τηλεφώνησε από την Ελλάδα και έκανε αναφορά στο τηλέφωνο σε κάποιον Παναγιώτη Κ. (σ.σ.: πρόκειται για τον ιδιοκτήτη του πλοίου) και μου ζήτησε να τον βοηθήσω ως εκ της ιδιότητάς μου ως μέλους ναυτιλιακής, μήπως και μπορέσω να ναυλώσω το “Noor 1”».
Ποιος είναι ο Α.Κ.; Τι ρόλο έπαιξε στην περίεργη αυτή υπόθεση; Και ενεργούσε μόνος του ή ήταν «μπροστινός» κάποιων που θέλουν να φαίνονται μόνο «σωτήρες» της Ελλάδας αλλά έχουν κάνει τρομερές βρομοδουλειές;

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Απίστευτη πρόκληση από τον Παπαντωνίου! “Ναι”, τα μισά λεφτά του λογαριασμού είναι δικά μου!!

ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΒΗΜΑ

Τα έριχνε και αυτός στις μυστικές υπηρεσίες!

Πρωτοφανής και εξοργιστική η ασυλία του “εκσυγχρονιστή” Παπαντωνίου που διαψεύδει τις δύο προηγούμενες δηλώσεις του! Μας απειλούσε μάλιστα με αγωγές, όταν αποκαλύψαμε ότι ο επίμαχος λογαριασμός στην λίστα άνηκε στην σύζυγο του! Διέρρεε μάλιστα (στο Βήμα): Κύκλοι προσκείμενοι στον πρώην  υπουργό Αμυνας μιλούν είτε για συνωνυμία είτε για προσθήκη, εκ των υστέρων, του ονόματος της συζύγου του. «Αυτή η λίστα πέρασε από πολλούς σταθμούς, από μυστικές υπηρεσίες και από άγνωστα χέρια. Σαράντα εκατομμύρια ευρώ είναι απίστευτο και εξωπραγματικό ποσό. Τόσα χρήματα δεν μπορούν να κρυφτούν», παρατηρούν.

Ο κ. Παπαντωνίου θεωρεί συκοφαντικά τα δημοσιεύματα και έχει ανακοινώσει ότι θα προσφύγει στη δικαιοσύνη.

Στην συνέχεια, παραδέχτηκε ότι ο λογαριασμός ήταν της συζύγου του, αλλά τα λεφτά τα είχε βάλει ο …μπατίρης πρώην σύζυγος της. Προφανώς ως αμοιβή επειδή τον εγκατέλειψε. Ο άνθρωπος αυτός όμως, δεν ήταν σε θέση (αλλά και σε διάθεση) να δώσει ούτε κουλούρι, πόσο μάλλον εκατομμύρια στην Ελβετία.

Έρχεται λοιπόν σήμερα και διαψεύδει όλους τους προηγούμενους ισχυρισμούς του παραδεχόμενος ότι τα μισά λεφτά είναι δικά του!

Το ερώτημα είναι απλό: Ποιούς κρατά ο κύριος Παπακωνσταντίνου και συνεχίζει να παίζει αυτό το θέατρο εξαπάτησης της κοινής γνώμης; Τι του δίνει αυτό το θράσος; Τι κάνει ο πρώην συνεργάτης του και νυν υπουργός οικονομικών, κύριος Στουρνάρας για το θέμα;

Κεφάλαια από τουλάχιστον τρεις διαφορετικές πηγές περιείχε ο επίμαχος λογαριασμός της συζύγου του Γιάννου Παπαντωνίου, Σταυρούλας Κουράκου, στην ελβετική τράπεζα HSBC, την ύπαρξη του οποίου ο πρώην υπουργός είχε δηλώσει αρχικά ότι αγνοούσε. 
Ο πρώην υπουργός παραδέχεται σύμφωνα με δημοσιεύματα ότι τα μισά χρήματα από το 1,3 εκατ. ευρώ του λογαριασμού είναι δικά του.
Συγκεκριμένα, παραδέχεται ότι τα ποσά προήλθαν σε ποσοστό 50% από τον πρώην σύζυγο της κας Κουράκου, έμπορο ανταλλακτικών αυτοκινήτων, ενώ το υπόλοιπο 50% προήλθε από κοινούς λογαριασμούς που διατηρούσε ο ίδιος με την σύζυγό του σε ελληνικέ τράπεζες, αλλά και από την μητέρα του, Ευαγγελία Παπαντωνίου.
Άλλωστε και στο υπόμνημά του προς την Επιτροπή Ελέγχου Πόθεν Έσχες της Βουλής, ο πρώην υπουργός είχε παραδεχθεί ότι μόνο το ένα μέρος των χρημάτων προερχόταν από τον πρώην σύζυγο της κας Κουράκου.
Το ταξίδι από την Ελλάδα στην Ελβετία
“Ήδη στο σημείο αυτό, δηλώνει ότι μέρος των χρημάτων της συζύγου μου που κατατέθηκαν στον συγκεκριμένο λογαριασμό είναι χρήματα που είχε δικαίωμα να αναλαμβάνει σταδιακά από κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς που τηρούσαμε στην Ελλάδα και κυρίως, στην ΑLPHA BANK”, γράφει ο κ. Παπαντωνίου.
Και συνεχίζει: “Η σύζυγός μου προχώρησε σε αναλήψεις μεγάλων χρηματικών ποσών, χωρίς να γνωρίζω ότι αυτά τα ποσά προσανατολίζονται προς ενίσχυση του λογαριασμού στην HSBC.
Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι η σύζυγός μου έκανε αναλήψεις χρημάτων για τα δυο της παιδιά από καταθέσεις του πρώτου της γάμου και τίποτα άλλο. Ως τότε υπουργός Οικονομικών ήμουν πολύ απασχολημένος και δεν γνώριζα τι συμβαίνει”.
“Το συγκεκριμένο ποσό είχε συγκεντρωθεί από χρήματα του πρώην συζύγου της γυναίκας μου, προσωπικά χρήματα της ίδιας, χρήματα από πρόσωπα του οικογενειακού μας περιβάλλοντος, αλλά και από χρήματα που ήταν κατατεθειμένα σε κοινούς μας και δηλωθέντες λογαριασμούς, από τους οποίους έγιναν οι σχετικές αναλήψεις”, γράφει στο υπόμνημά του ο Γ. Παπαντωνίου.
Αλλά και στην περίπτωση της μητέρας του, ο Γ. Παπαντωνίου υποστηρίζει ότι αγνοούσε πως τα χρήματα που διέθετε… ταξίδεψαν στην Ελβετία.
Τα χρήματα, όπως διευκρινίζει, αφού συγκεντρώθηκαν από τις τρεις διαφορετικές πηγές, κατατέθηκαν το 2000 σε τρεις δόσεις στην ελβετική τράπεζα. Η κα Κοράκου παρέμεινε δικαιούχος, λόγω του ότι τα παιδιά ήταν ανήλικα.
Όταν ενηλικιώθηκαν, τα χρήματα επαναπατρίστηκαν στην Ελλάδα με βάση τον νόμο 3842/201, ώστε – σύμφωνα με τον πρώην υπουργό – να πληρωθούν ανάλογοι φόροι.
Έκτοτε, το όνομα της συζύγου του, όπως ο ίδιος επισημαίνει, αφαιρέθηκε από το λογαριασμό, γι’ αυτό και δεν υπήρχε περίπτωση να δηλωθεί το ποσό αυτό στο πόθεν έσχες. (Πληροφορίες από Lykavitos.gr)